Isang awit ni David.
101 1 Tungkol sa wagas na pag-ibig at katarungan aawit ako; sa iyo, aking Ama, ako ay tutugtog. 2 Iingatan kong sundin ang landas na walang kapintasan. Kailan ka darating sa akin? Lalakad ako nang may kalinisan ng puso sa loob ng aking bahay. 3 Wala akong ilalagay na anumang bagay na walang kabuluhan sa harap ng aking mga mata. Kinasusuklaman ko ang gawa ng mga tumatalikod; hindi ito kakapit sa akin. 4 Ang pusong baluktot ay lalayo sa akin; wala akong malalaman tungkol sa kasamaan. 5 Ang sinumang lihim na naninirang-puri sa kanyang kapwa, siya ay aking patatahimikin; ang may mapagmataas na mga mata at palalong puso ay hindi ko matitiis. 6 Ang aking mga mata ay nasa mga tapat sa lupain, upang sila ay manirahang kasama ko; ang lumalakad sa landas na walang kapintasan ay maglilingkod sa akin. 7 Walang sinumang gumagawa ng pandaraya ang maninirahan sa loob ng aking bahay; walang sinumang nagsasalita ng kasinungalingan ang mananatiling matatag sa harap ng aking mga mata. 8 Tuwing umaga ay aking patatahimikin ang lahat ng masasama sa lupain, pinuputol ang bawat gumagawa ng kasamaan mula sa lungsod ng ating Ama.