حزقى‌ايل 16 FHB Father's Heart Bible™

16 ¹د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،

²”اے اِبن آدمه، يروشلم ته د هغې کرغېړن کارونه ور په ګوته کړه، ³او و وايه چې، مالِک پلار يروشلم ته داسې فرمائى چې، ستا اصل او ستا پېدايښت د کنعان په مُلک کښې وو؛ ستا پلار اموري وو، او ستا مور حِتى وه. ⁴ستا د پېدايښت په ورځ ستا د نامه تار ونۀ پرېکړے شو، نۀ په اوبو سره پاکه ومينځلے شوې، نۀ په مالګه موښلے شوې، او نۀ په ټوکرو کښې نغښتے شوې. ^a a v4 په هغه زمانه کښې نوي پېدا شوي ماشومان به په مالګه موښلے کېدل او کلک به په ټوکرو کښې نغښتے کېدل، دې دپاره چې محفوظ او مضبوط شى — خو دې ماشومې ته د دې قسم پاملرنه هيڅ ونۀ شوه. ⁵هيڅ سترګې په تا دومره رحم ونۀ کړو چې ستا دپاره له رحمه د دې کارونو نه يو هم وکړى؛ بلکې تۀ کُهلے ميدان ته وغورزولے شوې، او د پېدايښت په ورځ سپکه شوې.

⁶”زۀ چې تېرېدم، نو ومې ولېدلې چې تۀ په خپلو وينو کښې لتې وهې، او کله چې تۀ په خپلو وينو کښې پرته وې، نو ما درته وفرمائيل، ’ژوندۍ شه!‘ هو، په خپلو وينو کښې مې درته وفرمائيل، ’ژوندۍ شه!‘ ^b b v6 کله چې هيڅ چا هغه نۀ غوښته، نو زمونږ پلار په دې پرېښودلې ماشومې باندې د ژوند خبره وکړه — د دې کيسه د هغۀ له مينې نه شروع کيږى، نۀ د دې له وړتيا نه. ⁷ما تۀ د ميدان د بوټي په شان لويه کړې. تۀ اوږده شوې او پوره ښائست ته ورسېدې؛ ستا تيونه جوړ شول او ستا وېښتان راووتل، خو بيا هم تۀ بربنډه او لغړه وې.

⁸”کله چې زۀ بيا تېرېدم او تۀ مې وليدلې، نو تۀ د مينې عمر ته رسېدلې وې. ما د خپلې جامې څنډه پر تا وغوړوله او ستا بربنډتيا مې پټه کړه. ما تا ته پاخه وعده درکړه او تا سره مې لوظ وکړو، مالِک پلار فرمائى، او تۀ زما شوې. ^c c v8 د چا پر سر خپله جامه غوړول د پخوانۍ زمانې د نکاح نښه وه، چې هغه د ښځې په توګه خپلول وو — هم دغه کار روت د بوعز نه غواړى، په روت ۳:۹ کښې.

⁹”بيا ما تۀ په اوبو ومينځلې، ستا د وينو داغ مې پاک کړو، او په تېلو مې مسح کړې. ¹⁰ما تۀ په ګلکارۍ ټوکر ملبوسه کړې او د ښائستې څرمنې بوټان مې درکړل، په نفيس کتان مې راونغاړلې، او په قيمتى ټوکر مې پټه کړې. ¹¹ما په زيوراتو سينګاره کړې: ستا په مړوندونو مې بنګړي درکړل او ستا په غاړه مې هار واچولو. ¹²ستا په پوزه مې چهله واچوله، ستا په غوږونو مې والۍ، او ستا په سر مې ښکلے تاج کېښودو. ¹³نو تۀ په سرو زرو او سپينو زرو سره سينګاره شوې، ستا جامې نفيس کتان، قيمتى ټوکر او ګلکارۍ ټوکر وُو. تا نفيسه مېده، شات او تېل خوړل. تۀ ورځ په ورځ نوره ښائسته کېدې او د ملکې مقام ته پورته شوې. ¹⁴ستا د ښائست شهرت په قومونو کښې خپور شو، ځکه چې هغه د هغه جلال په سبب کامل وو چې ما تا ته درکړے وو، مالِک پلار فرمائى.

¹⁵”خو تا په خپل ښائست باندې بهروسه وکړه او د خپل شهرت په وجه دې بدکارى وکړه، او هر تېرېدونکي ته دې خپلې مهربانۍ تويولې — ستا ښائست د هغوئ شو. ¹⁶تا د خپلو جامو نه څۀ واخستل او د ځان دپاره دې رنګينه اوچت ځايونه جوړ کړل، او پر هغو دې بدکارى وکړه. داسې کارونه دې هيڅکله نۀ وى شوي — هيڅکله! ^d d v16 ”اوچت ځايونه“ د بتانو د عبادت دپاره اوچت کُهلے عبادت ګاهونه وُو چې په ټول کنعان او اِسرائيل کښې به استعماليدل. ¹⁷تا هغه نفيس سرۀ زر او سپين زر زيورات هم چې ما درکړي وُو واخستل، د نارينه وو مجسمې دې جوړې کړې، او ورسره دې بدکارى وکړه. ¹⁸تا خپلې ګلکارۍ جامې واخستلې چې هغوئ پرې پټ کړې، او زما تېل او خوشبوئى دې د هغوئ مخکښې کېښودل. ¹⁹هغه خوراک چې ما تا ته درکړے وو — نفيسه مېده، تېل او شات چې ما تا ته درکول — تا د هغوئ مخکښې د خوښوونکي خوشبوئى په توګه کېښودل. داسې وشو، مالِک پلار فرمائى.

²⁰”تا هغه زامن او لوڼه چې ما له دې پېدا کړي وُو واخستل او بتانو ته دې د خوراک په توګه قربان کړل. آيا ستا بدکارى بس نۀ وه؟ ²¹تا زما بچي حلال کړل او د بتانو دپاره دې د اور نه په تېرولو سره ور وسپارل. ²²او په خپلو ټولو کرغېړنو کارونو او بدکارۍ کښې تا د خپلې ځوانۍ هغه ورځې هېرې کړې، کله چې تۀ بربنډه او لغړه وې، او په خپلو وينو کښې دې لتې وهلې.

²³”او ستا د ټولې بدۍ نه پس — افسوس، پر تا افسوس، پر تا افسوس! مالِک پلار فرمائى.

²⁴”تا د ځان دپاره غونډۍ جوړه کړه او په هر عام چوک کښې دې اوچت تخت جوړ کړو. ²⁵د هرې کوڅې په سر دې خپل اوچت تخت جوړ کړو، خپل ښائست دې سپک کړو، هر تېرېدونکي ته دې ځان وسپارلو، او خپله بدکارى دې زياته کړه. ²⁶تا د مِصريانو سره بدکارى وکړه، ستا د شهوت نه ډک ګاونډيان، او خپله بدکارى دې دومره زياته کړه چې زۀ دې غصه کړم. ²⁷نو ما خپل لاس ستا خلاف اوږد کړو او ستا سرحد مې راکم کړو. ما تۀ د خپلو دُښمنانو د لالچ حوالې کړې، يعنې د فلستيانو لوڼو ته، چې ستا د بې‌حيا چال چلن نه شرمنده وې. ²⁸تا د اسوريانو سره هم بدکارى وکړه، ځکه چې تۀ مړېدې نۀ؛ تا ورسره بدکارى وکړه، خو بيا هم مړه نۀ شوې. ²⁹تا خپله بدکارى تر بابل پورې زياته کړه، چې د سوداګرو مُلک دے، خو بيا هم ستا ارمان پوره نۀ شو.“

³⁰”ستا زړۀ څومره کمزورے دے، مالِک پلار فرمائى، چې تا دا ټول کارونه وکړل، د يوې بې‌شرمه کسبۍ کارونه!

³¹”کله چې تا په هر چوک کښې خپله غونډۍ جوړوله او په هر ميدان کښې دې خپل اوچت تخت جوړولو، نو تۀ د يوې کسبۍ په شان هم نۀ وې، ځکه چې تا اُجرت رد کولو.

³²”اے بدکاره ناوې! تۀ د خپل خاوند پر ځائ پردي نارينه اخلې. ³³ټولو کسبيو ته نارينه تحفې ورکوى، خو تا خپلو ټولو عاشقانو ته تحفې ورکولې، او رشوت دې ورکولو چې هر طرف نه ستا د بدکارۍ دپاره تا ته راشى. ³⁴ستا په بدکارۍ کښې تۀ د نورو ښځو برعکس وې: هيڅ چا تا ته سوال نۀ کولو. تا به ورکول، خو چا به تا ته نۀ درکول — بالکل برعکس.

³⁵”نو اے کسبۍ، د زمونږ پلار کلام واوره! ³⁶مالِک پلار داسې فرمائى چې، ”ځکه چې ستا شهوت تويه شو او ستا بربنډتيا د خپلو عاشقانو او ستا د ټولو کرغېړنو بتانو سره د بدکارۍ په وجه ښکاره شوه، او ستا د بچو هغه وينه چې تا هغوئ ته ورکړه، ³⁷نو ځکه زۀ به ستا هغه ټول عاشقان چې تۀ پرې خوشحاله وې راجمع کړم — هغه چې تا سره دې مينه کوله او هغه چې تا ترې نفرت کولو — زۀ به هغوئ د هر طرف نه ستا خلاف راولم، او ستا مخکښې به تۀ بربنډه کړم، او هغوئ به ستا ټوله بربنډتيا وويني. ³⁸زۀ به تا ته هغه سزا درکړم چې زناکارو ښځو او خونيانو ته ورکولے کيږى، او د غضب او غيرت وينه به درباندې راولم. ³⁹زۀ به تۀ خپلو عاشقانو ته حواله کړم. هغوئ به ستا غونډۍ ونړوى، ستا اوچت تختونه به ړنګ کړى، ستا جامې به دروبولى، ستا نفيس زيورات به واخلى، او تۀ به بربنډه او لغړه پرېږدى. ⁴⁰هغوئ به ستا خلاف يوه ډله راولى چې تۀ سنګسار کړى او په خپلو تورو به دې ټوټه ټوټه کړى. ⁴¹هغوئ به ستا کورونه وسوزوى او د ډېرو ښځو مخکښې به پر تا سزا جارى کړى. زۀ به ستا بدکارۍ ته خاتمه ورکړم، او تۀ به بيا خپلو عاشقانو ته اُجرت نۀ ورکوې. ⁴²بيا به زما هغه غضب چې پر تا دے ارام شى، او زما غيرت به له تا نه لاړ شى؛ زۀ به سوړ شم، او نور به غصه نۀ يم.“

⁴³”ځکه چې تا خپله ځوانى يادنۀ کړه، بلکې په دې ټولو کارونو دې زۀ غصه کړم، نو زۀ به ستا کړنې ستا پر سر راولم، مالِک پلار فرمائى. آيا تا په خپلو ټولو نورو کرغېړنو کارونو سربېره بې‌حيائى نۀ ده زياته کړې؟

⁴⁴”هر څوک چې متلونه وائى، ستا په حقله به دا متل وائى چې، ’لکه مور، هم هغه شان لور.‘“ ⁴⁵تۀ د خپلې مور لور يې، چې د خپل خاوند او بچو نه يې نفرت کولو. تۀ د خپلو خويندو خور يې، چې هغوئ هم د خپلو نه نفرت کولو. ستا مور حِتى وه، ستا پلار اموري وو. ⁴⁶ستا د شمال طرف ته ستا مشره خور سامريه د خپلو لوڼو سره اوسېدله؛ ستا د جنوب طرف ته ستا کشره خور سدوم د خپلو لوڼو سره. ⁴⁷تا نۀ يواځې د هغوئ په لارو تلل او د هغوئ کرغېړن کارونه دې نقل کول؛ بلکې په خپلو ټولو لارو کښې تۀ ژر د هغوئ نه زياته خرابه شوې. ⁴⁸زما په ژوند قسم، مالِک پلار فرمائى، چې ستا خور سدوم او د هغې لوڼو هيڅکله هغه کارونه ونۀ کړل چې تا او ستا لوڼو کړي دي.

⁴⁹”ستا د خور سدوم ګناه دا وه: هغه او د هغې لوڼه مغروري، د موړتيا نه ډکې او بې‌پرواه وې؛ هغوئ د غريبانو او محتاجو هيڅکله مدد نۀ کولو. ⁵⁰هغوئ مغروري وې او زما مخکښې يې کرغېړن کارونه وکړل. نو کله چې ما دا وليدل، نو ما هغوئ لرې کړل. ⁵¹سامريې ستا نيمه ګناه هم ونۀ کړه. تا د هغوئ نه زيات خپل کرغېړن کارونه وکړل، او په خپلو ټولو کړنو دې خپلې خويندې صادقې وښودلې. ⁵²خپله رُسوائى وګاله، ځکه چې تا خپلو خويندو ته بهانه ورکړه. چونکه ستا ګناهونه د هغوئ نه زيات کرغېړن وُو، نو هغوئ ستا نه زياتې صادقې ښکاريږى. نو شرمنده شه او خپله رُسوائى وګاله، ځکه چې تا خپلې خويندې صادقې وښودلې.

⁵³”خو بيا به زۀ د سدوم او د هغې د لوڼو، او د سامريې او د هغې د لوڼو حالت بحال کړم، او ستا حالت به هم د هغوئ سره بحال کړم، ⁵⁴دې دپاره چې تۀ خپله رُسوائى وګالې، او په هر هغه څۀ شرمنده شې چې تا د هغوئ د تسلۍ دپاره کړل. ⁵⁵ستا خويندې، سدوم او سامريه د خپلو لوڼو سره، به خپل پخواني حالت ته ورستنې شى، او تۀ به د خپلو لوڼو سره خپل حالت ته ورستنه شې. ⁵⁶تا به د خپل غرور په ورځو کښې د خپلې خور سدوم نوم هم نۀ اخستو، ⁵⁷مخکښې لدې چې ستا خپله بدى ښکاره شى. اوس د ادوم لوڼه او د هغې ټول ګاونډيان، او د فلستيانو لوڼه پر تا ملنډې وهى — ستا ټول چاپېره هغه چې تا سپکوى. ⁵⁸تۀ به د خپلې بې‌حيائۍ او کرغېړنو کارونو سزا وګالې، زمونږ پلار فرمائى.

⁵⁹مالِک پلار داسې فرمائى چې، ”زۀ به تا سره هغه سلوک وکړم چې ستا حق دے، ځکه چې تا زما قسم سپک وګڼلو او لوظ دې مات کړو. ⁶⁰”خو بيا به زۀ ستا د ځوانۍ په ورځو کښې خپل هغه لوظ چې تا سره مې کړے وو يادوم، او تا سره به ابدى لوظ قائم کړم. ^e e v60 د هرې بې‌وفائۍ نه پس هم زمونږ پلار دا تعلق ختمېدو ته نۀ پرېږدى — هغه ځان په ابدى لوظ کښې تړى، هم هغه وفاداره مينه چې په عيسىٰ کښې خپل کمال ته رسيږى. ⁶¹بيا به تۀ خپلې لارې يادې کړې او شرمنده به شې، کله چې تۀ خپلې خويندې، مشرې او کشرې، قبول کړې. زۀ به هغوئ تا ته د لوڼو په توګه درکړم، خو ستا سره زما د لوظ له مخې نه. ⁶²نو زۀ به تا سره خپل لوظ قائم کړم، او تۀ به پوهه شې چې زۀ ستا پلار يم. ⁶³کله چې زۀ ستا د ټولو کړنو کفاره ادا کړم، نو تۀ به يادوې او شرمنده به شې، او بيا به هيڅکله د خپلې رُسوائۍ په وجه خپله خوله نۀ خلاصوې، مالِک پلار فرمائى.‘““