مزامیر 102

102 ¹ ای پدر ما، دعایم را بشنو؛ بگذار فریاد کمک‌خواهی‌ام به تو برسد. ² روی خود را از من مپوشان در روز تنگی‌ام. گوش خود را به من فراده؛ در روزی که تو را می‌خوانم، بی‌درنگ مرا اجابت فرما.

³ زیرا روزهایم چون دود ناپدید می‌شوند، و استخوان‌هایم همچون کوره می‌سوزند. ⁴ دلم چون علف کوبیده و پژمرده گشته است؛ حتی خوردن نان خود را از یاد می‌برم. ⁵ از فرط ناله‌ام، پوست بر استخوانم خشکیده است. ⁶ همچون بوم بیابانم، و مانند جغدِ میان ویرانه‌ها. ^a a v6 بوم بیابان و جغدِ میان ویرانه‌ها پرندگانِ جای‌های متروک و ویران بودند — تصویری زنده از تنهایی و رهاشدگیِ کامل. ⁷ بی‌خواب دراز کشیده‌ام؛ همچون گنجشکی تنها بر پشت‌بام گشته‌ام. ⁸ دشمنانم تمام روز مرا سرزنش می‌کنند؛ آنان که بر من خشم می‌گیرند، نامم را همچون نفرین به کار می‌برند. ⁹ زیرا خاکستر را چون نان می‌خورم، و نوشیدنی خود را با اشک می‌آمیزم، ¹⁰ به سببِ خشم و غضبِ تو؛ زیرا مرا برافراشتی و به کناری افکندی. ¹¹ روزهایم چون سایه‌ای رو به درازی است، و همچون علف پژمرده می‌شوم.

¹² اما تو، ای پدر ما، تا به ابد بر تخت نشسته‌ای؛ و نامِ تو نسل اندر نسل پایدار است. ¹³ تو برخواهی خاست و بر صهیون شفقت خواهی نمود، زیرا وقتِ آن است که بر او لطف کنی؛ زمانِ معین فرا رسیده است. ¹⁴ زیرا بندگانت از سنگ‌های او دل‌خوش‌اند و بر خاکِ او شفقت می‌کنند. ¹⁵ قوم‌ها از نامِ پدر ما خواهند ترسید، و همهٔ پادشاهانِ زمین از جلالِ تو. ¹⁶ زیرا پدر ما صهیون را بنا خواهد کرد؛ او در جلالِ خود ظاهر خواهد شد. ¹⁷ او به دعای بینوایان گوش خواهد داد و التماسِ ایشان را خوار نخواهد شمرد.

¹⁸ این برای نسلِ آینده نوشته شود، تا قومی که هنوز آفریده نشده‌اند، پدر ما را بستایند: ¹⁹ که او از بلندیِ مقدسِ خود نگریست؛ پدر ما از آسمان بر زمین نظر افکند، ²⁰ تا نالهٔ اسیران را بشنود، و آنان را که به مرگ محکوم شده‌اند آزاد سازد، ²¹ تا نامِ پدر ما در صهیون اعلام شود، و ستایشِ او در اورشلیم، ²² آنگاه که قوم‌ها و مملکت‌ها گرد هم آیند تا پدر ما را بپرستند.

²³ او در میانِ راه نیرویم را شکسته است؛ و روزهایم را کوتاه کرده است. ²⁴ پس گفتم: «ای پدر من، مرا در میانهٔ عمرم مبر — تو که سال‌هایت نسل اندر نسل پایدار است.» ²⁵ در دیرزمان بنیادِ زمین را نهادی، و آسمان‌ها کارِ دست‌های توست. ^b b v25 عبرانیان ۱:‏۱۰-‏۱۲ این کلمات را به عیسی نسبت می‌دهد — خداوند ما عیسی، پسرِ ازلی که پدر ما همه‌چیز را به‌واسطهٔ او آفرید. ²⁶ آنها نابود خواهند شد، اما تو باقی خواهی ماند؛ همگی چون جامه کهنه خواهند شد. آنها را عوض خواهی کرد همچون لباس، و درخواهند گذشت. ²⁷ اما تو همان هستی، و سال‌هایت هرگز به پایان نخواهد رسید. ²⁸ فرزندانِ بندگانت در امنیت ساکن خواهند شد، و نسلِ ایشان در حضورِ تو استوار خواهند ماند.