यहोशवा 2

2 ¹ नूनाचा पुत्र यहोशवा याने अकाशिया राईतून दोन हेरांना गुपचूप पाठवले: “जा, त्या देशाची, विशेषतः यरीहोची टेहळणी करा.” ते गेले, राहाब नावाच्या एका वेश्येच्या घरात शिरले आणि तेथे मुक्काम केला.

² यरीहोच्या राजाला सांगण्यात आले, “आज रात्री इस्राएल लोकांतून काही माणसे या देशाची टेहळणी करण्यासाठी येथे आली आहेत.”

³ तेव्हा यरीहोच्या राजाने राहाबकडे निरोप पाठवला: “तुझ्याकडे येऊन तुझ्या घरात शिरलेल्या माणसांना बाहेर आण, कारण ती सगळ्या देशाची टेहळणी करण्यासाठी आली आहेत.”

⁴ पण त्या स्त्रीने त्या दोघांना घेऊन लपवले, आणि म्हणाली, “होय, माणसे माझ्याकडे आली होती खरी, पण ती कोठली होती हे मला कळले नाही. ⁵ अंधार पडताना, वेस बंद होण्याच्या वेळी, ती माणसे निघून गेली. ती कोठे गेली हे मला माहीत नाही. लवकर त्यांचा पाठलाग करा, म्हणजे तुम्ही त्यांना गाठाल.” ⁶ पण तिने त्यांना धाब्यावर नेऊन तेथे पसरून ठेवलेल्या अंबाडीच्या ताटांखाली लपवले होते. ⁷ ती माणसे यार्देनेच्या वाटेने उतारांपर्यंत त्यांच्या पाठलागावर गेली, आणि पाठलाग करणारे बाहेर पडताच वेस बंद करण्यात आली.

⁸ हेर रात्री झोपण्यापूर्वी राहाब धाब्यावर त्यांच्याकडे आली ⁹ आणि त्यांना म्हणाली, “मला माहीत आहे की परमेश्वराने हा देश तुम्हांला दिला आहे, तुमची धास्ती आमच्यावर पडली आहे, आणि या देशात राहणारे सगळे तुमच्यापुढे भयाने गळून जात आहेत. ¹⁰ कारण तुम्ही मिसरातून निघालात तेव्हा परमेश्वराने तुमच्यापुढे तांबड्या समुद्राचे पाणी कसे कोरडे केले, आणि यार्देनेच्या पूर्वेकडील सीहोन व ओग या दोन अमोरी राजांचा तुम्ही समूळ नाश करून त्यांचे काय केले, हे आम्ही ऐकले. ¹¹ हे ऐकताच आमची ह्रदये विरघळून गेली, आणि तुमच्यामुळे कोणातही धैर्य उरले नाही; कारण वर स्वर्गात आणि खाली पृथ्वीवर परमेश्वर तुमचा देव हाच देव आहे. ¹² तर आता परमेश्वराची शपथ वाहून मला वचन द्या: मी तुमच्यावर दया केली, तशी तुम्हीही माझ्या वडिलांच्या घराण्यावर दया करा. आणि मला एक विश्वसनीय खूण द्या, ¹³ की तुम्ही माझे वडील, आई, भाऊ, बहिणी आणि त्यांचे जे काही आहे ते सगळे वाचवाल, आणि आम्हांला मरणापासून सोडवाल.”

¹⁴ त्या माणसांनी म्हटले, “तुमच्यासाठी आमचे प्राण! आमच्या या कामाबद्दल तुम्ही काही बोलू नका. आमचा पिता जेव्हा आम्हांला हा देश देईल, तेव्हा आम्ही तुमच्याशी दयेने व विश्वासूपणाने वागू.”

¹⁵ मग तिने त्यांना दोरीने खिडकीतून खाली उतरवले, कारण तिचे घर नगराच्या तटबंदीत होते—ती त्या तटातच राहत असे. ¹⁶ तिने त्यांना म्हटले, “डोंगराकडे जा, नाहीतर पाठलाग करणारे तुम्हांला भेटतील. ते परत येईपर्यंत तीन दिवस तेथे लपून राहा, मग तुमच्या वाटेने जा.”

¹⁷ त्या माणसांनी तिला म्हटले, “तू आम्हांला वाहायला लावलेल्या या शपथेतून आम्ही मोकळे राहू, ¹⁸ जोपर्यंत आम्ही या देशात येऊ तेव्हा तू, ज्या खिडकीतून आम्हांला खाली उतरवलेस त्या खिडकीला ही किरमिजी दोरी बांधली नाहीस, आणि तुझे वडील, आई, भाऊ व तुझ्या वडिलांचे सगळे घराणे या घरात एकत्र आणले नाहीस. ¹⁹ जो कोणी तुझ्या घराच्या दारांतून बाहेर रस्त्यावर जाईल, त्याचे रक्त त्याच्याच माथ्यावर; त्याविषयी आम्ही निर्दोष राहू. पण तुझ्याबरोबर घरात असलेल्या कोणाला जर हात लावला गेला, तर त्याचे रक्त आमच्या माथ्यावर. ²⁰ आणि जर तू आमचे हे काम कोणाला सांगशील, तर तू आम्हांला वाहायला लावलेल्या शपथेतून आम्ही मोकळे राहू.”

²¹ ती म्हणाली, “तुम्ही म्हणता तसेच होवो.” मग तिने त्यांना निरोप दिला; ते निघून गेले, आणि तिने त्या खिडकीला किरमिजी दोरी बांधली.

²² ते डोंगराकडे गेले आणि पाठलाग करणारे परत येईपर्यंत तीन दिवस तेथे राहिले. पाठलाग करणाऱ्यांनी सगळ्या वाटेवर शोध घेतला, पण त्यांना काही सापडले नाही. ²³ मग ते दोघे परत फिरले, डोंगरावरून खाली उतरले, पलीकडे उतरून नूनाचा पुत्र यहोशवा याच्याकडे आले, आणि त्यांच्या बाबतीत घडलेले सर्वकाही त्यांनी त्याला सांगितले. ²⁴ त्यांनी यहोशवाला सांगितले, “आमच्या पित्याने हा सगळा देश आमच्या हाती दिला आहे; तेथे राहणारे सगळे आमच्यापुढे भयाने गळून जात आहेत.”