Yoahas Ngagentos Yosia

Opat raja silih ganti kalayan gancang, masing-masing ngalakukeun kajahatan, masing-masing diboyong — nepi ka moyok para utusan Rama urang teu ninggalkeun deui ubar sarta Yérusalém kahuruan. Tanah éta ngajalankeun Sabat-Sabatna tujuh puluh taun, tuluy Mantenna ngahudang roh Koresy, sarta urang buangan dititah naék.

Pasal 36.

Rahayat nagri eta nyandak Yoahas, putra Yosia, tuluy dijenengkeun raja di Yerusalem ngagentos ramana. Yoahas umurna dua puluh tilu taun nalika jumeneng raja, sarta marentah tilu bulan di Yerusalem. Raja Mesir ngalengserkeun anjeunna di Yerusalem, sarta ngadenda nagri eta kira-kira 7.500 pon perak jeung 75 pon emas. Raja Mesir ngangkat Elyakim, dulurna, jadi raja di Yuda jeung Yerusalem, sarta ngagentos jenenganana jadi Yoyakim; ari Yoahas, dulurna, dibawa ku Neko ka Mesir.

Yoyakim Migawe Jahat di Payuneun Rama

Yoyakim umurna dua puluh lima taun nalika jumeneng raja; marentah sabelas taun di Yerusalem, migawe jahat dina paningal Rama urang. Nebukadnesar, raja Babul, maju merangan anjeunna, tuluy narante anjeunna ku rante tambaga pikeun dibawa ka Babul. Nebukadnesar oge ngakut sawatara parabot ti Bait Rama urang ka Babul, tuluy diteundeun di kuil anjeunna di Babul. Ari lalampahan Yoyakim anu sejenna, sagala pagaweanana anu matak ijid, katut tudingan ka anjeunna, kabeh geus kacatet dina Kitab Raja-raja Israil jeung Yuda; ari Yoyakin, putrana, jumeneng raja ngagentos anjeunna.

Jaman Karajaan Yoyakin anu Sakeudeung jeung Jahat

Yoyakin umurna dalapan taun nalika jumeneng raja; marentah tilu bulan sapuluh poe di Yerusalem, migawe jahat dina paningal Rama urang. Dina usum semi, Raja Nebukadnesar mawa anjeunna ka Babul sareng parabot-parabot anu marahal ti Bait Rama urang, tuluy ngangkat Sidkia, baraya Yoyakin, jadi raja di Yuda jeung Yerusalem.

Sidkia Ngabedegongkeun Hatena Ngalawan Rama

Sidkia umurna dua puluh hiji taun nalika jumeneng raja, sarta marentah sabelas taun di Yerusalem. Anjeunna migawe jahat dina paningal Rama urang, teu daek ngarendahkeun maneh di payuneun Nabi Yermia, anu nyaurkeun pangandika ti baham Rama urang. Anjeunna oge barontak ngalawan Raja Nebukadnesar, anu geus maksa anjeunna sumpah demi Rama urang, tuluy anjeunna ngabengkahkeun beuheungna sarta ngaheuraskeun hatena, embung mulang deui ka Rama urang, Allah Israil. Sakabeh pamingpin imam katut rahayat beuki lila beuki teu satia, nurutan sagala kalakuan matak ijid ti bangsa-bangsa sejen, sarta ngarurujit Bait anu geus disucikeun ku Rama urang di Yerusalem.

Yerusalem Ragrag ku Hukuman Rama

Rama urang, Allah karuhun maranehna, teu weleh ngintun amanat ngaliwatan utusan-utusan-Na, dumeh Mantenna welas asih ka umat-Na jeung ka tempat padumukan-Na. Tapi maranehna nyampahan utusan-utusan Rama urang, ngaremehkeun pangandika-Na, nyeungseurikeun nabi-nabi-Na, nepi ka bebendu Rama urang ngagedur ka umat-Na, taya deui ubarna. ^a

Ku sabab eta Mantenna ngadatangkeun raja Kasdim pikeun merangan maranehna, anu maehan para nonoman ku pedang di jero tempat suci, teu nyesakeun saurang-urang acan, boh nonoman, boh parawan, boh kolot, boh anu geus rentul. Rama urang geus nyerenkeun maranehna kabeh kana leungeun raja eta. Sakabeh parabot Bait Rama urang, boh anu gede boh anu leutik, katut harta banda Bait Rama urang jeung harta raja katut para pajabatna—kabeh dibawa ka Babul. Maranehna ngaduruk Bait Rama urang, ngaruntuhkeun kuta Yerusalem, ngaduruk sakabeh karatonna, sarta ngaruksak sagala barang anu aradi di jerona. Anu kasalametkeun tina pedang dibuang ku anjeunna ka Babul; maranehna ngawula ka anjeunna jeung ka putra-putrana nepi ka Karajaan Persia mimiti marentah, pikeun ngabuktikeun pangandika Rama urang ngaliwatan Yermia: nepi ka nagri eta ngarasakeun poe-poe Sabatna, sapanjang poe anu suwung eta nagri reureuh, ngaganepan tujuh puluh taun. ^b

Rama Ngagerakkeun Hate Koresh

Dina taun kahiji Koresh, raja Persia, pikeun ngabuktikeun pangandika Rama urang ngaliwatan Yermia, Rama urang ngagerakkeun hate Koresh, raja Persia, sangkan ngumumkeun ka saban nagara di karajaanana, sarta nuliskeunana, kieu ungelna: Koresh, raja Persia, nyarios kieu: “PANGERAN, Allah sawarga, geus maparin ka kami sakabeh karajaan di bumi, sarta geus marentahkeun ka kami pikeun ngadegkeun hiji Bait pikeun Mantenna di Yerusalem, di tanah Yuda. Saha bae ti umat-Na anu aya di aranjeun—mugia PANGERAN, Allahna, nyarengan manehna—sina unggah ka ditu.”