Η ψυχή μου προσμένει
Στον πρωτοψάλτη· για τον Ιεδουθούν. Ψαλμός του Δαβίδ.
Ο Δαβίδ περιμένει σιωπηλά μόνο τον Πατέρα του, ενώ άλλοι τον χτυπούν σαν τοίχο που γέρνει, ευλογώντας τον φωναχτά και καταριόμενοι μέσα τους. Ζυγίζει και τους ταπεινούς και τους ισχυρούς και τους βρίσκει ελαφρύτερους από μια ανάσα, και ύστερα λέει σε όλους τους άλλους να ξεχύσουν κι εκείνοι την καρδιά τους.
62 1Μόνο στον Πατέρα μου προσμένει σιωπηλά η ψυχή μου· απ’ αυτόν έρχεται η σωτηρία μου. 2Μόνο αυτός είναι ο βράχος μου και η σωτηρία μου, το οχυρό μου· ποτέ δεν θα κλονιστώ σοβαρά. 3Ως πότε θα επιτίθεστε όλοι σ’ έναν άνθρωπο, για να τον γκρεμίσετε, σαν τοίχο που γέρνει, σαν φράχτη που κλονίζεται; 4Μόνο σχεδιάζουν να τον ρίξουν από την υψηλή του θέση· βρίσκουν ευχαρίστηση στα ψέματα. Με το στόμα τους ευλογούν, μα μέσα τους καταριούνται.
5Μόνο στον Πατέρα μου, ψυχή μου, πρόσμενε σιωπηλά, γιατί η ελπίδα μου είναι απ’ αυτόν. 6Μόνο αυτός είναι ο βράχος μου και η σωτηρία μου, το οχυρό μου· δεν θα κλονιστώ. 7Η σωτηρία μου και η δόξα μου στηρίζονται στον Πατέρα μου· ο ισχυρός βράχος μου, το καταφύγιό μου, είναι στον Πατέρα μου. 8Να εμπιστεύεστε σ’ αυτόν κάθε στιγμή, λαέ· ξεχύστε τις καρδιές σας μπροστά του· ο Πατέρας μας είναι καταφύγιο για μας.
9Αλήθεια, οι ταπεινοί δεν είναι παρά μια ανάσα, οι ισχυροί μια ψευδαίσθηση· στη ζυγαριά ανεβαίνουν—όλοι μαζί είναι ελαφρύτεροι από μια ανάσα. 10Μην εμπιστεύεστε στον εκβιασμό· μην ελπίζετε μάταια στην αρπαγή· κι αν τα πλούτη αυξάνονται, μην προσκολλάτε την καρδιά σας σ’ αυτά. 11Μια φορά μίλησε ο Πατέρας μας· δύο φορές άκουσα αυτό: ότι η δύναμη ανήκει στον Πατέρα μας, a a v11 «Μια φορά… δύο φορές» είναι εβραϊκό ποιητικό σχήμα που σημαίνει: αυτό πάνω απ’ όλα έχει τη μεγαλύτερη σημασία. 12και σ’ εσένα, Κυρίαρχε Πατέρα μου, ανήκει η αγάπη της διαθήκης. Γιατί εσύ θα ανταποδώσεις στον καθένα σύμφωνα με όσα έχει κάνει.
