ሕዝቅኤል 8

8 ¹በስድስተኛው ዓመት፣ በስድስተኛው ወር፣ በወሩም በአምስተኛው ቀን፣ የይሁዳ ሽማግሌዎች በፊቴ ተቀምጠው በቤቴ ተቀምጬ ሳለሁ፣ የጌታ አባት እጅ በዚያ በእኔ ላይ ወደቀ። ²ተመለከትሁ፤ እንደ እሳትም የሚመስል አምሳል አየሁ፤ ወገቡ ከሚመስለው ጀምሮ ወደ ታች እሳት ነበር፤ ከወገቡ ወደ ላይ ደግሞ እንደሚያብረቀርቅ ብረት የሚመስል ብርሃን ነበር። ³እጅ የሚመስለውንም ዘርግቶ በራሴ ጠጒር ያዘኝ፤ የአባታችንም መንፈስ በምድርና በሰማይ መካከል አነሣኝ፤ ከአባታችንም በመጣ ራእይ ወደ ኢየሩሳሌም አመጣኝ፤ ወደ ውስጠኛው በር መግቢያ፣ ወደ ሰሜን ወደሚመለከተው፣ ቅናትን የሚያስነሣው የቅናት ምስል ወደ ቆመበት። ⁴በሸለቆው እንዳየሁትም ራእይ፣ የአባታችን ክብር በዚያ ነበር።

⁵እርሱም፣ “የሰው ልጅ ሆይ፤ ወደ ሰሜን ተመልከት” አለኝ። ተመለከትሁም፤ እነሆ፣ ከመሠዊያው በር በስተ ሰሜን፣ በመግቢያው ላይ ይህ የቅናት ምስል ነበር።

⁶እርሱም፣ “የሰው ልጅ ሆይ፤ የሚያደርጉትን ታያለህን? የእስራኤል ቤት ከመቅደሴ ርቄ እንድሄድ የሚያደርገውን ታላላቅ አስጸያፊ ነገር እዚህ ይፈጽማል። ነገር ግን ከዚህ የባሱ አስጸያፊ ነገሮችን ደግመህ ታያለህ” አለኝ።

⁷ወደ አደባባዩ መግቢያም አመጣኝ፤ ተመለከትሁም፤ እነሆ፣ በግድግዳው ላይ ቀዳዳ ነበር።

⁸እርሱም፣ “የሰው ልጅ ሆይ፤ ግድግዳውን ቈፍረህ ግባ” አለኝ። ግድግዳውንም ቈፈርሁ፤ እነሆ፣ አንድ መግቢያ በር ነበር።

⁹እርሱም፣ “ግባና እዚህ የሚያደርጉትን ክፉና አስጸያፊ ነገር እይ” አለኝ።

¹⁰ገባሁም ተመለከትሁ፤ እነሆ፣ በግድግዳው ዙሪያ ሁሉ የሚሳብ ነገር ሁሉና አስጸያፊ አራዊት፣ የእስራኤልም ጣዖታት ሁሉ ተቀርጸው ነበር። ¹¹ከእስራኤልም ቤት ሰባ ሽማግሌዎች በፊታቸው ቆመው ነበር፤ የሻፋ ልጅ ያአዛንያም በመካከላቸው ነበር፤ እያንዳንዱም ጥናውን ይዞ ነበር፤ መዓዛ ያለውም የዕጣን ጢስ ይወጣ ነበር።

¹²እርሱም፣ “የሰው ልጅ ሆይ፤ የእስራኤል ቤት ሽማግሌዎች እያንዳንዱ በተቀረጸው ምስሉ መቅደስ በጨለማ የሚያደርጉትን አየህን? ‘እግዚአብሔር አያየንም፤ እግዚአብሔር ምድሪቱን ትቷታል’ ይላሉና” አለኝ። ^a a v12 እነዚህ የታማኝ ያልሆነችው እስራኤል ቃላት ናቸው፤ አባታችን አያይም፣ ግድም የለውም ይላሉ። አብ የራቀና የሌለ ነው የሚለው እጅግ ጥንታዊ ውሸት ነው። እርሱ ሁሉን ያያል፤ ስለዚህም ያዝናል። ¹³እርሱም፣ “ደግመህ ተመለስ፤ የሚያደርጉትን ከዚህ የባሱ አስጸያፊ ነገሮችን ታያለህ” አለኝ።

¹⁴ወደ አባታችንም ቤት ወደ ሰሜኑ በር መግቢያ አመጣኝ፤ በዚያም ሴቶች ለቴሙዝ እያለቀሱ ተቀምጠው ነበር። ^b b v14 ቴሙዝ ተከታዮቹ በየወቅቱ የሚሞተውን አፈ ታሪካዊ ሞቱን ያለቀሱለት የባቢሎን አምላክ ነበር። ሴቶቹም ይህን አረማዊ ሥርዐት በአባታችን ቤተ መቅደስ በር ላይ ይፈጽሙ ነበር።

¹⁵እርሱም፣ “የሰው ልጅ ሆይ፤ ይህን አየህን? ደግመህ ተመለስ፤ ከእነዚህ የባሱ አስጸያፊ ነገሮችን ታያለህ” አለኝ።

¹⁶ወደ አባታችንም ቤት ውስጠኛው አደባባይ አመጣኝ፤ በቤተ መቅደሱ መግቢያ፣ በበረንዳውና በመሠዊያው መካከል፣ ጀርባቸውን ወደ ቤተ መቅደሱ፣ ፊታቸውንም ወደ ምሥራቅ አዙረው ለፀሐይ ወደ ምሥራቅ የሚሰግዱ ሀያ አምስት የሚያህሉ ሰዎች ነበሩ።

¹⁷እርሱም እንዲህ አለኝ፤ “የሰው ልጅ ሆይ፤ ይህን አየህን? የይሁዳ ቤት እዚህ የሚያደርጉትን አስጸያፊ ነገር ማድረጋቸው ቀላል ነገር ነውን? ደግሞም ምድሪቱን በዓመፅ ይሞላሉ፣ ደጋግመውም ያስቈጡኛል። እነሆ፣ ቅርንጫፉን ወደ አፍንጫቸው ያደርጋሉ። ^c c v17 ቅርንጫፉን ወደ አፍንጫ ማድረግ ምናልባት አንድን አረማዊ የአምልኮ ምልክት ያመለክታል፤ ትክክለኛ ትርጕሙ ግን አይታወቅም። ¹⁸ስለዚህ እኔ ደግሞ በቍጣ አደርጋለሁ። ዐይኔ አያዝንም፣ አልራራምም። በጆሮዬም ከፍ ባለ ድምፅ ቢጮኹ፣ አልሰማቸውም።”