حزقیال 14

14 ¹آنگاه چند تن از مشایخِ اسرائیل نزد من آمدند و پیشِ رویم نشستند. ²و کلامِ پدرِ ما بر من نازل شد:

³«ای پسرِ انسان، این مردمان بت‌های خود را در دل جای داده‌اند و سنگِ لغزشِ گناهشان را درست پیشِ روی خود نهاده‌اند. آیا بگذارم که ایشان اصلاً از من مشورت بجویند؟» ⁴پس با ایشان سخن بگو و بدیشان بگو: پدرِ متعال چنین می‌فرماید: چون کسی از خاندانِ اسرائیل بت‌های خود را در دل جای دهد و سنگِ لغزشِ گناهش را پیشِ روی خود بگذارد و سپس نزدِ نبی بیاید، من، پدرِ شما، خود او را مطابقِ بت‌های بسیارش پاسخ خواهم داد، ⁵تا دل‌های خاندانِ اسرائیل را به چنگ آورم، که همگی به‌سببِ بت‌هایشان از من روی گردانده‌اند.

⁶پس به خاندانِ اسرائیل بگو: پدرِ متعال چنین می‌فرماید: ‹توبه کنید! از بت‌های خود بازگردید و روی‌های خود را از همهٔ کارهای کریهتان برگردانید. ⁷چون هر اسرائیلی یا بیگانه‌ای که در اسرائیل ساکن است از من جدا شود، بت‌ها را در دل خود جای دهد، سنگِ لغزشِ گناهش را پیشِ روی خود بگذارد و سپس نزدِ نبی‌ای بیاید تا از من مشورت بجوید، من، پدرِ شما، خود او را پاسخ خواهم داد. ⁸روی خود را بر ضدِّ آن مرد قرار خواهم داد و او را نشانه و ضرب‌المثل خواهم ساخت؛ او را از میانِ قومِ خود منقطع خواهم کرد. آنگاه خواهید دانست که من پدرِ شما هستم.

⁹و اگر آن نبی فریفته شود تا سخنی بگوید، من که پدرِ شما هستم، آن نبی را فریفته‌ام؛ دستِ خود را بر ضدِّ او دراز خواهم کرد و او را از میانِ قومِ خود اسرائیل نابود خواهم ساخت. ¹⁰ایشان تقصیرِ خود را متحمل خواهند شد—تقصیرِ آن‌که می‌پرسد برابر با تقصیرِ نبی خواهد بود، ¹¹تا خاندانِ اسرائیل دیگر از من گمراه نشوند و خویشتن را با همهٔ سرکشیِ خود نجس نسازند. ایشان فرزندانِ من خواهند بود و من پدرِ ایشان، پدرِ متعال می‌فرماید.›

چهار داوریِ هولناکِ پدر

¹²و کلامِ پدرِ ما بر من نازل شد:

¹³«ای پسرِ انسان، اگر سرزمینی با بی‌وفایی به من گناه ورزد، دستِ خود را بر ضدِّ آن دراز خواهم کرد تا ذخیرهٔ نانش را قطع کنم، قحطی بر آن بفرستم و انسان و حیوان را از آن منقطع سازم، ¹⁴حتی اگر این سه مرد—نوح، دانیال و ایوب—در آن می‌بودند، تنها جانِ خود را با عدالتِ خویش نجات می‌دادند، پدرِ متعال می‌فرماید.

¹⁵یا اگر جانورانِ وحشی را در آن سرزمین بفرستم و آن را از مردمانش تهی و ویران سازند، چنان‌که به‌سببِ آن جانوران کسی از آن عبور نتواند کرد، ¹⁶به حیاتِ خودم سوگند، پدرِ متعال می‌فرماید، حتی اگر این سه مرد در آن می‌بودند، نه پسران و نه دختران را نمی‌توانستند نجات دهند. تنها خودشان نجات می‌یافتند، اما آن سرزمین ویران می‌ماند.

¹⁷یا اگر شمشیری بر آن سرزمین بیاورم و بگویم: ‹بگذار شمشیر از میانِ آن سرزمین بگذرد،› و انسان و حیوان را از آن منقطع سازم، ¹⁸به حیاتِ خودم سوگند، پدرِ متعال می‌فرماید، حتی اگر این سه مرد در آن می‌بودند، نه پسران و نه دختران را نمی‌توانستند نجات دهند؛ تنها خودشان نجات می‌یافتند.

¹⁹یا اگر وبایی به آن سرزمین بفرستم و خشمِ خود را با خون بر آن بریزم، تا انسان و حیوان را از آن منقطع سازم. ²⁰به حیاتِ خودم سوگند، پدرِ متعال می‌فرماید، حتی اگر نوح، دانیال و ایوب در آن می‌بودند، نه پسر و نه دختر را نمی‌توانستند نجات دهند؛ تنها خودشان را، با عدالتِ خویش.

²¹پدرِ متعال چنین می‌فرماید: چه بسیار بدتر خواهد بود آنگاه که چهار داوریِ هولناکِ خود را—شمشیر، قحطی، جانورانِ وحشی و وبا—بر ضدِّ اورشلیم بفرستم تا انسان و حیوان را از آن منقطع سازم! ²²با این‌همه، بازماندگانی در آن باقی خواهند ماند، پسران و دخترانی که بیرون آورده می‌شوند. ایشان نزدِ شما بیرون خواهند آمد و چون راه‌ها و کردارشان را ببینید، دربارهٔ بلایی که بر اورشلیم آوردم—همهٔ آنچه بر آن آوردم—تسلی خواهید یافت. ²³ایشان شما را تسلی خواهند داد، چون رفتار و کردارشان را ببینید، و خواهید دانست که آنچه در آنجا کردم، بی‌سبب نبود، پدرِ متعال می‌فرماید.»