Otamizning ulugʻvorligi Maʼbadni tark etadi

Karublar va ularning koʻzlar bilan qoplangan gʻildiraklari koʻtariladi, ma’badni toʻldirgan ulugʻvorlik esa avval ostonaga, soʻng sharqiy darvozaga chiqib ketadi. Zigʻir kiygan kishi shahar ustiga choʻgʻ sochadi. Hizqiyo Otamizning oʻz uyini tark etayotganini kuzatadi.

10-bob.

Shundan soʻng men qaradim: karublarning boshlari uzra yoyilgan gumbaz ustida taxtga oʻxshash, zangori yoqut toshiga monand bir narsa koʻrindi.

Otamiz zigʻir kiyim kiygan odamga dedi: “Karublar ostidagi aylanayotgan gʻildiraklar orasiga kirgin. Qoʻllaringni karublar orasidan olingan yonayotgan choʻgʻga toʻldirib, ularni shahar uzra sochib yubor.” Men qarab turganimda, u ichkariga kirdi.

Odam ichkariga kirganda, karublar maʼbadning janub tomonida turardi; bulut esa ichki hovlini toʻldirdi. Shunda Otamizning ulugʻvorligi karubdan koʻtarilib, maʼbad ostonasiga keldi. Maʼbad bulutga toʻldi, hovli esa Otamiz ulugʻvorligining nuriga toʻldi. Karublar qanotlarining ovozi tashqi hovligacha eshitildi; u Qodir Xudoning gapirgan ovozi kabi edi.

U zigʻir kiyim kiygan odamga: “Aylanayotgan gʻildiraklar orasidan, karublar orasidan olov ol,” deb buyurganda, odam ichkariga kirib, bir gʻildirak yonida turdi.

Keyin karub qoʻlini karublar orasidagi olovga uzatib, bir qismini oldi va zigʻir kiyim kiygan odamning qoʻllariga qoʻydi; u esa olib, tashqariga chiqdi. Karublarning qanotlari ostida inson qoʻllariga oʻxshash qoʻllar bor edi.

Men qaradim: karublar yonida toʻrtta gʻildirak turardi, har bir karubning yonida bittadan; ular zabarjad kabi yaltirardi. Toʻrtala gʻildirak bir xil koʻrinardi, goʻyo gʻildirak ichida gʻildirak boʻlgandek edi. Ular harakatlanganda, burilmasdan toʻrt tomonining istalganiga borardi; oldingi gʻildirak qaysi tomonga qaragan boʻlsa, boshqalari ham burilmasdan oʻsha tomonga ergashardi. Ularning butun tanasi — orqalari, qoʻllari, qanotlari va gʻildiraklari — tevaragida koʻzlarga toʻla edi; toʻrtalasining gʻildiraklari ham shunday edi. Gʻildiraklarga kelsak, men eshitib turganimda ular “aylanuvchilar” deb ataldi. Har birining toʻrtta yuzi bor edi: birinchisi karubning yuzi, ikkinchisi insonning yuzi, uchinchisi sherning yuzi, toʻrtinchisi burgutning yuzi edi.

Karublar koʻtarildi. Bular men Kebar daryosi boʻyida koʻrgan tirik mavjudotlar edi. Karublar harakatlanganda, gʻildiraklar ularning yonida harakatlanardi; ular yerdan koʻtarilish uchun qanotlarini koʻtarganda, gʻildiraklar ularning yonidan ketmasdi. Ular toʻxtaganda, gʻildiraklar ham toʻxtardi; ular koʻtarilganda, gʻildiraklar ham ular bilan koʻtarilardi, chunki tirik mavjudotlarning ruhi gʻildiraklarda edi.

Shunda Otamizning ulugʻvorligi maʼbad ostonasi uzridan koʻtarilib, karublar ustida toʻxtadi. Men qarab turganimda, karublar qanotlarini koʻtarib, yerdan koʻtarildi va gʻildiraklar ularning yonida boʻlgan holda tashqariga chiqdi. Ular Otamiz uyining sharqiy darvozasi oldida toʻxtadi; Isroil Otasining ulugʻvorligi esa ularning uzra baland edi.

Bular men Kebar daryosi boʻyida Isroil Otasining ostida koʻrgan tirik mavjudotlar edi; men ularning karublar ekanini bildim. Har birining toʻrtta yuzi, toʻrtta qanoti bor edi; qanotlari ostida esa inson qoʻllariga oʻxshash narsalar bor edi. Ularning yuzlari men Kebar daryosi boʻyida koʻrgan yuzlarga oʻxshardi. Har biri toʻppa-toʻgʻri oldinga harakatlanardi.