Kaihlasan di Jero Imah Abdi
Jabur ti Daud.
Aturan laku lampah hiji pamingpin keur dirina sorangan. Manéhna nekadkeun pikeun ngajauhkeun panonna tina barang-barang anu teu aya gunana, ngajempékeun tukang mitenah nu sumputan, ngan ngangkat jalma-jalma anu satia, sarta teu ngantep tukang bohong cicing di imahna — sarta unggal isuk ngabersihkeun kota tina jalma-jalma jahat.
101 1Perkawis asih satia sareng kaadilan abdi seja ngawih; ka Ama, nun Rama, abdi seja ngidung. 2Abdi seja ati-ati nyorang jalan nu teu cawad. Iraha Ama bade sumping ka abdi? Abdi seja lumampah kalayan hate nu beresih di jero imah abdi. 3Abdi moal nempatkeun barang nu teu aya hargana hareupeun panon. Abdi ijid kana pagawean jalma-jalma nu murtad; eta moal napel kana diri abdi. 4Hate nu bengkok bakal nyingkah ti abdi; abdi moal weruh pisan kana kajahatan. 5Sing saha nu diem-diem mitenah tatanggana, eta ku abdi rek dijempekeun; jalma nu panonna angkuh sareng hatena adigung moal diantep ku abdi. 6Panon abdi museur ka jalma-jalma satia di ieu nagri, supaya maranehna bisa cicing jeung abdi; jalma nu lumampah dina jalan nu teu cawad bakal ngawula ka abdi. 7Jalma nu ngalampahkeun tipu daya moal cicing di jero imah abdi; jalma nu ngucapkeun bohong moal bisa nangtung tetep hareupeun panon abdi. 8Unggal isuk abdi rek nyingkahkeun sakabeh jalma jahat di ieu nagri, ngaleungitkeun unggal nu migawe kajahatan ti kota Rama urang.