Peti Rama urang Mulih ka Israil

Para imam mamatahan supaya peti dipulangkeun bari dibarengan ku bisul jeung beurit tina emas, dina gorobag anu ditarik ku dua sapi bikang anu anak-anakna dikandangkeun. Éta sapi leumpang lempeng ka Bet-Semes bari ngemoh. Nu keur panén suka bungah, tuluy tujuh puluh urang maraot lantaran ningali ka jero, sarta urang dinya nanya saha nu bisa nangtung di payuneun Rama urang.

Pasal 6.

Peti Rama urang nganjrek di wewengkon urang Pelisti tujuh bulan lilana. Urang Pelisti nyalukan para imam jeung tukang tenung, pokna, “Kumaha urang kudu milampah ka peti PANGERAN teh? Bejakeun kumaha carana mulangkeun deui ka tempatna.”

Walonna, “Lamun maraneh rek mulangkeun peti Allahna Israil, ulah dipulangkeun kosongan, tapi kudu dibarengan ku kurban panebus dosa. Sanggeus kitu maraneh bakal cageur jeung nyaho naha panangan-Na can disingkahkeun ti maraneh.”

Maranehna nanya, “Kurban panebus dosa naon anu kudu dipulangkeun ka Mantenna?” Walonna, “Lima bisul emas jeung lima beurit emas, luyu jeung jumlah para pamingpin Pelisti, sabab hiji pageblug anu sarua geus ninggang ka maraneh kabeh jeung ka para pamingpin maraneh.”

“Jieun tiruan bisul-bisul maraneh jeung beurit-beurit anu ngaruksak tanah; muliakeun Allahna Israil. Sugan panangan-Na bakal diangkat ti maraneh, ti allah-allah maraneh, jeung ti tanah maraneh. Naha maraneh ngabedegongkeun hate cara Mesir jeung Piraon? Lain sanggeus disiksa ku Mantenna kalawan telenges, ahirna maranehna ngijinan eta bangsa indit?”

“Ayeuna cokot hiji gerobak anyar jeung dua sapi bikang anu keur nyusuan, anu tacan kungsi dipasangan pasangan. Pasangkeun sapi-sapi teh kana gerobak, tapi anak-anakna pisahkeun ti indungna terus kandangkeun. Cokot peti PANGERAN, teundeun dina gerobak, jeung dina hiji peti leutik gigireunana teundeun barang-barang emas anu rek dipulangkeun ka Mantenna jadi kurban panebus dosa. Geus kitu angkatkeun. Perhatikeun: lamun eta nyokot jalan nanjak ka wewengkonana sorangan, ka Bet-semes, hartina Mantenna anu geus nurunkeun balai gede ieu ka urang. Lamun henteu, urang bakal nyaho yen lain panangan-Na anu nibankeun ka urang—ngan kabeneran bae.”

Jalma-jalma teh ngalampahkeun kitu: nyokot dua sapi bikang anu keur nyusuan, ditalian kana gerobak, anakna dikandangkeun di imah. Maranehna neundeun peti Rama urang jeung peti leutik anu eusina beurit emas jeung tiruan bisul-bisulna kana gerobak. Sapi-sapi teh jalanna lempeng ka Bet-semes, tetep dina hiji jalan, bari ngagaur, teu belok ka katuhu atawa ka kenca. Para pamingpin Pelisti naluturkeun nepi ka wates Bet-semes. Urang Bet-semes anu keur dibuat gandum di lebak, tanggah, nenjo peti teh, tuluy barungah ningal eta. Gerobak teh nepi ka kebon Yosua di Bet-semes, tuluy eureun gigireun hiji batu gede. Kayu gerobak teh dibeulahan, sarta sapi-sapina dijadikeun kurban beuleuman ka Rama urang. Urang Lewi nurunkeun peti Rama urang jeung peti leutik gigireunana anu eusina barang-barang emas, tuluy diteundeun dina batu gede tea. Dina poe eta urang Bet-semes ngahaturkeun kurban beuleuman jeung kurban-kurban sejenna ka Rama urang. Lima pamingpin Pelisti ningali kabeh kajadian eta, tuluy mulang ka Ekron dina poe eta keneh. Bisul emas anu dipulangkeun ku urang Pelisti ka Rama urang jadi kurban panebus dosa: masing-masing hiji pikeun Asdod, Gasa, Askelon, Gat, jeung Ekron. Beurit emas jumlahna sarua jeung jumlah kota urang Pelisti kagungan lima pamingpin tea—kota-kota anu make benteng jeung kampung-kampung anu kabuka ongkoh. Batu gede tempat maranehna neundeun peti Rama urang nepi ka kiwari jadi saksi di kebon Yosua di Bet-semes. Tapi Rama urang nibankeun hukuman ka sawatara urang Bet-semes lantaran ngalongok ka jero peti perjangjian, nepi ka tujuh puluh urang tiwas. Rahayat teh nalangsa lantaran Mantenna geus nibankeun kasangsaraan anu kacida gedena. Urang Bet-semes ngaromong, “Saha anu bisa nanjeur di payuneun Rama urang, Allah anu suci ieu? Jeung ka saha peti teh bakal dibawa ninggalkeun urang?”

Maranehna ngirim utusan ka urang Kiryat-yearim, pokna, “Urang Pelisti geus mulangkeun peti Rama urang. Geura turun, bawa ka tempat aranjeun.”