مزامیر 102

102 ¹ای پدر ما، دعای مرا بشنو؛ بگذار فریاد کمک‌خواهی‌ام به تو برسد. ²روی خود را در روز تنگی‌ام از من پنهان مکن. گوش خود را به من فرا‌دار؛ در روزی که می‌خوانم، بی‌درنگ مرا پاسخ ده.

³زیرا روزهایم چون دود ناپدید می‌شود، و استخوان‌هایم همچون کوره می‌سوزد. ⁴دلم همچون گیاه کوبیده و پژمرده گشته است؛ حتی خوردن نان خود را فراموش می‌کنم. ⁵از ناله‌های خود، تا پوست و استخوان کاهیده‌ام. ⁶همچون بوف بیابانِ صحرا شده‌ام، مانند جغدی در میان ویرانه‌ها. ^a a v6 بوف بیابان و جغد میان ویرانه‌ها پرندگانِ جای‌های متروک و ویران بودند — تصویری زنده از تنهایی و واماندگیِ تمام. ⁷بیدار می‌مانم؛ همچون گنجشکی تنها بر پشت‌بام گشته‌ام. ⁸دشمنانم تمامِ روز مرا سرزنش می‌کنند؛ آنان که بر من خشم می‌گیرند، نام مرا نفرین قرار می‌دهند. ⁹زیرا خاکستر را همچون نان می‌خورم و نوشیدنی‌ام را با اشک‌ها می‌آمیزم، ¹⁰به‌سببِ خشم و غضبِ تو؛ زیرا مرا برافراشتی و سپس به‌دور افکندی. ¹¹روزهایم همچون سایه‌ای است که دراز می‌شود، و همچون گیاه پژمرده می‌گردم.

¹²اما تو ای پدر ما، تا به ابد بر تخت نشسته‌ای؛ آوازهٔ تو نسل اندر نسل پایدار است. ¹³تو برخواهی خاست و بر صَهیون شفقت خواهی نمود، زیرا وقتِ آن است که بر او لطف کنی؛ زمانِ مقرر فرا رسیده است. ¹⁴زیرا بندگانت از سنگ‌های او دل‌شاد می‌شوند و بر خاکِ او شفقت می‌ورزند. ¹⁵قوم‌ها از نام پدر ما خواهند ترسید، و همهٔ پادشاهان زمین از جلال تو. ¹⁶زیرا پدر ما صَهیون را بنا خواهد کرد؛ او در جلال خود ظاهر خواهد شد. ¹⁷او به دعای بینوایان گوش خواهد داد و التماس ایشان را خوار نخواهد شمرد.

¹⁸بگذار این برای نسلِ آینده نوشته شود، تا قومی که هنوز آفریده نشده‌اند، پدر ما را بستایند: ¹⁹که او از بلندای مقدس خود نگریست؛ پدر ما از آسمان بر زمین نظر افکند، ²⁰تا نالهٔ اسیران را بشنود، تا محکومان به مرگ را آزاد سازد، ²¹تا نام پدر ما در صَهیون اعلام شود، و ستایش او در اورشلیم، ²²آنگاه که قوم‌ها و ممالک با هم گرد آیند تا پدر ما را بپرستند.

²³او نیروی مرا در میانِ راه شکسته است؛ روزهای مرا کوتاه ساخته است. ²⁴پس گفتم: «ای پدرِ من، مرا در نیمهٔ عمرم برمگیر — تو که سال‌هایت نسل اندر نسل پایدار است. ²⁵در روزگارانِ کهن، بنیادِ زمین را نهادی، و آسمان‌ها کارِ دست‌های توست. ^b b v25 عبرانیان ۱:‏۱۰-‏۱۲ این کلمات را بر عیسی به کار می‌برد — خداوند ما عیسی، پسرِ ازلی که پدر ما همه چیز را به‌واسطهٔ او آفرید. ²⁶آن‌ها نابود خواهند شد، اما تو باقی خواهی ماند؛ همگی همچون جامه‌ای کهنه خواهند شد. آن‌ها را چون لباس دگرگون خواهی ساخت، و در خواهند گذشت. ²⁷اما تو همان هستی، و سال‌هایت هرگز به پایان نخواهد رسید. ²⁸فرزندانِ بندگانت در امنیت ساکن خواهند شد، و نسل ایشان در حضور تو استوار خواهند ماند.»