Pangandikane Rama kita Tumrap Akhab Kaleksanan

Yehu ngongkon para pejabat Samaria matèni anak-anak lanangé Ahab pitung puluh lan numpuk sirah-sirahé ing gapura, matèni saben sedulur lan imam, banjur ngapusi para panyembah Baal menyang riyaya palsu lan nyembelèh wong-wong mau. Pangandikané Rama kita nglawan Ahab kelakon; Yehu tetep nyimpen pedhèt-pedhèt emasé Yerobeam.

Pasal 10.

Akhab duwe anak lanang pitung puluh ana ing Samaria. Yehu banjur ngirim layang menyang Samaria, marang para panggedhene kutha, para tuwa-tuwa, lan para pamonge anak-anake Akhab, surasane: “Samangsa layang iki tekan ing kowe, sarehne anak-anake bendaramu padha ana ing kowe, mangkono uga kreta-kreta, jaran-jaran, kutha bebenteng, lan gegaman, milihana anake bendaramu kang paling becik lan paling tanggon, lungguhna ing dhampare bapakne, banjur perangana kanggo keslametane kratone bendaramu.”

Wong-wong mau padha wedi banget, wedi ngedhap-edhapi, banjur padha ngucap: “Lah, ratu loro bae ora bisa ngadhepi dheweke. Kepriye anggonku bisa ngadhepi?” Kepala kraton, panguwasane kutha, para tuwa-tuwa, lan para pamong mau banjur kongkonan marang Yehu, ature: “Kawula sami dados abdi panjenengan; kawula badhe nindakaken sadaya ingkang panjenengan dhawuhaken. Kawula boten badhe njumenengaken ratu sinten-sinten; kula aturi nindakaken punapa ingkang panjenengan anggep sae.”

Yehu nuli nulis layang kang kapindho marang wong-wong mau, surasane: “Manawa kowe padha ngrujuki aku lan gelem ngestokake tembungku, njupuka sirahe anak-anake bendaramu, banjur sowana marang aku ing Yisreel sesuk kira-kira wayah iki.” Anak-anake Sang Prabu pitung puluh mau padha ana ing omahe para panggedhene kutha, kang ngemong wong-wong mau.

Bareng layang mau tekan, wong-wong banjur nyekel anak-anake Sang Prabu, disembeleh kabeh pitung puluh, sirahe ditata ing kranjang-kranjang, banjur dikirimake marang Yehu ing Yisreel. Utusan banjur matur marang Yehu: “Sirahe anak-anake Sang Prabu sampun dipun bekta mriki.” Yehu banjur dhawuh: “Tumpukna dadi rong tumpuk ana ing lawanging gapura nganti esuk.”

Esuke Yehu metu, ngadeg ing ngarepe wong akeh kabeh, banjur ngandika: “Kowe kabeh padha ora kaluputan. Aku pancen wis ngrancang cidra marang bendaraku lan mateni dheweke, nanging sapa kang mateni wong-wong iki kabeh? Padha ngertia, yen ora ana pangandikane Rama kita tumrap turune Akhab kang bakal tiba ing lemah tanpa guna. Rama kita wis nindakake apa kang wis dadi pangandikane lantaran abdine, Nabi Elia.”

Yehu banjur mateni kabeh turune Akhab kang isih kari ana ing Yisreel, yaiku para panggedhene, para mitrane kang raket, lan para imame, nganti ora ana siji-sijia kang kari urip.

Sawise iku Yehu banjur budhal lan lunga menyang Samaria. Ana ing dalan, yaiku ing Bet-Eked, panggonane para pangon, Yehu kepethuk karo para sanak-sedulure Prabu Ahazia, ratu ing Yehuda, banjur ndangu: “Kowe iku sapa?” Wong-wong mau padha mangsuli: “Kula sami sanak-seduluripun Ahazia, badhe sami mrepegi kulawarganipun Sang Prabu saha kulawarganipun ibu Suri.”

Yehu banjur dhawuh: “Cekelen urip-uripan!” Wong-wong mau banjur dicekel urip-uripan, nuli disembeleh ana ing sumur Bet-Eked, cacahe wong patang puluh loro, ora ana siji-sijia kang kari.

Sawise mangkat saka kono, Yehu kepethuk karo Yonadab bin Rekhab kang lagi marani dheweke. Yehu aweh salam, banjur ndangu: “Apa atimu tulus marang aku, kaya atiku marang kowe?” Wangsulane Yonadab: “Inggih, tulus.” Pangandikane Yehu: “Yen mangkono, ulungna tanganmu.” Yonadab banjur ngulungake tangane, lan Yehu ngentasake dheweke munggah ing kreta.

Yehu ngandika: “Melua aku, delengen kamempenganku marang Rama kita.” Yonadab banjur dikongkon nunggang ing kretane Yehu. Bareng tekan ing Samaria, Yehu banjur mateni kabeh turune Akhab kang isih kari ana ing kono, nganti padha sirna, cocog karo pangandikane Rama kita marang Nabi Elia.

Yehu Nyirnakake Pangibadah marang Baal

Yehu banjur nglumpukake wong akeh kabeh, sarta ngandika: “Akhab anggone ngabekti marang Baal mung sethithik; nanging Yehu bakal ngabekti marang Baal luwih akeh maneh. Mulane celukna marang aku kabeh nabine Baal, kabeh wong kang padha ngabekti marang Baal, lan kabeh imame; aja ana siji-sijia kang ora teka, awit aku arep nganakake kurban gedhe konjuk marang Baal. Sing sapa ora teka, bakal ora urip.” Nanging Yehu tumindak mangkono mau kanthi pangakal, supaya bisa numpes para wong kang padha ngabekti marang Baal.

Yehu banjur dhawuh: “Nganakna pasamuwan suci kanggo Baal.” Wong-wong banjur ngundangake bab iku.

Yehu banjur kongkonan menyang satanah Israel kabeh; kabeh wong kang padha ngabekti marang Baal padha teka, ora ana siji-sijia kang ora teka. Wong-wong mau padha mlebu ing omahe Baal, nganti kebak saka pucuk tekan pucuk. Yehu banjur dhawuh marang kang ngreksa gudhang sandhangan: “Wetokna jubah kanggo kabeh wong kang padha ngabekti marang Baal.” Wong mau banjur ngetokake jubah-jubah mau.

Yehu lan Yonadab bin Rekhab banjur mlebu ing padalemane Baal. Yehu ngandika marang wong-wong kang padha ngabekti marang Baal: “Padha nitipriksaa kanthi premati, aja nganti ana abdine Rama kita ing antaramu kene, mung wong kang padha ngabekti marang Baal thok.”

Wong-wong mau banjur padha mlebu arep nyaosake kurban sembelehan lan kurban obaran. Yehu wis nyiyagakake wong wolung puluh ana ing jaba, kang diweling mangkene: “Sing sapa ngeculake salah sawijining wong kang dakpasrahake marang tanganmu, nyawane dhewe kang dadi gantine nyawane wong mau.”

Bareng pasaosan kurban obaran wis rampung, Yehu banjur dhawuh marang para prajurit jaga lan para perwira: “Padha mlebua, patenana wong-wong iku; aja ana siji-sijia kang oleh metu.” Wong-wong mau banjur padha ditumpes nganggo pedhang; para prajurit jaga lan para perwira banjur mbuwang jisime menyang jaba, nuli padha mlebu ing kamar njero padalemane Baal. Wong-wong mau banjur ngetokake tugu-tugu brahala saka ing padalemane Baal, nuli diobong. Wong-wong mau uga ngrubuhake tugu brahalane Baal, sarta ngrubuhake padalemane Baal, banjur digawe pakiwan nganti tumeka saprene.

Kaya mangkono Yehu anggone nyirnakake pangibadah marang Baal saka ing Israel. Ewadene Yehu ora mari saka dosa-dosane Yerobeam bin Nebat, kang wis njalari Israel gawe dosa, yaiku pedhet-pedhet emas kang ana ing Betel lan ing Dan.

Rama kita banjur ngandika marang Yehu: “Sarehne kowe wis nindakake kabecikan, nglakoni apa kang bener ana ing ngarsaKu, lan wis nindakake marang turune Akhab kabeh kang dadi karsaKu, mulane turunmu bakal lungguh ing dhampare Israel nganti patang turunan.”

Nanging Yehu ora ngati-ati anggone nglakoni angger-anggere Rama kita, Gusti Allahe Israel, kanthi gumolonging ati. Dheweke ora mari saka dosa-dosane Yerobeam, kang wis njalari Israel gawe dosa.

Ing nalika iku Rama kita wiwit ngurangi wilayahe Israel. Hazael nggecak wong Israel ana ing saindenging tapel watese Israel, ing sawetane Kali Yarden, yaiku satanah Gilead kabeh, tanahe Gad, Ruben, lan Manasye, wiwit saka Aroer kang ana ing sacedhake Lebak Arnon, tumeka ing Gilead lan Basan.

Dene lelakone Yehu liyane, kabeh kang ditindakake lan sakehing kaprawirane, iku apa ora wis katulis ana ing kitab babade para raja ing Israel? Yehu banjur ngajal nunggil karo para leluhure, sarta dikubur ana ing Samaria; Yoahas, anake, banjur dadi raja nggenteni dheweke. Dene lawase Yehu jumeneng ratu ngereh Israel ana ing Samaria iku rong puluh wolung taun.