Jiwaku Nganti-anti

Kanggo pangarsaning pasindhen. Miturut cara Yedutun. Masmur anggitane Prabu Dawud.

Dawud nganti-anti kanthi meneng mung marang Ramane, dene wong liya padha nggempur dheweke kaya tembok kang doyong, mberkahi kanthi lambe lan ngipat-ipati ing sajroning ati. Dheweke nimbang wong cilik lan wong kang kuwasa, lan nemu yen kabeh luwih entheng tinimbang ambegan, banjur ngajak saben wong liya supaya uga ngesokake atine.

Pasal 62.

Mung marang Ramaku jiwaku ngenteni kanthi meneng; saka Panjenengane kaslametanku teka. Mung Panjenengane gunung watuku lan kaslametanku, bebetengku; aku ora bakal gonjing banget ing salawase. Nganti pira suwene kowe kabeh arep nempuh wong, ngremuk dheweke, kaya tembok kang doyong, pager kang arep ambruk? Kang dadi rancangane mung ngrubuhake dheweke saka panggonane kang dhuwur; padha seneng marang goroh. Lambene padha mberkahi, nanging batine padha nyupatani.

Mung marang Ramaku, he jiwaku, ngentenana kanthi meneng, awit pangarep-arepku saka Panjenengane. Mung Panjenengane gunung watuku lan kaslametanku, bebetengku; aku ora bakal gonjing. Kaslametanku lan kamulyanku gumantung marang Ramaku; gunung watuku kang santosa, papan pangungsenku, dumunung ing Ramaku. Padha kumandela marang Panjenengane ing sadhengah mangsa, he para umat; esokna isine atimu ana ing ngarsane Panjenengane; Rama kita iku papan pangungsen tumrap kita.

Satemene wong asor iku mung sawijining ambekan, wong kang kuwasa iku mung palsu; ing traju padha munggah—kabeh bebarengan luwih entheng tinimbang ambekan. Aja padha kumandel marang pemerasan; aja ngarep-arep tanpa guna marang asil rampasan; yen kasugihan wuwuh, aja padha nggantungake atimu marang iku. Sapisan Rama kita wis ngandika; kaping pindho aku wis krungu bab iki: yen pangwasa iku kagungane Rama kita, ^a lan Paduka, dhuh Rama, Pangeran kawula, ingkang kagungan sih-kadarman prajanjian. Amargi Paduka badhe males dhateng saben tiyang miturut panggawenipun.