Księga Wyjścia 17

17 ¹Cała społeczność Izraela wyruszyła z pustyni Sin, wędrując etap po etapie, jak nakazał nasz Ojciec, i rozbiła obóz w Refidim — ale nie było tam wody, by lud mógł się napić. ²Lud spierał się z Mojżeszem: „Daj nam wody do picia”. Mojżesz odpowiedział: „Dlaczego spieracie się ze mną? Dlaczego kusicie naszego Ojca?”

³Lud był tam spragniony wody i szemrał przeciwko Mojżeszowi, mówiąc: „Dlaczego wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby uśmiercić pragnieniem nas, nasze dzieci i nasze bydło?”

⁴Mojżesz zawołał do naszego Ojca: „Co mam zrobić z tym ludem? Zaraz mnie ukamienują”.

⁵Nasz Ojciec powiedział do Mojżesza: „Idź przed ludem. Weź ze sobą niektórych starszych Izraela, a w rękę weź laskę, którą uderzyłeś Nil, i idź. ⁶Stanę tam przed tobą na skale na Horebie. Uderz w skałę, a wypłynie z niej woda, by lud mógł się napić”. Mojżesz tak uczynił na oczach starszych Izraela.

⁷Nazwał to miejsce Massa i Meriba, ponieważ lud Izraela kłócił się i kusił naszego Ojca, pytając: „Czy nasz Ojciec jest pośród nas, czy nie?” ^a a v7 Massa znaczy „kuszenie”, a Meriba znaczy „kłótnia” — miejsce to nazwano tak dlatego, że lud wątpił, czy nasz Ojciec naprawdę jest z nimi.

Nasz Ojciec wygrywa bitwę

⁸Potem przyszedł Amalek i walczył z Izraelem w Refidim. ⁹Mojżesz powiedział do Jozuego: „Wybierz nam mężczyzn i wyrusz do walki z Amalekiem. Jutro stanę na szczycie wzgórza z laską naszego Ojca w ręce”. ¹⁰Jozue uczynił, jak powiedział Mojżesz, i walczył z Amalekiem; Mojżesz, Aaron i Chur weszli na szczyt wzgórza. ¹¹A gdy Mojżesz podnosił rękę, Izrael przeważał; lecz gdy opuszczał rękę, przeważał Amalek. ¹²Ręce Mojżesza stały się ciężkie, więc podłożyli pod niego kamień i usiadł na nim, a Aaron i Chur podtrzymywali jego ręce, jeden z jednej, drugi z drugiej strony, tak że pozostały nieruchome aż do zachodu słońca. ¹³I Jozue rozgromił Amaleka i jego lud ostrzem miecza.

¹⁴Nasz Ojciec powiedział do Mojżesza: „Zapisz to w księdze na pamiątkę i odczytaj głośno Jozuemu: całkowicie wymażę pamięć o Amaleku spod nieba”.

¹⁵Mojżesz zbudował ołtarz i nazwał go „Nasz Ojciec jest moim sztandarem”, ^b b v15 Mojżesz nazwał ołtarz „nasz Ojciec jest moim sztandarem” po zwycięstwie Izraela nad Amalekiem, odniesionym, gdy jego ręce były wzniesione do naszego Ojca. ¹⁶i powiedział: „Bo ręka jest na tronie naszego Ojca: będzie on walczył z Amalekiem z pokolenia na pokolenie”. ^c c v16 „Ręka na tronie” to przysięga wojenna: Amalek pierwszy uderzył przeciwko panowaniu naszego Ojca, więc on zobowiązuje się walczyć z nimi na zawsze.