عتلياه تخت نيسى

عتليا شاهي کورنۍ وژني، خو يو ماشوم شپږ کاله زموږ د پلار په کور کې پټ ساتل کېږي. يهوياداع کاهن ساتونکي وسله وال کوي، هلک ته تاج ورکوي، او ملکه د مقدس ځای بهر وژني. د بعل معبد ړنګېږي، او يو اووه کلن هلک تخت ته کېني.

څپرکی 11.

کله چې د اخزياه مور عتلياه وليدل چې د هغې زوئ مړ شوے دے، نو هغې د شاهى خاندان ټول وژلو ته ملا وتړله. خو د بادشاه يورام لور او د اخزياه خور يهوسبع د اخزياه زوئ يوآش واخستو، او هغه يې د بادشاه د هغو زامنو نه چرته لاړو چې وژل کېدل، او هغه يې د خپلې دائى سره په يوه خوب خونه کښې د عتلياه نه پټ کړو، نو هغه ونۀ وژلے شو. هغه د پلار په کور کښې د هغې سره شپږ کاله پټ پاتې شو، او په دې موده کښې عتلياه په ملک حکومت کولو.

پلار حقدار بادشاه ساتى

په اووم کال کښې يهوياداع د سلو د کمانډرانو، د کريانو او د پهره دارانو دپاره ولېږل او هغوئ يې د پلار کور ته ځان ته راوستل. هغۀ د هغوئ سره لوظ وکړو، په پلار کور کښې يې په قسم وتړل او د بادشاه زوئ يې ورته وښودو. هغۀ هغوئ ته حُکم ورکړو چې، ”دا کار وکړئ: ستاسو درېمه برخه چې د سبت په ورځ په ډيوټۍ راځى هغوئ به د شاهى محل پهره کوى، درېمه برخه به د سور دروازې کره وى، درېمه برخه به د پهره دارانو شاته په دروازه وى؛ د محل پهره په وار په وار کوئ. ستاسو هغه دوه نورې برخې چې د سبت په ورځ د ډيوټۍ نه خلاصيږى هغوئ به د بادشاه دپاره د پلار د کور پهره کوى. بادشاه د هرې خوا نه راګېر کړئ، هر سړے دې خپل وسله په لاس کښې ولرى؛ څوک چې د صفونو نزدې راشى هغه ووژنئ. بادشاه چرته چې هم ځى تاسو د هغۀ سره اوسئ.“

د سلو کمانډرانو هر څۀ هغه شان وکړل لکه څنګه چې يهوياداع کاهن حُکم ورکړے وو. هر يو خپل سړى راواخستل — هغه چې د سبت په ورځ په ډيوټۍ راتلل او هغه چې د ډيوټۍ نه خلاصېدل — او يهوياداع کاهن ته راغلل. کاهن د سلو کمانډرانو ته د بادشاه داؤد هغه نېزې او ډالونه ورکړل چې د پلار په کور کښې ساتلے شوى وُو. پهره داران د بادشاه چاپېره په خپل خپل ځائ ودرېدل، هر سړى خپل وسله په لاس کښې، د خُدائ د کور د جنوبى طرف نه تر شمالى طرفه پورې، د قربان‌ګاه او د کور خوا ته. يهوياداع د بادشاه زوئ راوايستو، تاج يې په سر کېښودو او شهادت نامه يې ورکړه. هغوئ هغه بادشاه اعلان کړو او تيل يې پرې ومږل، او خلقو خپلې لاسونه وهل او چغې يې وهلې چې، ”بادشاه دې تل ژوندے وى!“

کله چې عتلياه د پهره دارانو او د خلقو شور واورېدو، نو هغه د پلار کور ته د خلقو خوا ته لاړه. هغې وکتل — بادشاه د رواج مطابق د ستن سره ولاړ وو، او د هغۀ سره کمانډران او شپېلۍ وهونکى وُو، او د ملک ټول خلق خوشحالى کول او شپېلۍ يې وهلې. عتلياه خپلې جامې وشلولې او چغې يې ووهلې چې، ”بغاوت! بغاوت!“

يهوياداع کاهن د لښکر د سلو کمانډرانو ته حُکم ورکړو چې، ”دا د صفونو نه بهر بوځئ؛ څوک چې د هغې مزل کوى هغه په تُوره ووژنئ.“ ځکه چې کاهن وئيلى وُو چې هغه دې د پلار په کور کښې ونۀ وژلے شى. نو هغوئ هغه ونيوله، او هغه د آسونو د داخلېدو له لارې محل ته لاړه، او هلته هغه ووژلے شوه.

بيا يهوياداع د پلار او د بادشاه او د خلقو ترمنځه لوظ وکړو چې هغوئ به د پلار خلق وى؛ او د بادشاه او د خلقو ترمنځه يې هم لوظ وکړو. د ملک ټول خلق د بعل بُت خانې ته لاړل او هغه يې وران کړو. د هغې قربان‌ګاهونه او بتان يې ماتې کړل، او د بعل کاهن متان يې د قربان‌ګاهونو مخکښې ووژلو. بيا کاهن د پلار په کور باندې پهره داران ودرول. هغۀ د سلو کمانډران، کريان، پهره داران او د ملک ټول خلق راواخستل، او هغوئ بادشاه د پلار د کور نه د پهره دارانو له دروازې شاهى محل ته راکوز کړو، چرته چې هغه د بادشاهانو په تخت کښېناستو. د ملک ټولو خلقو خوشحالى وکړه، او ښار په آرام شو، ځکه چې اوس عتلياه د بادشاه په محل کښې په تُوره وژلے شوے وه.

کله چې يوآش بادشاه شو نو د اووو کالو وو.