Nun Gunung Batu Abdi, Ulah Jempe

Ti Daud.

Anu dipikasieun ku Daud nyaéta jempé: lamun Ramana, Batu Karangna, teu ngawaler, anjeunna geus kaasup ka jalma-jalma anu maot. Anjeunna ménta ulah diséréd babarengan jeung jalma-jalma anu ngomongna marahmay bari nyumputkeun kajahatan. Di tengah-tengah, doana kadéngé, sarta doa éta robah jadi sukur.

Pasal 28.

Ka Ama, nun Ama, abdi sasambat; nun Gunung Batu abdi, ulah teu kersa ngadangukeun abdi, sabab upami Ama ngabetem ka abdi, abdi bakal jadi saperti jalma-jalma anu turun ka jero kubur.

Mugi ngadangu paneda piwelas abdi, nalika abdi sasambat menta tulung ka Ama, nalika abdi ngangkat leungeun ka arah tempat suci Ama.

Ama, ulah nyered abdi babarengan jeung jalma-jalma jahat, jeung jalma-jalma anu migawe kajahatan, anu nyarita hade ka batur-baturna padahal hatena pinuh ku kajahatan. Wales maranehna satimpal jeung kalakuanana, satimpal jeung pagaweanana anu jahat; wales maranehna satimpal jeung pagawean leungeunna; balikkeun ka maranehna naon anu sapantesna katampa ku maranehna. Sabab maranehna teu malire kana padamelan Rama atawa kana pagawean panangan Mantenna, Mantenna bakal ngaruntagkeun maranehna sarta moal pisan ngadegkeun deui maranehna.

Pinuji Rama urang, sabab Mantenna parantos ngadangu paneda piwelas abdi. Rama abdi teh kakuatan sareng tameng abdi; hate abdi percaya ka Mantenna, sarta abdi ditulungan. Hate abdi ajrih ku kabungah, sarta ku kidung abdi muji sukur ka Mantenna.

Rama abdi teh kakuatan umat-Na; Mantenna teh kuta panyalindungan anu nyalametkeun pikeun jalma anu diurapan ku Mantenna. Mugi nyalametkeun umat Ama sareng ngaberkahan milik pusaka Ama; mugi ngangon maranehna sareng ngagandong maranehna salalanggengna.