Rahab Nyalindungan Mata-mata

Dua mata-mata nyumput di imah hiji awewe palacuran di Yeriko, sarta Rahab anu nyarita kalawan akal: sakabeh kota geus ngadenge naon anu dilakukeun ku Rama urang di Laut Beureum sarta geus leungit kawani. Manehna nukeurkeun nyawa maranehna jeung nyawa kulawargana, sarta ngagantungkeun tali beureum di jandelana.

Pasal 2.

Yosua anak Nun cicing-cicing ngutus dua jalma ti Sitim jadi mata-mata, saurna, “Jig, tareangan kaayaan tanah éta, pangpangna Yériko.” Maranéhna tuluy arindit, asup ka imah hiji awéwé palacuran nu ngaranna Rahab, tuluy nganjrek di dinya.

Raja Yériko meunang béja, “Peuting ieu aya sababaraha jalma urang Israil daratang ka dieu rék niténan kaayaan ieu tanah.”

Raja Yériko tuluy ngutus jalma ka Rahab, “Serahkeun jelema-jelema nu datang ka maneh jeung asup ka imah maneh téh, sabab maranéhna datang rék niténan sakuliah ieu tanah.”

Tapi éta awéwé geus nyokot éta dua jalma tuluy disumputkeun, terus pok ngomong, “Enya, aya jalma daratang ka kuring, tapi kuring teu nyaho ti mana asalna. Barang geus poék, waktu gapura rék ditutup, éta jalma-jalma téh kalaluar. Kuring teu nyaho ka mana leumpangna. Buru-buru udag baé, pasti kacangking.” Padahal maranéhna téh ku manéhna geus dibawa naek ka suhunan imah, disumputkeun dina tangkal-tangkal rami nu diamparkeun di dinya. Jalma-jalma utusan raja téh tuluy ngudag ka arah jalan Yordan nepi ka tempat meuntasna, sarta sanggeus nu ngarudag kalaluar, gapura ditutup.

Saméméh éta mata-mata harita sarééd, Rahab naek ka maranéhna di suhunan imah, tuluy ngomong, “Kuring nyaho yén ieu tanah ku PANGERAN geus dipaparinkeun ka aranjeun, nepi ka kuring saréréa jadi sieun ku aranjeun, jeung sakabéh nu ngareusian ieu tanah leleh haténa nyanghareupan aranjeun. Kuring saréréa geus ngadéngé kumaha PANGERAN ngagaringkeun cai Laut Beureum di hareupeun aranjeun waktu aranjeun kalaluar ti Mesir, jeung naon anu geus dipigawé ku aranjeun ka Sihon jeung Og, dua raja urang Amori di beulah wétaneun Yordan, nu ku aranjeun geus ditumpes. Barang kuring saréréa ngadéngé hal éta, haté jadi leleh, taya saurang ogé nu wanieun ku sabab aranjeun, sabab PANGERAN, Allah aranjeun, téh Allah di sawarga luhur jeung di bumi handap. Ku sabab kitu, ayeuna sumpah ka kuring demi PANGERAN: ku sabab kuring geus nembongkeun kahadéan ka aranjeun, nya aranjeun ogé kudu nembongkeun kahadéan ka kulawarga bapa kuring. Jeung béré kuring hiji tanda nu bisa dipercaya, yén aranjeun bakal ngaraksa nyawa bapa, indung, dulur-dulur lalaki, dulur-dulur awéwé kuring, jeung sakabéh nu jadi milikna, sarta ngaluputkeun kuring saréréa tina ajal.”

“Nyawa kuring saréréa gaganti nyawa maneh!” ceuk éta jalma-jalma ka manéhna. “Lamun maneh teu ngabéjakeun naon anu keur dipigawé ku kuring, mun engké Rama urang geus maparinkeun ieu tanah ka kuring, kuring bakal nembongkeun kahadéan jeung kasatiaan ka maneh.”

Tuluy maranéhna diturunkeun ku manéhna maké tali ngaliwatan jandéla, sabab imahna aya dina kuta nagara — manéhna cicing dina éta kuta. Pok manéhna ngomong, “Geura narindit ka pagunungan, bisi kapanggih ku nu ngarudag. Nyarumput di ditu tilu poé nepi ka maranéhna marulang, kakara aranjeun bisa neruskeun lalampahan.”

Ceuk éta jalma-jalma ka manéhna, “Kuring saréréa bakal leupas tina sumpah nu geus dipentakeun ka kuring ku maneh ieu, kajaba mun, waktu kuring asup ka ieu tanah, maneh ngabeungkeut tali beureum ieu dina jandéla tempat maneh nurunkeun kuring tadi, sarta ngumpulkeun bapa, indung, dulur-dulur maneh, jeung sakabéh kulawarga bapa maneh ka jero imah. Saha baé nu kaluar tina panto imah maneh ka jalan — getihna tanggung sorangan, kuring mah teu tanggung jawab. Tapi mun aya leungeun nu ngaganggu saha baé nu aya di jero jeung maneh, getihna jadi tanggungan kuring. Tapi lamun maneh ngabéjakeun naon anu keur dipigawé ku kuring, kuring saréréa leupas tina sumpah nu geus dipentakeun ku maneh.”

“Sing jadi saluyu jeung omongan aranjeun,” walon manéhna. Tuluy maranéhna dijurung ku manéhna, terus arindit, sarta manéhna ngabeungkeut tali beureum dina jandéla.

Maranéhna tuluy arindit ka pagunungan, nyarumput di dinya tilu poé nepi ka nu ngarudag marulang. Nu ngarudag geus ngagarogoan sapanjang jalan tapi teu manggih nanaon. Éta dua jalma tuluy baralik, turun ti pagunungan, meuntasan walungan, nepi ka Yosua anak Nun, tuluy ngunjukkeun sagala nu geus karandapan ku maranéhna. Pok maranéhna ngunjuk ka Yosua, “Rama urang geus maparinkeun sakuliah ieu tanah kana leungeun urang; saenyana sakabéh nu nyicingan éta tanah geus leleh haténa ku sieun nyanghareupan urang.”