Yusak 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Yusak bin Nun kanthi sidheman ngutus wong loro saka Sitim dadi telik sandi: “Padha mangkata, telikana tanah kana, luwih-luwih kutha Yerikho.” Wong loro mau banjur mangkat, mlebu ing omahe sawijining wanita tuna susila kang jenenge Rahab, lan nginep ing kono.

²Raja Yerikho dikabari: “Ing wayah bengi iki ana wong-wong kang teka mrene saka bangsa Israel, arep nelik tanah iki.”

³Raja Yerikho banjur kongkonan marang Rahab: “Wong-wong kang teka marang kowe lan mlebu ing omahmu mau gawanen metu, amarga tekane arep nelik sakehing tanah iki.”

⁴Nanging wong wadon mau wis njupuk wong loro mau lan ndhelikake, banjur kandha: “Pancen bener, wong-wong mau padha teka marang aku, nanging aku ora ngerti saka ngendi pinangkane. ⁵Bareng wis peteng, nalika gapura arep ditutup, wong-wong mau padha lunga. Aku ora ngerti menyang ngendi lungane. Enggal oyaken, mesthi bakal kecandhak.” ⁶Nanging Rahab wis nggawa wong loro mau munggah ing payon lan ndhelikake ing antarane gagang rami kang kasusun ing kono. ⁷Wong-wong mau banjur padha ngoyak marang dalan menyang Kali Yarden tekan panyabrangan; sawise para pangoyak metu, gapura banjur ditutup.

⁸Sadurunge para telik sandi mau turu ing wayah bengi, Rahab munggah nemoni wong-wong mau ing payon, ⁹banjur kandha marang wong-wong mau: “Aku ngerti yen Sang Yehuwah wis maringake tanah iki marang kowe kabeh, lan rasa giris marang kowe wis tumiba marang aku kabeh, sarta sakehing wong kang manggon ing tanah iki padha semplah atine ngadhepi kowe kabeh. ¹⁰Awit aku kabeh wis padha krungu kepriye Sang Yehuwah anggone ngesatake banyu Segara Abang ing ngarepmu nalika kowe kabeh metu saka tanah Mesir, lan apa kang koktindakake marang Sihon lan Og, raja wong Amori loro ing sawetane Kali Yarden, kang padha koktumpes. ¹¹Bareng aku kabeh padha krungu, atiku padha semplah, ora ana wong siji-sijia kang isih kendel marga saka kowe kabeh, awit Sang Yehuwah, Allahmu, iku Allah ing swarga ndhuwur lan ing bumi ngisor. ¹²Saiki supaos-a marang aku demi asmane Sang Yehuwah: sarehne aku wis nindakake kabecikan marang kowe kabeh, kowe uga padha nindakna kabecikan marang brayate bapakku. Wenehana aku tandha kang bisa dakpracaya, ¹³supaya padha ngluwari nyawane bapakku, ibuku, sadulurku lanang lan wadon, sarta sakabehe kang padha dadi duweke, lan ngentasake aku kabeh saka pati.”

¹⁴“Nyawaku dadi tanggungane nyawamu!” wangsulane wong-wong mau marang Rahab. “Yen kowe ora mbukak apa kang daktindakake iki, mesthi besuk samangsa Rama kita wis maringake tanah iki marang aku kabeh, aku bakal nindakake kabecikan lan kasetyan marang kowe.”

¹⁵Rahab banjur ngudhunake wong loro mau nganggo tampar liwat jendhela, awit omahe ana ing tembok kutha—dheweke pancen manggon ing tembok mau. ¹⁶Rahab kandha: “Padha menyanga pagunungan, supaya ora kepethuk karo para pangoyak. Ndhelika ing kana telung dina nganti para pangoyak bali, sawise iku kowe lagi padha nerusna lakumu.”

¹⁷Wong-wong mau kandha marang Rahab: “Aku bakal padha luwar saka sumpah kang kokjaluk iki, ¹⁸kajaba yen, nalika aku kabeh mlebu ing tanah iki, tali abang iki kokbundheli ing jendhela kang dakenggo mudhun mau, sarta bapakmu, ibumu, sadulurmu, lan sakabehe brayate bapakmu padha kokklumpukake ing omahmu. ¹⁹Sapa wae kang metu saka lawanging omahmu menyang ndalan, getihe tanggungane dhewe; aku kabeh ora kaluputan. Nanging yen ana tangan kang nggepok sapa wae kang ana ing jero omah bareng karo kowe, getihe dadi tanggunganku. ²⁰Nanging yen kowe mbukak apa kang daktindakake iki, aku kabeh luwar saka sumpah kang kokjaluk mau.”

²¹Rahab mangsuli: “Iya, becik kaya kandhamu.” Rahab banjur nglepas wong-wong mau, temah padha lunga, lan Rahab mbundheli tali abang mau ing jendhela.

²²Wong loro mau banjur padha menyang pagunungan, nginep ing kono telung dina nganti para pangoyak bali. Para pangoyak wis nggoleki ing sadawaning dalan, nanging ora nemu apa-apa. ²³Wong loro mau banjur padha bali, mudhun saka pagunungan, nyabrang, tekan ngarsane Yusak bin Nun, lan nyritakake sakabehe lelakon kang dialami. ²⁴Padha matur marang Yusak: “Rama kita mesthi wis maringake sakehing tanah iki marang tangan kita; malah sakehe wong kang manggon ing kana padha semplah atine marga saka wedi ngadhepi kita.”