၁ ရာ 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹ကိရယတ်ယာရိမ်မြို့သားတို့သည် လာ၍ ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်ကို ယူဆောင်ပြီးလျှင် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ အဘိနဒပ်၏အိမ်သို့ ဆောင်သွားကြ၏။ ငါတို့၏ခမည်းတော်၏သေတ္တာတော်ကို စောင့်ရှောက်စေရန် သူ၏သားဧလာဇာကို ခန့်အပ်ကြ၏။ ²သေတ္တာတော်သည် ကိရယတ်ယာရိမ်မြို့၌ တည်ရှိသောနေ့မှစ၍ အနှစ်နှစ်ဆယ်မျှ ကာလကြာမြင့်စွာ လွန်လေ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် ငါတို့၏ခမည်းတော်ကို ရှာကြ၏။ ³ထိုအခါ ရှမွေလသည် ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့အား “သင်တို့သည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ငါတို့၏ခမည်းတော်ထံသို့ ပြန်လာကြမည်ဆိုလျှင် သင်တို့အထဲမှ တစ်ကျွန်းတစ်နိုင်ငံသားတို့၏ဘုရားများနှင့် အာရှတရက်ဘုရားများကို ပယ်ရှားကြလော့။ ငါတို့၏ခမည်းတော်၌ စိတ်နှလုံးကို စွဲမြဲစေ၍ ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ကြလော့။ သို့ပြုလျှင် ခမည်းတော်သည် သင်တို့ကို ဖိလိတ္တိလူတို့လက်မှ ကယ်တင်တော်မူလိမ့်မည်” ဟု မိန့်ဆို၏။ ⁴သို့ဖြစ်၍ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဗာလဘုရားများနှင့် အာရှတရက်ဘုရားများကို ပယ်ရှား၍ ငါတို့၏ခမည်းတော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ကြ၏။ ⁵ထိုအခါ ရှမွေလက “ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းကို မိဇပါမြို့၌ စုဝေးစေကြလော့။ ငါသည် သင်တို့အတွက် ငါတို့၏ခမည်းတော်ထံ ဆုတောင်းမည်” ဟု ဆို၏။ ⁶သူတို့သည် မိဇပါမြို့၌ စုဝေး၍ ရေကိုခပ်ပြီးလျှင် ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့တော်၌ သွန်းလောင်းကြ၏။ ထိုနေ့၌ အစာရှောင်လျက် “အကျွန်ုပ်တို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်ကို ပြစ်မှားမိကြပါပြီ” ဟု ဝန်ချကြ၏။ ရှမွေလသည် မိဇပါမြို့၌ ဣသရေလအမျိုးကို တရားစီရင်လေ၏။ ^a a v6 ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ရေကို သွန်းလောင်းခြင်းသည် ဆုတောင်းခြင်း၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချခြင်းကို ပြသော ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ ပြုသည့်အမှုဖြစ်၏။

⁷ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် မိဇပါမြို့၌ စုဝေးကြောင်းကို ဖိလိတ္တိလူတို့ ကြားသိသောအခါ ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည် ဣသရေလအမျိုးကို တိုက်ခိုက်ရန် ချီတက်လာကြ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ထိုသတင်းကိုကြားလျှင် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို ကြောက်ရွံ့ကြ၏။ ⁸ဣသရေလအမျိုးသားတို့က ရှမွေလအား “ဖိလိတ္တိလူတို့လက်မှ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်တော်မူစေရန် အကျွန်ုပ်တို့အတွက် ငါတို့၏ခမည်းတော်ထံ ဟစ်ကြော်တောင်းလျှောက်ခြင်းကို မရပ်မစဲပါနှင့်” ဟု လျှောက်ကြ၏။ ⁹ရှမွေလသည် နို့စို့သိုးသငယ်တစ်ကောင်ကိုယူ၍ ငါတို့၏ခမည်းတော်အား မီးရှို့ရာယဇ်အဖြစ် တစ်ကောင်လုံး ပူဇော်လေ၏။ ရှမွေလသည် ဣသရေလအမျိုးအတွက် ငါတို့၏ခမည်းတော်ထံ ဟစ်ကြော်တောင်းလျှောက်သဖြင့် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် သူ၏လျှောက်ချက်ကို နားညောင်းတော်မူ၏။ ¹⁰ရှမွေလသည် မီးရှို့ရာယဇ်ကို ပူဇော်နေစဉ် ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဣသရေလအမျိုးကို တိုက်ခိုက်ရန် ချဉ်းကပ်လာကြ၏။ သို့ရာတွင် ထိုနေ့၌ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ဖိလိတ္တိလူတို့တစ်ဖက်၌ ကြီးစွာသောအသံဖြင့် မိုးချုန်းစေတော်မူသဖြင့် သူတို့သည် ထိတ်လန့်ကြ၍ ဣသရေလအမျိုးရှေ့၌ အရေးရှုံးနိမ့်ကြ၏။ ¹¹ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် မိဇပါမြို့မှ ထွက်၍ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်လျက် ဗက်ကာမြို့အောက်ဘက်တိုင်အောင် လုပ်ကြံကြ၏။

¹²ထိုအခါ ရှမွေလသည် ကျောက်တစ်လုံးကိုယူ၍ မိဇပါမြို့နှင့် ရှင်မြို့စပ်ကြားတွင် စိုက်ထူပြီးလျှင် “ယခုတိုင်အောင် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ငါတို့ကို မစတော်မူပြီ” ဟုဆို၍ ထိုကျောက်ကို ဧဗနေဇာဟု မှည့်ခေါ်လေ၏။ ^b b v12 ဧဗနေဇာ၏အနက်မှာ “မစခြင်း၏ကျောက်” ဖြစ်၏။ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် သူတို့ကို မည်မျှဝေးသောလမ်းအထိ ပို့ဆောင်တော်မူခဲ့ကြောင်းကို အောက်မေ့ရန် ရှမွေလသည် ထိုကျောက်ကို စိုက်ထူခဲ့၏။ ¹³သို့ဖြစ်၍ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် အနိုင်ယူခြင်းကိုခံရ၍ ဣသရေလနယ်မြေအတွင်းသို့ နောက်တစ်ဖန် မဝင်ရောက်ကြတော့ပေ။ ရှမွေလအသက်ရှင်သည့်ကာလပတ်လုံး ငါတို့၏ခမည်းတော်၏လက်တော်သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို ဆီးတားတော်မူ၏။ ¹⁴ဖိလိတ္တိလူတို့ သိမ်းယူခဲ့သောမြို့များကို ဧကြုန်မြို့မှ ဂါသမြို့တိုင်အောင် ဣသရေလအမျိုးသည် ပြန်လည်ရရှိ၍ မိမိနယ်မြေကို ဖိလိတ္တိလူတို့လက်မှ ပြန်လည်သိမ်းပိုက်လေ၏။ ဣသရေလအမျိုးသည် အာမောရိလူတို့နှင့်လည်း ငြိမ်းချမ်းစွာနေကြ၏။

¹⁵ရှမွေလသည် မိမိအသက်ရှင်သမျှကာလပတ်လုံး ဣသရေလအမျိုးကို တရားစီရင်လေ၏။ ¹⁶သူသည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဗေသလမြို့၊ ဂိလဂါလမြို့နှင့် မိဇပါမြို့တို့ကို လှည့်လည်သွားရောက်၍ ထိုအရပ်များအားလုံး၌ ဣသရေလအမျိုးကို တရားစီရင်လေ၏။ ¹⁷ထို့နောက် သူသည် မိမိနေရပ်ဖြစ်သော ရာမမြို့သို့ ပြန်သွား၍ ထိုမြို့၌ ဣသရေလအမျိုးကို တရားစီရင်လေ၏။ ထိုမြို့၌ ငါတို့၏ခမည်းတော်အဖို့ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်လေ၏။