فریادی از کرانههای زمین
برای رهبر سرایندگان؛ با سازهای زهی. مزمور داوود.
61 1 ای پدرِ من، فریادم را بشنو؛ به دعایم گوش فرا ده. 2 از کرانههای زمین تو را میخوانم، آنگاه که دلم بیتاب میشود؛ مرا به آن صخره رهنمون شو که از من برتر است. 3 زیرا تو پناهگاه من بودهای، برجی استوار در برابر دشمن.
4 آرزو دارم که تا ابد در خیمهٔ تو ساکن شوم و در سایهٔ بالهایت پناه گیرم. سِلاه 5 زیرا تو، ای پدرِ من، نذرهای مرا شنیدهای؛ و میراث ترسندگانِ نام خود را به من بخشیدهای. 6 بر عمر پادشاه سالها بیفزای؛ و سالهایش را تا نسلهای بسیار امتداد ده. 7 باشد که تا ابد در حضور پدر ما بر تخت نشیند؛ محبتِ عهد و وفاداریِ خود را بگمار تا از او نگاهبانی کنند. 8 آنگاه همواره نامِ تو را با سرود ستایش خواهم کرد و نذرهای خود را روز به روز به جای خواهم آورد.
