مزامیر 62

62 ¹جان من تنها برای پدرم در خاموشی انتظار می‌کشد؛ نجات من از اوست. ²او تنها صخرهٔ من و نجات من است، پناهگاه استوار من؛ هرگز به‌سختی جنبانده نخواهم شد. ³تا به کی همگی بر مردی هجوم می‌آورید، تا او را فروکوبید، همچون دیواری کج، حصاری فروریخته؟ ⁴آنان تنها در پی آنند که او را از جایگاه بلندش سرنگون سازند؛ از دروغ لذّت می‌برند. به دهان برکت می‌گویند، امّا در درون لعنت می‌کنند.

⁵ای جان من، تنها برای پدرم در خاموشی انتظار بکش، زیرا امید من از اوست. ⁶او تنها صخرهٔ من و نجات من است، پناهگاه استوار من؛ جنبانده نخواهم شد. ⁷نجات من و جلال من بر پدرم قرار دارد؛ صخرهٔ نیرومند من، پناه من، در پدرم است. ⁸ای مردمان، همواره بر او توکل کنید؛ دل‌های خود را به حضورش بریزید؛ پدر ما پناهگاهی است برای ما.

⁹براستی که فرودستان جز دَمی نیستند، و زورمندان جز فریبی؛ در ترازو بالا می‌روند—همگی با هم از دَمی سبک‌ترند. ¹⁰بر زورگویی توکل مکنید؛ به دزدی امیدِ پوچ مبندید؛ اگر دارایی افزون شود، دل بر آن منهید. ¹¹یک بار پدر ما سخن گفته است؛ دو بار این را شنیده‌ام: که قدرت از آنِ پدر ماست، ^a a v11 «یک بار… دو بار» الگویی شاعرانه در زبان عبری است بدین معنا: این پیش از هر چیز همان است که بیش از همه اهمیت دارد. ¹²و از آنِ توست، ای پدرِ فرمانروای من، محبتِ عهد. زیرا تو به هر کس بر حسب آنچه کرده است، سزا خواهی داد.