درستی در خانهٔ من
مزمور داوود.
منشور رفتاری یک فرمانروا به قلم خودش. او متعهد می‌شود چیزهای بی‌ارزش را از پیش چشمانش دور نگه دارد، بدگوی پنهانی را خاموش کند، تنها وفاداران را به کار گیرد و نگذارد هیچ دروغگویی در خانه‌اش ساکن شود — و هر بامداد شهر را از بدکاران پاک کند.
101 1از محبتِ عهد و عدالت خواهم سرایید؛ برای تو، ای پدرم، خواهم نواخت. 2مراقب خواهم بود که طریقِ بی‌عیب را دنبال کنم. کِی نزد من خواهی آمد؟ با دلی درست در خانهٔ خود سلوک خواهم کرد. 3هیچ چیزِ باطل را پیشِ چشمانم نخواهم گذاشت. از کردارِ کسانی که از راه برمی‌گردند بیزارم؛ به من نخواهد چسبید. 4دلِ کج از من دور خواهد شد؛ از بدی هیچ نخواهم دانست. 5هر که در نهان از همسایهٔ خود بدگویی کند، او را خاموش خواهم کرد؛ آن را که چشمانِ متکبر و دلِ مغرور دارد، تحمل نخواهم کرد. 6چشمانم بر وفادارانِ زمین است، تا با من ساکن شوند؛ آن که در طریقِ بی‌عیب سلوک کند، مرا خدمت خواهد کرد. 7هیچ فریبکاری در خانهٔ من ساکن نخواهد شد؛ هیچ دروغگویی پیشِ چشمانم پایدار نخواهد ماند. 8هر بامداد همهٔ شریرانِ زمین را خاموش خواهم کرد، و هر بدکار را از شهرِ پدر ما منقطع خواهم ساخت.
