Rahab Ta Ɓoye 'Yan Leƙen Asiri

'Yan leƙen asiri biyu suka ɓuya a gidan wata karuwa a Yariko, Rahab kuwa ita ce mai magana da hankali: dukan birnin ya ji abin da Ubanmu ya yi a Bahar Maliya, zukatansu kuma sun riga sun narke. Ta yi musayar rayukansu da na iyalinta, ta kuma rataya igiya ja a tagarta.

Babi na 2.

Yoshuwa ɗan Nun ya aiki mutum biyu a ɓoye daga Shittim su yi leƙen asiri, ya ce, “Ku tafi, ku binciki ƙasar, musamman Yariko.” Sai suka tafi, suka shiga gidan wata karuwa mai suna Rahab, suka sauka a can.

Sai aka gaya wa sarkin Yariko, “Ga shi, waɗansu mutane daga Isra'ilawa sun zo nan daren nan domin su binciki ƙasar.”

Sai sarkin Yariko ya aika wa Rahab, ya ce, “Ki fito da mutanen da suka zo wurinki, suka shiga gidanki, gama sun zo ne domin su binciki dukan ƙasar.”

Amma matar ta riga ta ɗauki mutanen biyu ta ɓoye su, sai ta ce, “I, mutanen sun zo wurina, amma ban san inda suka fito ba. Da yamma ta yi, sa'ad da ake rufe ƙofar gari, sai mutanen suka tafi. Ban san inda mutanen suka nufa ba. Ku bi su da sauri, domin za ku iya kama su.” Amma ita ta riga ta kai su bisa rufin ɗaki, ta ɓoye su cikin karan lilin da ta shimfiɗa a can. Mutanen kuwa suka bi su a hanyar Urdun har zuwa mashigai, da masu binsu suka fita, sai aka rufe ƙofar gari.

Kafin 'yan leƙen asirin su kwanta barci, sai Rahab ta hau wurinsu bisa rufin ɗaki, ta ce musu, “Na san Ubangiji ya ba ku ƙasar, tsoronku kuma ya kama mu, dukan mazaunan ƙasar kuma suna narkewa a gabanku. Mun ji yadda Ubangiji ya busar da Jar Teku a gabanku sa'ad da kuka fito daga Masar, da abin da kuka yi wa Sihon da Og, sarakunan Amoriyawa biyu da suke gabashin Urdun, waɗanda kuka hallaka ƙaƙaf. Da muka ji haka, sai zukatanmu suka narke, ba wanda ya sauran da ƙarfin hali saboda ku, gama Ubangiji Allahnku shi ne Allah a sama can bisa da kuma a ƙasa can ƙasa. Yanzu fa, ku rantse mini da Ubangiji, da yake na nuna muku alheri, ku ma ku nuna wa gidan mahaifina alheri. Ku ba ni tabbatacciyar alama, ku kiyaye ran mahaifina, da uwata, da 'yan'uwana maza, da 'yan'uwana mata, da dukan mutanensu, ku kuma kuɓutar da mu daga mutuwa.”

Sai mutanen suka ce mata, “Ranmu yă maye naku! In ba ki bayyana wannan al'amarinmu ba, to, sa'ad da Ubanmu ya ba mu ƙasar, za mu nuna miki alheri da aminci.”

Sai ta saukar da su da igiya ta taga, gama gidanta yana cikin katangar birni — a cikin katangar take zama. Ta ce musu, “Ku nufi tuddai, don kada masu binku su gamu da ku. Ku ɓuya a can kwana uku har sai sun dawo, sa'an nan ku kama hanyarku.”

Mutanen suka ce mata, “Za mu kuɓuta daga wannan rantsuwar da kika sa muka yi, in ba kin ɗaura wannan jar igiya a tagan da kika saukar da mu ba sa'ad da muka shiga ƙasar, kin kuma tara mahaifinki, da uwarki, da 'yan'uwanki, da dukan mutanen gidan mahaifinki cikin gidan. Duk wanda ya fito waje daga ƙofofin gidanki zuwa titi, jininsa yana kansa, mu kuwa ba mu da laifi. Amma duk wanda yake tare da ki cikin gida, in hannu ya taɓa shi, jininsa yana kanmu. In kuwa kika bayyana wannan al'amarinmu, to, za mu kuɓuta daga rantsuwar da kika sa muka yi.”

Ta ce, “Yă zama kamar yadda kuka faɗa.” Sai ta sallame su, suka tafi, ta kuma ɗaura jar igiyar a taga.

Suka tafi tuddai, suka zauna a can kwana uku har sai masu binsu suka dawo. Masu binsu kuwa suka binciki ko'ina a hanya, ba su kuwa sami kome ba. Sai mutanen biyu suka juya, suka sauko daga tuddai, suka haye, suka iso wurin Yoshuwa ɗan Nun, suka faɗa masa dukan abin da ya same su. Suka ce wa Yoshuwa, “Lalle Ubanmu ya ba da dukan ƙasar a hannunmu, hakika, dukan mazaunanta suna narkewa don tsoronmu a gabanmu.”