Zefanya 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹Bilai marang kutha kang mbalela lan najis iki — kutha kang seneng nindhes! ²Dheweke ora ngrungokake swara apa-apa; dheweke ora gelem nampani pamerdi. Dheweke ora ngandel marang Rama kita; dheweke ora nyedhak marang Ramane.

³Para penggedhene ing kutha kono iku singa kang padha nggero; para hakime iku asu ajag ing wayah sore kang nggado kabeh sadurunge esuk. ⁴Para nabine iku sembrana, wong kang padha cidra; para imame najisake barang suci lan mbelokake angger-angger. ⁵Rama kita kang ana ing tengah-tengahe iku adil; Panjenengane ora nindakake piala. Saben esuk Panjenengane madhangake kaadilane; iku ora tau gagal. Nanging wong kang ora adil ora ngerti isin.

⁶“Aku wis numpes para bangsa; menara-menara pojoke padha suwung. Aku wis ngrusak dalan-dalane nganti ora ana wong kang liwat; kutha-kuthane wis rusak, ora ana wong kang kari — babar pisan ora ana kang manggon.” ⁷Aku wis ngandika, ‘Mesthi kowe bakal wedi marang Aku; kowe bakal nampani pamerdi,’ supaya papan padunungane ora disirnakake miturut samubarang kang wis Daktetepake tumrap dheweke. Nanging wong-wong mau isih padha gregah esuk-esuk kanggo ngrusak sakehing tumindake.

⁸“Mulane padha ngentenana Aku,’ mangkono pangandikane Rama kita, ‘nganti tekan dina nalika Aku jumeneng dadi seksi. Awit karsaKu yaiku nglumpukake para bangsa, ngempalake para karajan, ngesokake bebenduKu marang wong-wong mau, yaiku sakehing nepsuKu kang mulad-mulad; awit geni butarepanKu bakal mangsa bumi kabeh.’

Lambe kang Resik, Swara Siji

⁹“Awit nalika iku Aku bakal maringi para bangsa lambe kang resik, supaya kabeh padha nyebut asmaKu lan ngladeni Aku kanthi saiyeg. ¹⁰Saka sabrange kali-kali ing tanah Kus para wong kang nyembah marang Aku, yaiku anak-anakKu kang pating slebar, bakal padha nggawa pisungsungKu. ^a a v10 Kus iku Etiopia ing jaman kuna — tlatah kang adoh ing sisih kidul, kang nggambarake pungkasane jagad kang dikawruhi ing wektu iku. ¹¹Ing dina iku kowe ora bakal isin marga saka sakehing panggawe kang koktindakake kanggo mbalela marang Aku; awit nalika iku Aku bakal nyingkirake saka tengahmu wong-wongmu kang gumunggung lan umuk, lan kowe ora bakal gumunggung maneh ing gunungKu kang suci. ¹²Nanging Aku bakal nyisakake ana ing tengahmu sawijining umat kang andhap asor lan rendhah ati, lan wong-wong iku bakal padha ngungsi marang asmaKu. ¹³Kekarene Israel ora bakal nglakoni piala lan ngucap goroh, lan ora bakal ana ilat kang cidra kang tinemu ing cangkeme. Amarga wong-wong mau bakal padha nyenggut lan ngglethak, lan ora ana wong kang medeni.”

¹⁴Ngidunga kanthi sora, he putri Sion; surak-suraka, he Israel! Bungaha lan surak-suraka kanthi gumolonging atimu, he putri Yerusalem! ¹⁵Rama kita wis mbirat paukuman kang tumrap kowe; Panjenengane wis nyingkirake mungsuhmu. Sang Ratuning Israel, yaiku Rama kita, ana ing tengahmu; kowe ora bakal wedi marang bebaya maneh. ¹⁶Ing dina iku bakal dikandhakake marang Yerusalem: “Aja wedi, he Sion; tanganmu aja nganti lemes. ¹⁷Ramamu ana ing tengahmu, prawira prakosa kang nylametake. Panjenengane bakal rena ing panggalih marga saka kowe kanthi bungah; Panjenengane bakal nglelipur kowe srana katresnane; Panjenengane bakal suka-suka marga saka kowe kanthi kidung kang sora.” ^b b v17 Rama kita rena ing panggalih marga saka para putrane kanthi bungah, nglelipur wong-wong mau srana katresnane, lan ngidung kanggo wong-wong mau kanthi sora — iki salah sawijining wedharan kang paling cetha ing Prajanjian Lawas bab kabingahane.

¹⁸Aku bakal nglumpukake wong-wongmu kang padha prihatin — yaiku kang padha kapisah saka riyaya-riyaya kang katetepake — awit wong-wong mau wis dadi cacad lan sanggan tumrap Yerusalem. ¹⁹Ing nalika iku Aku bakal ngadhepi sakehing wong kang nindhes kowe. Aku bakal nylametake wong kang lumpuh lan nglumpukake wong kang kabuwang, lan Aku bakal ngowahi kawirangane dadi pangalembana lan kaluhuran ing salumahing bumi. ²⁰Ing nalika iku Aku bakal nggawa kowe mulih; ing nalika iku Aku bakal nglumpukake kowe. Awit Aku bakal ndadekake kowe misuwur lan pinuji ing antarane sakehing bangsa ing bumi, nalika Aku mulihake kaananmu ana ing ngarep mripatmu dhewe, mangkono pangandikane Rama kita.