ڇپيل
ڪتاب

اسان جي پيءُ جو صندوق اسرائيل ڏانهن گهر موٽي اچي ٿو

ڪاهن صلاح ڏين ٿا ته صندوق کي سون جي ڦوڙن ۽ ڪوئن سميت گهر موڪليو، هڪ گاڏيءَ تي جنهن کي اهڙيون ٻه ڳئون ڇڪين جن جا گابا واڙي ۾ بند هجن. ڳئون رنڀنديون سڌيون بيت شمس ڏانهن هلن ٿيون. لاباري ڪندڙ خوش ٿين ٿا، پوءِ اندر نهارڻ سبب ستر مري وڃن ٿا، ۽ شهر پڇي ٿو ته اسان جي پيءُ جي اڳيان ڪير بيهي سگهي ٿو.

باب 6.

فلستين جي ملڪ ۾ اسان جي پيءُ جو صندوق ست مهينا رهيو. فلستينن ڪاهنن ۽ فال ڏسندڙن کي سڏي چيو تہ ”خداوند جي صندوق سان اسين ڇا ڪريون؟ اسان کي ٻڌايو تہ ان کي سندس جاءِ ڏانهن ڪيئن موڪليون.“

چيائون تہ ”جيڪڏهن اوهين اسرائيل جي خدا جو صندوق موٽائي موڪليو تہ کيس خالي نہ موڪليو، بلڪ ضرور کيس ڏوهه جي نذر موٽائي ڏيو. تڏهن اوهين شفاياب ٿيندا ۽ ڄاڻندا تہ سندس هٿ اوهان کان ڇو نہ هٽيو آهي.“

”اسين کيس ڪهڙي ڏوهه جي نذر موٽايون؟“ پڇيائون. وراڻيائون تہ ”فلستين جي حاڪمن جي تعداد موجب سون جا پنج ڦوڙا ۽ سون جا پنج مُوش، ڇاڪاڻ تہ اوهان سڀني ۽ اوهان جي حاڪمن تي ساڳي وبا آئي هئي.

پنهنجن ڦوڙن جون ۽ ملڪ کي تباهه ڪندڙ مُوشن جون صورتون ٺاهيو؛ اسرائيل جي خدا کي جلوو ڏيو. ٿي سگهي ٿو تہ هو اوهان تان، اوهان جي معبودن تان ۽ اوهان جي ملڪ تان پنهنجو هٿ کڻي. مصر ۽ فرعون وانگر پنهنجا دل سخت ڇو ٿا ڪريو؟ ڇا اهو نہ ٿيو تہ جڏهن هن مصرين سان سختي ڪئي، تڏهن هنن آخر ماڻهن کي وڃڻ ڏنو؟“

”هاڻي هڪ نئين گاڏي ۽ ٻه کير ڏيندڙ ڳئون، جن تي ڪڏهن جوئو نہ رکيو ويو هجي، وٺو. ڳئون کي گاڏيءَ سان ڳنڍيو، پر سندن ڏاڙا کانئن ڌار ڪري واڙي ۾ بند ڪري ڇڏيو. خداوند جو صندوق کڻي گاڏيءَ تي رکو، ۽ جيڪي سون جون شيون اوهين کيس ڏوهه جي نذر طور موٽايو ٿا، سي ان جي ڀر ۾ هڪ دٻي ۾ رکو. پوءِ ان کي روانو ڪري ڇڏيو. ڏسندا رهجو: جيڪڏهن اهو پنهنجي علائقي جي رستي تي بيت-شمس ڏانهن مٿي وڃي، تہ پوءِ هن ئي اسان تي هي وڏي آفت آندي آهي. جيڪڏهن نہ، تہ اسين ڄاڻنداسين تہ سندس هٿ اسان کي نہ هنيو آهي، اهو اتفاق هو.“

انهن ماڻهن ائين ئي ڪيو: ٻه کير ڏيندڙ ڳئون کڻي گاڏيءَ سان ٻڌائون ۽ سندن ڏاڙا گهر ۾ بند ڪيائون. اسان جي پيءُ جو صندوق ۽ سون جا مُوش ۽ پنهنجن ڦوڙن جون صورتون رکيل دٻو گاڏيءَ تي رکيائون. ڳئون سڌيون بيت-شمس ڏانهن هليون، هڪڙي ئي رستي تي رهنديون، رڙيون ڪنديون، ساڄي يا کاٻي ڏانهن نہ مڙيون. فلستينن جا حاڪم بيت-شمس جي سرحد تائين سندن پٺيان هليا. بيت-شمس جا ماڻهو وادي ۾ ڪڻڪ لڻي رهيا هئا، تہ مٿي نهاريائون، صندوق ڏٺائون ۽ ان کي ڏسي خوش ٿيا. گاڏي بيت-شمس جي يشوع جي پوک ۾ پهتي ۽ هڪ وڏي پٿر وٽ بيهي رهي. هنن گاڏيءَ جا ڪاٺ چيري ڳئون کي اسان جي پيءُ لاءِ ساڙڻ واري قرباني طور چاڙهيو. ليوين اسان جي پيءُ جو صندوق ۽ ان جي ڀر ۾ سون جون شيون رکيل دٻو لاهي وڏي پٿر تي رکيو. انهيءَ ڏينهن بيت-شمس جي ماڻهن اسان جي پيءُ لاءِ ساڙڻ واريون قربانيون ۽ ذبيحا چاڙهيا. فلستينن جا پنج حاڪم اهو سڀ ڏسي ساڳئي ڏينهن عقرون ڏانهن موٽي ويا. سون جا جيڪي ڦوڙا فلستينن اسان جي پيءُ کي ڏوهه جي نذر طور موٽايا، سي هي هئا: اشدود، غزه، اسقلون، جات ۽ عقرون مان هر هڪ لاءِ هڪ. سون جا مُوش فلستينن جي پنجن حاڪمن جي سڀني شهرن جي تعداد موجب هئا، قلعي بند شهر ۽ کليل ڳوٺ ٻئي. اهو وڏو پٿر، جنهن تي هنن اسان جي پيءُ جو صندوق رکيو، بيت-شمس جي يشوع جي پوک ۾ اڄ تائين شاهد طور بيٺو آهي. پر اسان جي پيءُ بيت-شمس جي ڪجهه ماڻهن کي عهد جي صندوق ۾ نهارڻ ڪري ماريو، انهن مان ستر ڄڻا ماريائين. ماڻهو ماتم ڪرڻ لڳا، ڇاڪاڻ تہ کين ايڏو وڏو ڌڪ هنيائين. بيت-شمس جي ماڻهن چيو تہ ”اسان جي پيءُ، هن پاڪ خدا جي اڳيان ڪير بيهي سگهي ٿو؟ ۽ اسان وٽان هي صندوق ڪنهن ڏانهن مٿي ويندو؟“

ڪرياث-يعريم جي ماڻهن ڏانهن قاصد موڪلي چيائون تہ ”فلستينن اسان جي پيءُ جو صندوق موٽائي ڏنو آهي. هيٺ اچو ۽ ان کي پاڻ ڏانهن مٿي کڻي وڃو.“