Όταν το έδαφος υποχωρεί
Για τον διευθυντή της μουσικής. Στον σκοπό «Το κρίνο της διαθήκης». Χρυσός ψαλμός του Δαβίδ, για διδασκαλία, όταν πολέμησε την Αράμ-Ναχαραΐμ και την Αράμ-Σωβά, και όταν ο Ιωάβ γύρισε και σκότωσε δώδεκα χιλιάδες Εδωμίτες στην Κοιλάδα του Αλατιού.
Μετά από μια ήττα το έθνος το λέει καθαρά: μας απέρριψες, έσεισες τη γη και την άνοιξες, μας έδωσες κρασί που μας άφησε να παραπατάμε. Η απάντηση είναι το καύχημα του ίδιου του Πατέρα μας ότι του ανήκουν η Συχέμ, ο Μωάβ και ο Εδώμ, και μία ετυμηγορία: η ανθρώπινη σωτηρία δεν αξίζει τίποτα.
60 1Πατέρα μας, μας απέρριψες· διέσπασες τις άμυνές μας· οργίστηκες — τώρα αποκατάστησέ μας! 2Έκανες τη γη να σειστεί· την ξέσκισες. Γιάτρεψε τα ρήγματά της, γιατί κλονίζεται. 3Έδειξες στον λαό σου σκληρά πράγματα· μας πότισες κρασί που μας ζάλισε. 4Έδωσες σημαία σ’ όσους σε φοβούνται, για να συγκεντρωθούν γύρω της μπροστά στο τόξο. a a v4 Το «μπροστά στο τόξο» σημαίνει αντιμέτωποι με την εχθρική επίθεση — μια σημαία για να συγκεντρώνονται γύρω της κάτω από τα πυρά.
5Για να λυτρωθούν οι αγαπημένοι σου, σώσε μας με το δεξί σου χέρι και απάντησέ μας.
6Ο Πατέρας μας μίλησε μέσα στην αγιότητά του: «Θα αγαλλιάσω· θα μοιράσω τη Συχέμ και θα διαμετρήσω την Κοιλάδα της Σοκχώθ. 7Δική μου είναι η Γαλαάδ, και δικός μου ο Μανασσής· ο Εφραΐμ είναι το κράνος στο κεφάλι μου, ο Ιούδας το σκήπτρο μου. 8Ο Μωάβ είναι η λεκάνη μου για το πλύσιμο· πάνω στον Εδώμ ρίχνω το σανδάλι μου· πάνω από τη Φιλισταία αλαλάζω θριαμβευτικά». b b v8 Το να ρίχνει κανείς το σανδάλι του πάνω σε μια περιοχή ήταν στην αρχαιότητα μια χειρονομία διεκδίκησης κυριότητας και εξουσίας.
9Ποιος θα με φέρει στην οχυρωμένη πόλη; Ποιος θα με οδηγήσει στον Εδώμ; 10Δεν μας απέρριψες, Πατέρα μας; Δε βγαίνεις πια, Πατέρα μας, με τα στρατεύματά μας. 11Δώσε μας βοήθεια ενάντια στους εχθρούς μας, γιατί η ανθρώπινη σωτηρία είναι μάταιη. 12Με τον Πατέρα μας θα κάνουμε κατορθώματα· αυτός είναι που θα ποδοπατήσει τους εχθρούς μας.
