ဖိလိတ္တိလူမျိုးတို့ကို ဆန့်ကျင်တော်မူသော ငါတို့၏ခမည်းတော်၏လက်တော်

ဖိလိတ္တိလူတို့သည် သိမ်းယူလာသော ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်ကို ဒါဂုန်ဘုရားအနားတွင် ထားကြရာ မိမိတို့ဘုရား မှောက်လျက်လဲနေသည်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တွေ့ရ၏။ ဒုတိယအကြိမ်တွင် ဦးခေါင်းနှင့်လက်တို့သည် တံခါးခုံပေါ်၌ ကျိုးပဲ့နေ၏။ သေတ္တာတော်သည် အာဇုတ်မှ ဂါသ၊ ဂါသမှ ဧကြုန်သို့ ရောက်ရာ အရပ်တိုင်း၌ အကျိတ်အနာနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်း လိုက်ပါလာသဖြင့် မြို့တိုင်းက ၎င်းကို ဖယ်ရှားပေးရန် တောင်းပန်ကြ၏။

အခန်း 5။

ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်ကို သိမ်းယူ၍ ဧဗနေဇာမှ အာဇုတ်မြို့သို့ ဆောင်ယူသွားကြ၏။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်ကို ယူဆောင်၍ ဒါဂုန်ဘုရား၏ဗိမာန်ထဲသို့ သွင်းပြီးလျှင် ဒါဂုန်ဘုရား၏အနားတွင် ထားကြ၏။ နက်ဖြန်နံနက်စောစော အာဇုတ်မြို့သားတို့ ထကြသောအခါ ဒါဂုန်ဘုရားသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်ရှေ့တွင် မြေပေါ်၌ မှောက်လျက်လဲနေသည်ကို တွေ့ကြ၏။ ထိုအခါ ဒါဂုန်ဘုရားကို ကောက်ယူ၍ မူလနေရာတွင် ပြန်ထားကြ၏။ နောက်တစ်နေ့နံနက်စောစော သူတို့ထကြသောအခါ ဒါဂုန်ဘုရားသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်ရှေ့တွင် မြေပေါ်၌ တစ်ဖန်မှောက်လျက်လဲနေပြန်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ဦးခေါင်းနှင့် လက်နှစ်ဖက်သည် တံခါးခုံပေါ်၌ ကျိုးပြတ်လျက်ရှိ၍ ကိုယ်လုံးသာ ကျန်ရစ်၏။ ထို့ကြောင့် ယနေ့တိုင်အောင် အာဇုတ်မြို့ရှိ ဒါဂုန်ဘုရား၏ဗိမာန်ထဲသို့ ဝင်သော ဒါဂုန်ဘုရား၏ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူအပေါင်းတို့သည် ဒါဂုန်ဘုရား၏တံခါးခုံကို မနင်းကြ။ ငါတို့၏ခမည်းတော်၏လက်တော်သည် အာဇုတ်မြို့သားတို့အပေါ်၌ လေးလံစွာ ဖိနှိပ်တော်မူ၏။ အာဇုတ်မြို့နှင့်တကွ ပတ်ဝန်းကျင်နယ်မြေကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၍ အနာစိမ်းများဖြင့် ဒဏ်ခတ်တော်မူ၏။ အာဇုတ်မြို့သားတို့သည် ဤအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ “ဣသရေလအမျိုး၏ဘုရားသခင်၏သေတ္တာတော်သည် ငါတို့ထံ၌ မနေစေနှင့်။ ကိုယ်တော်၏လက်တော်သည် ငါတို့အပေါ်၌၎င်း၊ ငါတို့၏ဘုရားဒါဂုန်အပေါ်၌၎င်း ပြင်းထန်လှ၏။” ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဖိလိတ္တိမင်းအပေါင်းတို့ကို ဆင့်ခေါ်၍ “ဣသရေလအမျိုး၏ဘုရားသခင်၏သေတ္တာတော်ကို အဘယ်သို့ပြုရမည်နည်း။” ဟု မေးကြ၏။ ထိုမင်းတို့က “ဣသရေလအမျိုး၏ဘုရားသခင်၏သေတ္တာတော်ကို ဂါသမြို့သို့ ရွှေ့ကြလော့။” ဟု ဖြေကြ၏။ သို့ဖြစ်၍ ဣသရေလအမျိုး၏ဘုရားသခင်၏သေတ္တာတော်ကို ထိုမြို့သို့ ရွှေ့ကြ၏။

ထိုသေတ္တာတော်ကို ရွှေ့ပြီးနောက် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏လက်တော်သည် ထိုမြို့ကိုလည်း ဆန့်ကျင်၍ လာရောက်သဖြင့် အလွန်ကြီးစွာသော ထိတ်လန့်ခြင်းကို ဖြစ်စေတော်မူ၏။ ထိုမြို့သားတို့ကို အကြီးအငယ်မကျန် ဒဏ်ခတ်တော်မူသဖြင့် သူတို့၌ အနာစိမ်းများ ပေါက်လာကြ၏။ ထို့ကြောင့် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်ကို ဧကြုန်မြို့သို့ ပို့ကြ၏။ သို့ရာတွင် ထိုသေတ္တာတော် ရောက်ရှိလာသောအခါ ဧကြုန်မြို့သားတို့က “ငါတို့နှင့် ငါတို့၏လူများကို သတ်ရန် ဣသရေလအမျိုး၏ဘုရားသခင်၏သေတ္တာတော်ကို ငါတို့ထံသို့ ဆောင်ခဲ့ကြပြီ။” ဟု ဟစ်အော်ကြ၏။

ထို့ကြောင့် ဖိလိတ္တိမင်းအပေါင်းတို့ကို စုဝေးစေ၍ “ဣသရေလအမျိုး၏ဘုရားသခင်၏သေတ္တာတော်ကို ပြန်ပို့ကြလော့။ ငါတို့နှင့် ငါတို့၏လူများကို မသတ်စေရန် မိမိနေရာသို့ ပြန်သွားပါစေ။” ဟု ဆိုကြ၏။ သေစေတတ်သော ထိတ်လန့်ခြင်းသည် တစ်မြို့လုံးကို ဖမ်းစားလျက်ရှိ၍ ငါတို့၏ခမည်းတော်၏လက်တော်သည် ထိုအရပ်၌ အလွန်လေးလံလျက်ရှိ၏။ မသေဘဲကျန်ရစ်သောသူတို့သည် အနာစိမ်းများဖြင့် ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို ခံရကြ၍ ထိုမြို့၏ ကူညီရန်အော်ဟစ်သံသည် ကောင်းကင်သို့ တက်လေ၏။