Rama kita Ngajokake Prakarane
Rama kita nggawa prekara ukum: ora ana kasetyan, ora ana kawruh bab Panjenengané, lan tanah dhéwé nangisi bab iku. Para imam paling ala, amarga padha mangan saka dosané umat. Putusané mbalèni yèn umaté sirna amarga ora duwé kawruh, lan kaya umaté, mangkono uga imamé.
4 1Rungokna pangandikane Rama kita, he para turune Israel, awit Panjenengane kagungan prakara karo para wong kang manggon ing tanah iku: ora ana kasetyan, ora ana katresnan prajanjian, lan ora ana kawruh bab Panjenengane ing tanah iku. a a v1 Rama kita ngajokake prakara prajanjian marang umate — ora kaya hakim kang adoh, nanging kaya Rama kang lara ing panggalih, kang nyebut kasetyan, katresnan, lan kawruh bab Panjenengane kang wis padha ilang. 2Kang ana mung sumpah palsu lan goroh, gawe pati lan nyolong lan laku jina; wong-wong padha nerak sakabehing wates, lan getih kang wutah tansah susul-sumusul. 3Mulane tanah iku nandhang susah, lan sakabehe kang manggon ing kono padha nglumpruk, dalah kewan alas lan manuk ing awang-awang; malah iwak-iwak ing sagara iya padha kalap.
4Nanging aja ana wong kang nggugat, aja ana wong kang nutuh, awit umatmu iku kaya wong kang padudon karo imam. b b v4 Padudon karo imam iku ateges nampik wong kang katetepake dadi wakile umat ana ing ngarsane Gusti Allah — iki pucuking pambalela. 5Kowe kesandhung ing wayah awan, lan nabi uga kesandhung bareng karo kowe ing wayah bengi; sarta Aku bakal numpes ibumu. 6UmatKu padha tumpes marga saka kekurangan kawruh. Sarehne kowe wis nampik kawruh, Aku iya nampik kowe dadi imamKu; sarehne kowe wis lali marang angger-anggere Ramamu, Aku iya bakal lali marang anak-anakmu. 7Saya tangkar-tumangkar wong-wong mau, saya akeh anggone padha gawe dosa marang Aku; kamulyane bakal Dakganti dadi kanisthan.
8Wong-wong mau padha mangan dosaning umatKu lan atine kayungyun marang pialane umat mau. 9Mulane bakal kelakon mangkene: kaya umate, kaya imame. Aku bakal ngukum wong-wong mau marga saka kalakuane lan males marang panggawene. 10Wong-wong mau bakal padha mangan nanging ora wareg; bakal padha nyundel nanging ora tangkar-tumangkar, awit wis padha ninggal Rama kita lan nyingkur dalane Panjenengane. 11Laku jina, anggur, lan anggur anyar ngilangake akal budi kang becik.
12UmatKu padha njaluk pitutur marang kayu, lan tekene aweh wangsit marang wong-wong mau; awit roh laku jina wis nasarake wong-wong mau, satemah padha nyundel, ninggal Ramane. 13Wong-wong mau padha saos kurban ana ing pucuking gunung-gunung lan ngobong kurban ana ing tengger-tengger, ing sangisore wit elah, wit poplar, lan wit terbantin, awit ayang-ayange nyenengake. Mulane anak-anakmu wadon padha nyundel lan penganten-pengantenmu wadon padha laku jina. 14Aku ora bakal ngukum anak-anakmu wadon nalika padha nyundel, utawa penganten-pengantenmu wadon nalika padha laku jina; awit wong lanange dhewe padha marani para sundel lan padha saos kurban bebarengan karo para sundeling pura — bangsa kang tanpa pangerten iku bakal nemahi karusakan.
15Sanadyan kowe, he Israel, nyundel, aja nganti Yehuda melu kaluputan. Aja lunga menyang Gilgal; aja munggah menyang Bet-Awen; lan aja sumpah mangkene, ‘Demi Rama kita kang gesang.’ c c v15 Bet-Awen (tegese ‘omahing piala’) iku jeneng pamoyok saka Hosea tumrap Betel, papan pamujan utama ing karajan lor. 16Israel iku wangkot, kaya sapi wadon kang wangkot. Apa saiki Rama kita kersa ngengon wong-wong mau kaya cempe ana ing pangonan kang jembar? 17Efraim wis rumaket marang brahala-brahala; jarna bae. 18Samasa omben-ombene wis entek, wong-wong mau padha nyundel; para panggedhene banget anggone padha dhemen marang kanisthan. 19Angin wis mbuntel wong-wong mau ing sawiwine, lan bakal padha kwirangan marga saka misbyah-misbyahe.