Panyambat ti Tungtung Bumi

Kanggo pamingpin kawih; nganggo kacapi. Ti Daud.

Doa anu dikirim ti tungtung bumi ku hiji jalma anu haténa beuki leuleus, ménta ka Ramana sangkan mingpin manéhna ka batu anu leuwih luhur ti manéhna sorangan. Manéhna hayang cicing, lain ngan ngadatangan — di kémah Salira salalanggengna — jeung umur panjang pikeun raja.

Pasal 61.

Dangukeun panyambat abdi, nun Ama; regepkeun paneda abdi. Ti tungtung bumi abdi sasambat ka Ama, waktos manah abdi ngarempod; tungtun abdi ka gunung batu nu langkung luhur ti abdi. Reh Ama parantos jadi pangungsian abdi, munara nu kuat ngalawan musuh.

Abdi hoyong matuh di kemah Ama salalanggengna sareng ngiuhan dina handapeun jangjang Ama. Reh Ama, nun Ama, parantos ngadangu jangji-jangji abdi; Ama parantos maparin warisan ka jalma-jalma nu sieun ku jenengan Ama. Tambihan umur raja; mugi taun-taunna manjang nepi ka sababaraha turunan. Mugi anjeunna jumeneng raja di payuneun Rama urang salalanggengna; tangtoskeun kaasih jangji sareng kasatiaan Ama pikeun ngaraksa anjeunna. Ku margi kitu abdi bakal salawasna ngawihkeun puji ka jenengan Ama sareng ngalaksanakeun jangji-jangji abdi unggal poe.