സമർപ്പണത്തിനായുള്ള ഒരു ഗീതം
ഒരു സങ്കീർത്തനം. ആലയസമർപ്പണത്തിനായുള്ള ഒരു ഗീതം. ദാവീദിന്റേത്.
സൗഖ്യത്തിനു ശേഷമുള്ള ഒരു പ്രതിഷ്ഠയ്ക്കായി എഴുതിയത്. കാര്യങ്ങൾ നന്നായി നടന്നപ്പോൾ താൻ ഒരിക്കലും കുലുങ്ങുകയില്ലെന്നു കരുതിയെന്നും പിന്നെ തന്റെ പിതാവിന്റെ മുഖം മറഞ്ഞുപോയെന്നും ദാവീദ് സമ്മതിക്കുന്നു. പൊടിക്കു സ്തുതിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൻ വാദിക്കുന്നു; വിലാപവസ്ത്രം മാറി സന്തോഷം ധരിക്കുന്നതോടെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.
30 1എന്റെ പിതാവേ, ഞാൻ അങ്ങയെ പുകഴ്ത്തും; എന്തെന്നാൽ അങ്ങ് എന്നെ ഉയർത്തി, എന്റെ ശത്രുക്കൾ എന്നെച്ചൊല്ലി ആഹ്ലാദിക്കുവാൻ ഇടവരുത്തിയില്ല.
2എന്റെ പിതാവേ, സഹായത്തിനായി ഞാൻ അങ്ങയോടു നിലവിളിച്ചു; അങ്ങ് എന്നെ സൗഖ്യമാക്കി. 3എന്റെ പിതാവേ, അങ്ങ് എന്റെ പ്രാണനെ ശവക്കുഴിയിൽനിന്ന് ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു; അങ്ങ് എന്നെ ജീവനോടെ കാത്തു, കുഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങുവാൻ ഇടവരുത്തിയില്ല.
4അവിടുത്തെ ഭക്തരേ, നമ്മുടെ പിതാവിനു സ്തുതിഗീതം പാടുവിൻ; അവിടുത്തെ വിശുദ്ധനാമത്തിനു സ്തോത്രം ചെയ്യുവിൻ. 5എന്തെന്നാൽ അവിടുത്തെ കോപം ക്ഷണനേരമേ നിലനില്ക്കൂ, എന്നാൽ അവിടുത്തെ പ്രസാദം ആയുഷ്കാലം മുഴുവനും നിലനില്ക്കുന്നു; രാത്രിമുഴുവൻ കരച്ചിൽ നീണ്ടുനിന്നേക്കാം, എന്നാൽ പ്രഭാതത്തിൽ ആനന്ദം വന്നെത്തുന്നു.
6ഞാൻ നിർഭയനായിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഒരുനാളും കുലുങ്ങുകയില്ല.” 7എന്റെ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ പ്രസാദത്താൽ അങ്ങ് എന്റെ പർവതത്തെ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തി; എന്നാൽ അങ്ങ് തിരുമുഖം മറച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ പരിഭ്രാന്തനായി.
8എന്റെ പിതാവേ, അങ്ങയെ ഞാൻ വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചു; പരമാധികാരിയായ പിതാവിനോടു ഞാൻ കരുണയ്ക്കായി യാചിച്ചു: 9“ഞാൻ നിശ്ശബ്ദനാക്കപ്പെട്ടാൽ, കുഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിയാൽ എന്തു ലാഭം? പൊടി അങ്ങയെ സ്തുതിക്കുമോ? അങ്ങയുടെ വിശ്വസ്തതയെ അതു ഘോഷിക്കുമോ? 10എന്റെ പിതാവേ, എന്റെ അപേക്ഷ കേൾക്കേണമേ, എന്നോടു കൃപയുണ്ടാകേണമേ; എന്റെ പിതാവേ, അങ്ങ് എന്റെ സഹായകനായിരിക്കേണമേ.”
11അങ്ങ് എന്റെ വിലാപത്തെ നൃത്തമാക്കിമാറ്റി; അങ്ങ് എന്റെ ദുഃഖവസ്ത്രം അഴിച്ചുമാറ്റി, സന്തോഷത്താൽ എന്നെ അണിയിച്ചു, 12എന്റെ ഹൃദയം മൗനമായിരിക്കാതെ അങ്ങയുടെ സ്തുതി പാടേണ്ടതിനത്രേ ഇത്. എന്റെ പിതാവേ, ഞാൻ എന്നേക്കും അങ്ങേക്കു സ്തോത്രം ചെയ്യും.
