ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော် ဣသရေလသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း
ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့က ရွှေအကျိတ်ရုပ်များနှင့် ရွှေကြွက်ရုပ်များကို ထည့်၍ နွားကလေးများကို ချုပ်ထားသော နွားမနှစ်ကောင် ဆွဲသည့်လှည်းဖြင့် သေတ္တာတော်ကို ပြန်ပို့ရန် အကြံပေးကြ၏။ နွားမတို့သည် အော်မြည်လျက် ဗက်ရှေမက်မြို့သို့ တည့်တည့်သွားကြ၏။ ကောက်ရိတ်သူတို့ ဝမ်းမြောက်ကြသော်လည်း အတွင်းသို့ ကြည့်မိသဖြင့် လူခုနစ်ဆယ် သေကြ၍ မြို့သားတို့က ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့၌ အဘယ်သူ ရပ်တည်နိုင်မည်နည်းဟု မေးကြ၏။
6 1ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်သည် ဖိလိတ္တိပြည်၌ ခုနစ်လတိုင်တိုင် ရှိနေ၏။ 2ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဗေဒင်ဆရာများကိုခေါ်၍ “ထာဝရဘုရား၏သေတ္တာတော်ကို အဘယ်သို့ပြုရမည်နည်း။ ၎င်းကို မိမိနေရာသို့ အဘယ်သို့ပြန်ပို့ရမည်ကို ငါတို့အား ပြောကြလော့” ဟုဆိုကြ၏။
3ထိုသူတို့က “ဣသရေလအမျိုး၏ဘုရားသခင်၏သေတ္တာတော်ကို ပြန်ပို့ကြလျှင် အချည်းနှီးမပို့ဘဲ အပြစ်ဖြေရာပူဇော်သကာကို အမှန်ပင် ကိုယ်တော်အား ပြန်ဆက်သ၍ ပို့ကြလော့။ ထိုအခါ သင်တို့သည် ရောဂါပျောက်ကင်းရလျက် အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်၏လက်တော်သည် သင်တို့ထံမှ မခွာဘဲရှိသည်ကို သိရကြလိမ့်မည်” ဟုဆိုကြ၏။
4ထိုသူတို့က “အဘယ်အပြစ်ဖြေရာပူဇော်သကာကို ကိုယ်တော်အား ပြန်ဆက်သရမည်နည်း” ဟုမေးကြ၏။ သူတို့က “ဖိလိတ္တိမင်းတို့၏အရေအတွက်အတိုင်း ရွှေအိုင်းအနာငါးခုနှင့် ရွှေကြွက်ငါးကောင်ကို ဆက်သကြလော့။ အကြောင်းမူကား သင်တို့အားလုံးနှင့် သင်တို့၏မင်းတို့အပေါ်သို့ ထိုကပ်ဘေးတစ်ခုတည်း ကျရောက်ခဲ့သောကြောင့်တည်း” ဟုဖြေကြ၏။
5“သင်တို့၏အိုင်းအနာများနှင့် ပြည်ကိုဖျက်ဆီးသော ကြွက်များ၏ရုပ်တုများကိုလုပ်၍ ဣသရေလအမျိုး၏ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို ချီးမြှောက်ကြလော့။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် သင်တို့၊ သင်တို့၏ဘုရားများနှင့် သင်တို့၏ပြည်မှ လက်တော်ကို ရုပ်သိမ်းတော်မူကောင်း ရုပ်သိမ်းတော်မူလိမ့်မည်။ 6အဲဂုတ္တုလူတို့နှင့် ဖာရောဘုရင်ပြုခဲ့သကဲ့သို့ သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် စိတ်နှလုံးကို ခိုင်မာစေကြသနည်း။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ခတ်တော်မူပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံး၌ ထိုလူများကို မိမိတို့လမ်းသို့ လွှတ်လိုက်ကြသည်မဟုတ်လော” ဟုဆိုကြ၏။
7“ယခုမှာ လှည်းသစ်တစ်စီးနှင့် ထမ်းပိုးမတင်ဖူးသော နို့တိုက်နွားမနှစ်ကောင်ကို ယူကြလော့။ ထိုနွားတို့ကို လှည်း၌ကတ်၍ သူတို့၏နွားငယ်များကိုမူ သူတို့ထံမှ ခွဲ၍ ခြံထဲ၌ သွင်းထားကြလော့။ 8ထာဝရဘုရား၏သေတ္တာတော်ကိုယူ၍ လှည်းပေါ်သို့တင်ပြီးလျှင် အပြစ်ဖြေရာပူဇော်သကာအဖြစ် ကိုယ်တော်အား ပြန်ဆက်သမည့် ရွှေပစ္စည်းများကို သေတ္တာတော်အနားရှိ သေတ္တာတစ်လုံး၌ ထည့်ထားကြလော့။ ထို့နောက် လွှတ်လိုက်ကြလော့။ 9စောင့်ကြည့်ကြလော့။ ထိုသေတ္တာတော်သည် မိမိပြည်သို့သွားရာလမ်း၊ ဗက်ရှေမက်မြို့သို့ တက်သွားလျှင် ကိုယ်တော်သည် ဤကြီးစွာသောဘေးဒဏ်ကို ငါတို့အပေါ်သို့ သက်ရောက်စေတော်မူ၏။ သို့မဟုတ်လျှင် ကိုယ်တော်၏လက်တော်သည် ငါတို့ကို ဒဏ်မခတ်ဘဲ မတော်တဆသာ ဖြစ်သည်ကို ငါတို့သိရကြလိမ့်မည်” ဟုဆိုကြ၏။
10ထိုသူတို့သည် ထိုသို့ပြု၍ နို့တိုက်နွားမနှစ်ကောင်ကိုယူ၍ လှည်း၌ကတ်ပြီးလျှင် ၎င်းတို့၏နွားငယ်များကို အိမ်၌ ခြံသွင်းထားကြ၏။ 11ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်နှင့် ရွှေကြွက်များနှင့် မိမိတို့အိုင်းအနာရုပ်တုများပါသော သေတ္တာကို လှည်းပေါ်သို့ တင်ကြ၏။ 12ထိုနွားတို့သည် လမ်းတစ်လမ်းတည်း၌သာ အော်မြည်လျက် လက်ျာဘက်သော်လည်းကောင်း၊ လက်ဝဲဘက်သော်လည်းကောင်း မလွှဲဘဲ ဗက်ရှေမက်မြို့သို့ တည့်တည့်သွားကြ၏။ ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည်လည်း ဗက်ရှေမက်မြို့နယ်စပ်တိုင်အောင် သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားကြ၏။ 13ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့သည် ချိုင့်ဝှမ်း၌ ဂျုံစပါးကို ရိတ်သိမ်းနေစဉ် မျှော်ကြည့်၍ သေတ္တာတော်ကိုမြင်သောအခါ မြင်ရသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ 14လှည်းသည် ဗက်ရှေမက်မြို့ ယောရှု၏လယ်ကွက်သို့ ရောက်၍ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးအနား၌ ရပ်နေ၏။ လူတို့သည် လှည်း၏သစ်သားကိုခွဲ၍ ထိုနွားတို့ကို ငါတို့၏ခမည်းတော်အား မီးရှို့ရာယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ကြ၏။ 15လေဝိလူတို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်နှင့် ရွှေပစ္စည်းများပါသော အနားရှိသေတ္တာကိုချ၍ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်၌ တင်ထားကြ၏။ ထိုနေ့၌ ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်အား မီးရှို့ရာယဇ်များနှင့် ယဇ်များကို ပူဇော်ကြ၏။ 16ဖိလိတ္တိမင်းငါးပါးတို့သည် ဤအမှုအလုံးစုံကိုမြင်၍ ထိုနေ့၌ပင် ဧကြုန်မြို့သို့ ပြန်သွားကြ၏။ 17ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်အား အပြစ်ဖြေရာပူဇော်သကာအဖြစ် ပြန်ဆက်သသော ရွှေအိုင်းအနာများမှာ အာဇုတ်မြို့၊ ဂါဇမြို့၊ အာရှကေလုန်မြို့၊ ဂါသမြို့နှင့် ဧကြုန်မြို့အတွက် တစ်မြို့လျှင်တစ်ခုစီ ဖြစ်၏။ 18ရွှေကြွက်များ၏အရေအတွက်မှာ မင်းငါးပါးပိုင်သော ဖိလိတ္တိမြို့အားလုံး၊ ခံတပ်မြို့များနှင့် လွင်ပြင်ရွာများအပါအဝင် အရေအတွက်အတိုင်း ဖြစ်၏။ ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်ကို တင်ထားခဲ့သော ထိုကျောက်တုံးကြီးသည် ဗက်ရှေမက်မြို့သား ယောရှု၏လယ်ကွက်၌ ယနေ့တိုင်အောင် သက်သေအဖြစ် တည်ရှိ၏။ 19သို့ရာတွင် ဗက်ရှေမက်မြို့သားအချို့သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်အတွင်းသို့ ကြည့်ရှုခဲ့သောကြောင့် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် သူတို့ကို ဒဏ်ခတ်တော်မူ၍ လူခုနစ်ဆယ်ကို သေစေတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ကြီးစွာသောဒဏ်ဖြင့် ဒဏ်ခတ်တော်မူသောကြောင့် လူများသည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြ၏။ 20ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့က “ဤသန့်ရှင်းသောဘုရားဖြစ်တော်မူသော ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့တော်၌ အဘယ်သူ ရပ်တည်နိုင်မည်နည်း။ ထိုသေတ္တာတော်သည် ငါတို့ထံမှ အဘယ်သူ့ထံသို့ တက်ကြွသွားရမည်နည်း” ဟုဆိုကြ၏။
21သူတို့သည် ကိရယတ်ယာရိမ်မြို့သားတို့ထံသို့ တမန်များကို စေလွှတ်၍ “ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်ကို ပြန်ပို့ကြပြီ။ ဆင်းလာ၍ ၎င်းကို သင်တို့ထံသို့ ဆောင်ယူသွားကြလော့” ဟုမှာကြားကြ၏။