Μια κραυγή από τα πέρατα της γης

Για τον πρωτοψάλτη· με έγχορδα όργανα. Του Δαβίδ.

Προσευχή σταλμένη από τα πέρατα της γης από έναν άνθρωπο που η καρδιά του λιποψυχά, και ζητά από τον Πατέρα του να τον οδηγήσει σε έναν βράχο ψηλότερο από τον ίδιο. Θέλει κατοικία και όχι επίσκεψη — τη σκηνή σου για πάντα — και μακρά ζωή για τον βασιλιά.

Κεφάλαιο 61.

Άκουσε την κραυγή μου, Πατέρα μου· δώσε προσοχή στην προσευχή μου. Από τα πέρατα της γης σε φωνάζω, όταν λιγοψυχά η καρδιά μου· οδήγησέ με στον βράχο που είναι πιο ψηλά από μένα. Γιατί εσύ υπήρξες το καταφύγιό μου, ένας ισχυρός πύργος απέναντι στον εχθρό.

Λαχταρώ να κατοικώ στη σκηνή σου για πάντα και να βρίσκω καταφύγιο στη σκέπη των φτερών σου. Γιατί εσύ, Πατέρα μου, άκουσες τα τάματά μου· μου έδωσες την κληρονομιά εκείνων που σέβονται το όνομά σου. Πρόσθεσε χρόνια στη ζωή του βασιλιά· ας απλωθούν τα χρόνια του σε πολλές γενιές. Ας κάθεται στον θρόνο μπροστά στον Πατέρα μας για πάντα· όρισε την πιστή αγάπη και την αφοσίωσή σου να τον προστατεύουν. Τότε θα υμνώ πάντοτε το όνομά σου και θα εκπληρώνω τα τάματά μου μέρα με τη μέρα.