Tanda Buuk nu Dipabuyarkeun

Manéhna nyukur sirah jeung janggotna ku pedang, sarta ngabagi buukna dumasar beuratna; unggal sapertilu diduruk, ditigas, atawa disebarkeun minangka nasib pikeun kota éta. Rama urang nyebutkeun yén Yerusalem, anu disimpen di tengah-tengah bangsa-bangsa, geus ngabarontak leuwih parah batan maranéhna.

Pasal 5.

“Maneh, anak manusa, cokot pedang nu seukeut, anggo saperti piso cukur tukang cukur, terus liwatkeun kana sirah jeung janggot maneh. Geus kitu cokot timbangan, tuluy bagi buukna. Sapertilu beuleum ku seuneu di jero kota, waktu poe-poe pangepungan geus beak. Sapertilu deui cokot, teukteuk ku pedang di sakurilingeun kota. Sapertilu deui pabuyarkeun ka angin, sarta Kami bakal nyabut pedang pikeun ngudag maranehna. Jeung cokot saeutik ti nu kitu, tuluy buntel dina kelim jubah maneh. Cokot deui saeutik ti dinya, alungkeun kana seuneu, beuleum di dinya. Ti dinya seuneuna bakal ngalabra ka sakumna bangsa Israil.”

Kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: Ieu teh Yerusalem. Ku Kami geus ditempatkeun di tengah-tengah bangsa-bangsa, dikurilingan ku sababaraha nagri. Tapi manehna ngalawan kana katangtuan-katangtuan Kami leuwih jahat ti batan bangsa-bangsa sejen, jeung ngalawan kana aturan-aturan Kami leuwih ti batan nagri-nagri nu aya di sakurilingna; sabab maranehna nolak katangtuan-katangtuan Kami sarta henteu nurut kana aturan-aturan Kami.

Ku sabab eta kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: “Lantaran maneh leuwih baha ti batan bangsa-bangsa nu aya di sakurilingmaneh, henteu nurut kana aturan-aturan Kami atawa nyekel katangtuan-katangtuan Kami, malah henteu nindak nurutkeun aturan-aturan bangsa-bangsa nu aya di sakurilingmaneh, nya ku sabab kitu kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: ‘Tenjo, Kami sorangan bakal ngalawan ka maneh, sarta bakal ngajalankeun hukuman di tengah-tengah maneh di hareupeun bangsa-bangsa. Ku lantaran sagala rupa pagawean maneh anu pikaijideun, Kami bakal nindak di tengah-tengah maneh hiji perkara anu tacan kungsi dilampahkeun ku Kami sarta moal rek dilampahkeun deui. Nepi ka kolot bakal ngahakanan anak-anakna di tengah-tengah maneh, jeung anak bakal ngahakanan kolotna. Kami bakal ngajalankeun hukuman ka maneh sarta bakal mabuyarkeun sakabeh nu salamet ka opat panjuru angin.’

“Demi Kami anu jumeneng, kitu timbalan Rama Nu Maha Kawasa, ku lantaran maneh geus ngarereged tempat suci Kami ku sagala barang maneh nu matak jijik jeung kalakuan-kalakuan maneh nu pikaijideun, Kami sorangan bakal narik diri; Kami moal nyesakeun saurang oge sarta moal rek watir. ‘Sapertilu ti maneh bakal paeh ku pagebug atawa ku kalaparan di tengah-tengah maneh; sapertilu deui bakal tiwas ku pedang di sakurilingmaneh; sapertilu deui ku Kami rek dipabuyarkeun ka opat panjuru angin, bari diudag ku pedang nu geus dicabut.

“Geus kitu amarah Kami bakal eureun, jeung Kami bakal nyugemakeun bebendu Kami ka maranehna sarta ngarasa lejar. Maranehna bakal nyaho yen Kami, Rama maranehna, geus ngandika dina kacituan Kami, waktu Kami geus ngabudalkeun bebendu ka maranehna.

“Kami bakal ngajadikeun maneh ruruntuhan jeung bahan era di antara bangsa-bangsa nu aya di sakurilingmaneh, di hareupeun sakur nu ngaliwat. Maneh bakal jadi bahan era jeung pamoyokan, jadi pepeling jeung pikasieuneun pikeun bangsa-bangsa nu aya di sakurilingmaneh, waktu Kami ngajalankeun hukuman ka maneh kalawan amarah, bebendu, jeung hukuman anu ngagila. Kami, Rama maneh, geus ngandika. Waktu Kami manah maneh ku jamparing kalaparan anu matak paeh, anu dipiwarang ngabinasa maneh, Kami bakal nambahan kalaparan anu leuwih hebat sarta megatkeun pangabutuh dahareun maneh. Kami bakal ngirimkeun kalaparan jeung sato-sato galak pikeun ngalawan maneh; nepi ka maneh bakal leungit anak. Pagebug jeung pangecoran getih bakal nerjang maneh, jeung Kami bakal mawa pedang ka maneh. Kami, Rama maneh, geus ngandika.’”