Ginpasilong ni Rahab ang mga Espiya

Duha ka espiya ang nagapanago sa balay sang isa ka puta sa Jerico, kag si Rahab ang may husto nga ginasiling: nabatian na sang bug-os nga siudad ang ginhimo sang aton Amay sa Pula nga Dagat kag nagalunaw na sila. Ginabaylo niya ang ila kabuhi sa kabuhi sang iya pamilya, kag nagabitay sing pula nga higot sa iya bintana.

Kapitulo 2.

Hilom nga ginpadala ni Josue nga anak ni Nun ang duha ka lalaki halin sa Sitim subong mga espiya: “Lakat kamo, usisaa ninyo ang duta, ilabi na ang Jerico.” Naglakat sila, nagsulod sa balay sang isa ka babayi nga makihilawason nga ginhingalanan si Rahab, kag didto nagdayon.

Ginsugiran ang hari sang Jerico, “May mga lalaki nga nag-abut diri karon nga gab-i halin sa mga Israelinhon agud usisaon ang duta.”

Nagpadala ang hari sang Jerico kay Rahab: “Paguaa ang mga lalaki nga nag-abut sa imo kag nagsulod sa imo balay, kay nag-abut sila agud usisaon ang bug-os nga duta.”

Apang gindala sang babayi ang duha ka lalaki kag gintago sila, kag nagsiling, “Huo, nag-abut sa akon ang mga lalaki, apang wala ako makahibalo kon diin sila halin. Sang nagadulom na, samtang nagatakup na ang gawang, naglakat ang mga lalaki. Wala ako makahibalo kon diin nagkadto ang mga lalaki. Lagsa ninyo sila sa gilayon, kay maabtan ninyo sila.” Apang gindala niya sila paibabaw sa atop kag gintago sila sa iya mga lindog sang lino nga ginhumlad didto. Ginlagas sila sang mga lalaki sa dalan pakadto sa Jordan tubtub sa mga talabukan, kag sang naglakat na ang mga nagalagas, gintakpan ang gawang.

Sa wala pa makahigda sa gab-i ang mga espiya, nagsaka si Rahab sa ila sa atop, kag nagsiling sa ila, “Nahibaluan ko nga ginhatag na sa inyo sang Ginoo ang duta, nga ang kahadluk sa inyo nagtupa sa amon, kag ang tanan nga nagapuyo sa duta nagakatunaw sa atubangan ninyo. Nabatian namon kon paano ginpamara sang Ginoo ang Dagat nga Mapula sa atubangan ninyo sang naggua kamo sa Egipto, kag ang inyo ginhimo kanday Sihon kag Og, ang duha ka hari sang mga Amornon sa sidlangan sang Jordan, nga inyo ginlaglag sing bug-os. Nabatian namon ini, kag natunaw ang amon mga tagiposoon, kag wala sing kaisug nga nabilin sa bisan kay sin-o tungud sa inyo, kay ang Ginoo nga inyo Dios amo ang Dios sa langit sa ibabaw kag sa duta sa idalum. Karon sumpaa ninyo sa akon paagi sa Ginoo: kay nagpakita ako sa inyo sing kaayo, magpakita man kamo sing kaayo sa panimalay sang akon amay. Hatagi ninyo ako sing masaligan nga tanda, nga pagaluwason ninyo ang kabuhi sang akon amay, iloy, mga utud nga lalaki, mga utud nga babayi, kag sang tanan nga ila, kag luwason ninyo kami sa kamatayon.”

“Ang amon kabuhi para sa inyo kabuhi!” nagsiling ang mga lalaki sa iya. “Kon indi ninyo pagsugiron ang amon ginahimo, niyan kon ihatag sa amon sang aton Amay ang duta, magapakita kami sa imo sing kaayo kag katutum.”

Gintonton niya sila paagi sa lubid sa bintana, kay ang iya balay yara sa pader sang siudad—nagapuyo sia sa pader. Nagsiling sia, “Lakat kamo sa mga bukid, kay basi masugata kamo sang mga nagalagas. Magtago kamo didto sa sulod sang tatlo ka adlaw tubtub nga magbalik sila, niyan maglakat kamo sa inyo dalan.”

Nagsiling sa iya ang mga lalaki, “Mahilway kami sa sining panumpa nga imo ginpasumpa sa amon, luwas lamang, kon magsulod kami sa duta, nga ihigot mo ini nga mapula nga lubid sa bintana nga amon gintontonan sa imo, kag tipunon mo sa sulod sang balay ang imo amay, iloy, mga utud, kag ang bug-os nga panimalay sang imo amay. Ang bisan sin-o nga maggua sa mga gawang sang imo balay pakadto sa dalan—ang iya dugo yara sa iya kaugalingon nga ulo; mahilway kami. Apang kon may kamut nga magtandug sa bisan sin-o nga kaupod mo sa sulod, ang iya dugo yara sa amon ulo. Kon isugid mo ang amon ginahimo, mahilway kami sa panumpa nga imo ginpasumpa sa amon.”

“Mangin subong sang inyo ginsiling,” nagsiling sia. Ginpalakat niya sila; naglakat sila, kag ginhigot niya ang mapula nga lubid sa bintana.

Nagkadto sila sa mga bukid, nagpabilin didto sa sulod sang tatlo ka adlaw tubtub nga nagbalik ang mga nagalagas. Ginpangita sang mga nagalagas ang bug-os nga dalan kag wala sing may nakita. Nagbalik ang duha ka lalaki, nagdulhog halin sa mga bukid, nagtabok, nag-abut kay Josue nga anak ni Nun, kag ginsugiran nila sia sang tanan nga natabo sa ila. Nagsiling sila kay Josue, “Matuud gid nga ginhatag na sang aton Amay ang bug-os nga duta sa aton mga kamut; sa pagkamatuud, ang tanan nga nagapuyo didto nagakatunaw sa kahadluk sa atubangan naton.”