Adanış İçin Bir Ezgi
Bir mezmur. Evin adanışı için bir ezgi. Davut'un.
Şifadan sonra bir adanış için yazılmıştır. Davut, işler yolundayken asla sarsılmayacağını sandığını, sonra Babası'nın yüzünün gizlendiğini itiraf eder. Toprağın övgü sunamayacağını öne sürer ve yas giysilerinin sevinçle değiştirilmesiyle bitirir.
30 1Seni yücelteceğim, Babam, çünkü beni yukarı çektin, düşmanlarımın bana gülmesine izin vermedin.
2Babam, yardım için sana yakardım, sen de bana şifa verdin. 3Babam, canımı ölüler diyarından çıkardın; beni yaşattın, ölüm çukuruna inmeme izin vermedin.
4Babamız'ı ilahilerle övün, ey O'nun sadık kulları, kutsal adına şükredin. 5Çünkü öfkesi yalnızca bir an sürer, ama lütfu ömür boyu sürer; gözyaşı gece boyu sürebilir, ama sevinç sabahleyin gelir.
6Güvenlik içindeyken, «Asla sarsılmayacağım» dedim. 7Babam, lütfunla dağımı sağlam kıldın; ama yüzünü gizlediğinde, dehşete düştüm.
8Sana seslendim, Babam; Egemen Baba'ya merhamet için yalvardım: 9«Susturulursam, ölüm çukuruna inersem ne kazanılır? Toprak seni över mi? Senin sadakatini duyurur mu? 10Beni işit, Babam, bana lütfet; Babam, yardımcım ol.»
11Yasımı raksa çevirdin; yas giysilerimi soyup bana sevinç giydirdin, 12öyle ki yüreğim seni ezgiyle övsün de susmasın. Babam, sana sonsuza dek şükredeceğim.
