Katapatan sa Loob ng Aking Bahay
Isang awit ni David.
Sariling tuntunin ng pag-uugali ng isang pinuno. Nangangako siyang ilayo sa kanyang mga mata ang mga bagay na walang kabuluhan, patahimikin ang lihim na maninirang-puri, tumanggap lamang ng mga tapat at huwag hayaang manirahan ang sinungaling sa kanyang bahay — at tuwing umaga'y linisin ang lungsod sa mga gumagawa ng masama.
101 1Ang wagas na pag-ibig at katarungan ay aking aawitin; sa iyo, aking Ama, ako'y tutugtog. 2Iingatan kong sundin ang malinis na daan. Kailan ka darating sa akin? Lalakad ako nang may katapatan ng puso sa loob ng aking bahay. 3Hindi ako maglalagay ng anumang bagay na walang kabuluhan sa harap ng aking mga mata. Kinapopootan ko ang gawa ng mga tumatalikod; hindi ito kakapit sa akin. 4Ang pusong napakasama ay lalayo sa akin; wala akong malalaman tungkol sa kasamaan. 5Ang palihim na naninirang-puri sa kanyang kapwa, siya'y aking patatahimikin; ang may mapagmataas na mga mata at mapagmalaking puso ay hindi ko matitiis. 6Ang aking mga mata ay nasa mga tapat sa lupain, upang sila'y manahan na kasama ko; ang lumalakad sa malinis na daan ay maglilingkod sa akin. 7Walang gumagawa ng pandaraya ang mananahan sa loob ng aking bahay; walang nagsasalita ng kasinungalingan ang magtatatag sa harap ng aking mga mata. 8Tuwing umaga ay aking patatahimikin ang lahat ng masasama sa lupain, pinuputol ang bawat gumagawa ng kasamaan mula sa lungsod ng ating Ama.
