حزقیال 13

13 ¹کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

²«ای پسرِ انسان، بر ضدِّ انبیای اسرائیل که نبوّت می‌کنند نبوّت کن، و به آنان که از دلِ خویش نبوّت می‌کنند بگو: کلامِ پدر ما را بشنوید! ³پدرِ متعال چنین می‌فرماید: وای بر انبیای نادان که از روحِ خود پیروی می‌کنند و هیچ ندیده‌اند! ⁴ای اسرائیل، انبیای تو همچون روباهانی در میانِ ویرانه‌هایند. ⁵شما به رخنه‌ها برنیامده‌اید و برای خاندانِ اسرائیل دیواری نساخته‌اید تا در روزِ پدر ما در جنگ استوار بمانند. ⁶رؤیاهای دروغین و فال‌گیریِ کاذب می‌بینند و می‌گویند: ‹خدا می‌فرماید›، حال آنکه پدر ما ایشان را نفرستاده است؛ با این‌همه انتظار دارند که کلامشان تحقّق یابد. ^a a v6 این انبیا نامِ خودِ پدر را بر سخنانی می‌نهند که او هرگز نگفته است — ادّعایی جعلی بر اقتدارِ او، نه صدای حقیقی‌اش. ⁷آیا رؤیایی دروغین ندیدید و فال‌گیریِ کاذب نگفتید، آنگاه که گفتید: ‹پدر ما می‌فرماید›، حال آنکه من هرگز سخن نگفتم؟

⁸پس پدرِ متعال چنین می‌فرماید: چون سخنِ باطل گفته‌اید و دروغ دیده‌اید، من بر ضدِّ شما هستم — پدرِ متعال چنین می‌فرماید. ⁹دستِ من بر ضدِّ انبیایی است که رؤیاهای دروغین می‌بینند و دروغ پیشگویی می‌کنند. آنان در شورای قومِ من نخواهند بود، و در دفترِ خاندانِ اسرائیل ثبت نخواهند شد، و به سرزمینِ اسرائیل داخل نخواهند گشت. آنگاه خواهید دانست که من پدرِ متعال هستم.

¹⁰«آری، از آن رو که قومِ مرا گمراه کردند و گفتند ‹سلامتی است›، حال آنکه سلامتی نیست؛ و چون کسی دیواری سست می‌سازد، آنان آن را با گچ می‌اندایند. ¹¹به گچ‌اندایندگانش بگو که فرو خواهد ریخت. بارانی سیل‌آسا خواهد بارید، تگرگ فرو خواهد افتاد، و بادی توفنده خواهد وزید. ¹²چون دیوار فرو ریزد، آیا از شما پرسیده نخواهد شد: ‹گچی که با آن اندودیدش کجاست؟›

¹³پس پدرِ متعال چنین می‌فرماید: در خشمِ خود بادی توفنده را رها خواهم کرد، و در غضبِ خود بارانی سیل‌آسا، و در قهرِ خود تگرگ‌هایی ویرانگر. ¹⁴دیواری را که گچ اندودید فرو خواهم ریخت و با خاک یکسان خواهم کرد، چنانکه بنیادش آشکار گردد. فرو خواهد ریخت و شما در میانِ آن هلاک خواهید شد. آنگاه خواهید دانست که من پدرِ شما هستم. ¹⁵پس خشمِ خود را بر دیوار و بر آنان که گچش اندودند فرو خواهم ریخت. و به شما خواهم گفت: دیوار دیگر نیست، و آنان که اندودندش نیز نیستند. ¹⁶همان انبیای اسرائیل که دربارهٔ اورشلیم نبوّت کردند و برایش رؤیاهای سلامتی دیدند، حال آنکه سلامتی‌ای نبود — پدرِ متعال چنین می‌فرماید.

¹⁷«و تو، ای پسرِ انسان، روی خود را بر ضدِّ زنانِ قومت که از دلِ خویش نبوّت می‌کنند بگردان، و بر ضدِّ ایشان نبوّت کن. ¹⁸بگو: پدرِ متعال چنین می‌فرماید: وای بر آن زنان که بر هر مچ بندهای جادویی می‌دوزند و برای سرهای هر قامتی نقاب‌ها می‌سازند تا جان‌ها را به دام اندازند! آیا جان‌های قومِ مرا به دام می‌اندازید و جان‌های خود را زنده نگاه می‌دارید؟ ¹⁹شما مرا در میانِ قومم به مشتی جو و پاره‌های نان بی‌حرمت کرده‌اید، و جان‌هایی را که نمی‌بایست بمیرند می‌کشید و جان‌هایی را که نمی‌بایست زنده بمانند نگاه می‌دارید، با دروغ گفتن به قومِ من که به دروغ‌ها گوش می‌سپارند.

²⁰پس پدرِ متعال چنین می‌فرماید: من بر ضدِّ بندهای جادوییِ شما هستم که با آنها جان‌ها را همچون پرندگان به دام می‌اندازید. آنها را از بازوانتان خواهم درید و جان‌هایی را که همچون پرندگان به دام می‌اندازید آزاد خواهم کرد. ²¹نقاب‌هایتان را خواهم درید و قومِ خود را از دستِ شما خواهم رهانید؛ و دیگر در دستِ شما شکار نخواهند بود. آنگاه خواهید دانست که من پدرِ شما هستم. ²²از آن رو که با دروغ‌ها دلِ پارسا را شکستید، حال آنکه من او را غمگین نساخته بودم، و شریر را تشویق کردید که از راهِ پلیدِ خود بازنگردد تا جانش را نجات دهد، ²³پس دیگر رؤیاهای دروغین نخواهید دید و فال‌گیری نخواهید کرد. قومِ خود را از دستِ شما خواهم رهانید، و خواهید دانست که من پدرِ شما هستم.»