હવે છપાયેલી
પુસ્તક

આપણા પિતાનો મહિમા મંદિરમાંથી વિદાય લે છે

કરુબો અને આંખોથી ભરેલાં તેમનાં પૈડાં ઊંચે ઊઠે છે, અને મંદિરને ભરી દેનાર મહિમા બહાર નીકળે છે, પહેલાં ઉંબરા સુધી, પછી પૂર્વના દરવાજા સુધી. શણનાં વસ્ત્ર પહેરેલો પુરુષ નગર પર બળતા અંગારા વેરે છે. હઝકિયેલ આપણા પિતાને પોતાનું જ ઘર છોડીને જતા જુએ છે.

અધ્યાય 10.

પછી મેં જોયું: કરૂબોનાં માથાં પરના અંતરિક્ષની ઉપર નીલમણિ જેવું, સિંહાસનના આકારનું કંઈક દેખાયું.

આપણા પિતાએ શણનાં વસ્ત્ર પહેરેલા માણસને કહ્યું, “કરૂબોની નીચેનાં ફરતાં ચક્રોની વચ્ચે જા. કરૂબોની વચ્ચેથી સળગતા અંગારાથી તારા હાથ ભર અને તે નગર પર વેરી દે.” પછી હું જોતો રહ્યો તેમ તે અંદર ગયો.

જ્યારે તે માણસ અંદર ગયો, ત્યારે કરૂબો મંદિરની દક્ષિણ બાજુ ઊભા હતા, અને મેઘે અંદરનું આંગણું ભરી દીધું. પછી આપણા પિતાનો મહિમા કરૂબ પરથી ઊઠીને મંદિરના ઉંબરે આવ્યો, અને મંદિર મેઘથી ભરાઈ ગયું, અને આંગણું આપણા પિતાના મહિમાના તેજથી ભરાઈ ગયું. કરૂબોની પાંખોનો અવાજ બહારના આંગણા સુધી સંભળાતો હતો, જાણે સર્વસમર્થ ઈશ્વર બોલતા હોય એવી વાણી જેવો.

જ્યારે તેમણે શણનાં વસ્ત્ર પહેરેલા માણસને આજ્ઞા કરી, “ફરતાં ચક્રોની વચ્ચેથી, કરૂબોની વચ્ચેથી અગ્નિ લે,” ત્યારે તે અંદર જઈને એક ચક્રની પાસે ઊભો રહ્યો.

પછી કરૂબે કરૂબોની વચ્ચેના અગ્નિ તરફ પોતાનો હાથ લંબાવ્યો, થોડો લઈને શણનાં વસ્ત્ર પહેરેલા માણસના હાથમાં મૂક્યો, અને તે લઈને તે બહાર ગયો. કરૂબોની પાંખો નીચે માણસના હાથ જેવું કંઈક દેખાતું હતું.

મેં જોયું, તો કરૂબોની પાસે ચાર ચક્ર ઊભાં હતાં, દરેક કરૂબની પાસે એક, જે પોખરાજમણિ જેવાં ચળકતાં હતાં. ચારે ચક્રોનો દેખાવ એકસરખો હતો, જાણે ચક્રની અંદર ચક્ર હોય. જ્યારે તેઓ ચાલતાં, ત્યારે વળ્યા વિના પોતાની ચાર દિશાઓમાંની કોઈ પણ દિશામાં જતાં; આગલું ચક્ર જે તરફ મુખ કરતું, તે તરફ બીજાં વળ્યા વિના પાછળ જતાં. તેમનું આખું શરીર—પીઠ, હાથ, પાંખો અને ચક્ર—ચારે તરફ આંખોથી ભરેલું હતું, ચારેનાં ચક્ર પણ. ચક્રો વિષે કહીએ તો, મારી સાંભળતાં તેમને “ફરતાં ચક્ર” કહેવામાં આવ્યાં. દરેકને ચાર મુખ હતાં: પહેલું કરૂબનું મુખ, બીજું માણસનું, ત્રીજું સિંહનું, ચોથું ગરુડનું.

કરૂબો ઊંચે ઊઠ્યા. કબાર નહેર પાસે મેં જે જીવંત પ્રાણીઓ જોયાં હતાં તે આ જ હતાં. જ્યારે કરૂબો ચાલતા, ત્યારે ચક્ર તેમની પાસે ચાલતાં; જ્યારે તેઓ જમીન પરથી ઊઠવા પોતાની પાંખો ઊંચી કરતા, ત્યારે ચક્ર તેમની પાસે જ રહેતાં. જ્યારે તેઓ ઊભા રહેતા, ત્યારે ચક્ર ઊભાં રહેતાં; જ્યારે તેઓ ઊંચે ઊઠતા, ત્યારે ચક્ર તેમની સાથે ઊઠતાં, કારણ કે જીવંત પ્રાણીઓનો આત્મા તેમનામાં હતો.

પછી આપણા પિતાનો મહિમા મંદિરના ઉંબર પરથી ખસીને કરૂબો પર ઊભો રહ્યો. હું જોતો રહ્યો તેમ કરૂબોએ પોતાની પાંખો ઊંચી કરીને જમીન પરથી ઊઠ્યા, અને ચક્ર તેમની પાસે રાખીને બહાર ગયા. તેઓ આપણા પિતાના ઘરના પૂર્વ દરવાજાના પ્રવેશદ્વાર પાસે ઊભા રહ્યા, અને ઇઝરાયલના પિતાનો મહિમા તેમની ઉપર ઊંચે હતો.

કબાર નહેર પાસે ઇઝરાયલના પિતાની નીચે મેં જે જીવંત પ્રાણીઓ જોયાં હતાં તે આ જ હતાં, અને મેં જાણ્યું કે તેઓ કરૂબો હતા. દરેકને ચાર મુખ હતાં, ચાર પાંખો હતી, અને તેમની પાંખો નીચે માણસના હાથ જેવું કંઈક હતું. કબાર નહેર પાસે મેં જે મુખ જોયાં હતાં તેવાં જ તેમનાં મુખ હતાં. દરેક સીધો આગળ ચાલતો.