Rahab Sîxuran Vedişêre
Du sîxur di mala qehpeyeke Erîhayê de xwe vedişêrin, û Rahab ew e ku bi aqil dipeyive: hemû bajar bihîstiye ka Bavê me li Behra Sor çi kir, û jixwe dihele. Wê jiyana wan beramberî jiyana malbata xwe diguherîne, û rîsekî sor li pencereya xwe daliqand.
2 1Yêşûayê kurê Nûn bi dizî du mêr ji Şîtîmê wek sîxur şandin û got: “Herin, welat bikolin, nemaze Erîha.” Ew çûn, ketin mala qehpeyeke bi navê Rahab û li wir man.
2Ji padîşahê Erîhayê re hat gotin: “Îşev hin mêr ji Îsraêliyan hatine vir, da ku welat bikolin.”
3Padîşahê Erîhayê ji Rahabê re şand: “Wan mêrên ku hatine ba te û ketine mala te derxe, çimkî ew hatine ku hemû welat bikolin.”
4Lê jinê herdu mêr girtibûn û ew veşartibûn û got: “Belê, mêr hatin ba min, lê min nizanibû ew ji ku ne. 5Gava tarî ket, çawa ku dergeh dihat girtin, mêr derketin. Ez nizanim mêr çûne ku. Bi lez li pey wan bikevin, hûnê bigihîjin wan.” 6Lê wê ew derxistibûn ser banê û di nav çîlikên ketan ên li wir rêzkirî de ew veşartibûn. 7Mêran li ser riya Urdunê heta cihên derbasbûnê li pey wan ketin, û gava yên li pey wan derketin, dergeh hat girtin.
8Berî ku sîxur bo şevê razên, Rahab hilkişiya ser banê ba wan, 9û ji wan re got: “Ez dizanim ku Xudan welat daye we, ku tirsa we ket ser me, û hemû yên ku li welat dijîn li ber we dihelin. 10Me bihîst ka çawa Xudan Behra Sor li ber we hişk kir gava hûn ji Misrê derketin, û we çi bi Sîhon û Ogê re kir, herdu padîşahên Amoriyan ên li rojhilatê Urdunê, ên ku we ew terxanî helakê kirin. 11Me bihîst, dilê me heliya, ji ber we di tu kesî de wêrekî nema, çimkî Xwedayê we Xudan li jor li ezmanan û li jêr li erdê Xwedê ye. 12Niha bi Xudan ji min re sond bixwin: ji ber ku min qenciyek bi we re kir, hûn jî qenciyekê bi mala bavê min re bikin. Nîşaneke pêbawer bidin min, 13ku hûn jiyana bavê min, dayika min, birayên min, xwişkên min, û hemû kesên wan biparêzin, û me ji mirinê rizgar bikin.”
14“Canê me li şûna canê we be!” mêran jê re got. “Heke tu tiştê ku em dikin xeber nedî, wê gavê gava Bavê me welat bide me, emê qencî û dilsoziyê bi te re bikin.”
15Wê ew bi werîsekê ji pencereyê berdan xwarê, çimkî mala wê di sûrê bajêr de bû—ew di sûr de dijiya. 16Wê got: “Herin çiyan, da ku yên li pey we rastî we neyên. Sê rojan li wir xwe veşêrin heta ku ew vegerin, paşê bi riya xwe ve herin.”
17Mêran jê re got: “Emê ji vê sonda ku te bi me daye xwarin azad bin, 18heke, gava em bikevin welat, tu vî benê sor li wê pencereya ku te em jê berdan xwarê girê nedî, û bavê xwe, dayika xwe, birayên xwe, û hemû mala bavê xwe li mala xwe bicivînî. 19Her kesê ku ji deriyên mala te derkeve kolanê—xwîna wî li ser serê wî ye; em bêrî ne. Lê heke dest li yekî ku bi te re li hundir e bikeve, xwîna wî li ser serê me ye. 20Heke tu tiştê ku em dikin bêjî, emê ji sonda ku te bi me daye xwarin azad bin.”
21“Bila wek ku hûn dibêjin be,” wê got. Wê ew verê kirin; ew çûn, û wê benê sor li pencereyê girê da.
22Ew çûn çiyan, sê rojan li wir man heta ku yên li pey wan vegeriyan. Yên li pey wan li hemû riyê geriyan û tiştek nedîtin. 23Herdu mêran vegeriyan, ji çiyan hatin xwarê, derbas bûn, gihîştin Yêşûayê kurê Nûn, û her tiştê ku bi serê wan hatibû jê re gotin. 24Wan ji Yêşûa re got: “Bi rastî Bavê me hemû welat daye destê me; bi rastî jî hemû yên ku li wir dijîn ji tirsan li ber me dihelin.”
