Manah Rama dina Palayanan

Paulus ngabéla kalakuanana di antara maranéhna di payuneun Rama urang, tanpa muji-muji, tanpa nyumputkeun karakus, sarta tanpa ngandelkeun kalungguhan. Mimiti anjeunna ngabandingkeun dirina jeung indung anu nyusuan, tuluy jeung bapa ka anak-anakna, sarta ngingetkeun yén anjeunna digawé peuting-peuting sangkan teu ngabeungbeuratan saha waé.

Pasal 2.

Sabab aranjeun sorangan oge terang, dulur-dulur, yen kasumpingan kami ka aranjeun teh henteu mubadir. Najan samemehna kami geus ngalaman kasangsara jeung dikaniaya di Pilipi, sakumaha nu kauninga ku aranjeun, tapi di jero Rama urang kami meunang kawani pikeun ngawawarkeun Injil Mantenna ka aranjeun, sanajan loba pisan nu ngalawan. Sabab piwuruk kami teh lain tina kasalahan atawa tina niat nu kotor, jeung kami ge henteu rek nipu saha-saha. Sabalikna, ku sabab Rama urang geus ngajadikeun kami nu dipercaya nyekel Injil, kami nyarita kitu teh lain pikeun nyenangkeun manusa, tapi pikeun Rama urang, anu nguji hate kami. Kami tara ngomong ku ucapan nu ngarayu, sakumaha nu kauninga ku aranjeun, sarta tara mamake topeng pikeun nyumputkeun kasarakahan — Rama urang anu jadi saksina. Kami oge henteu neangan pamuji ti manusa, boh ti aranjeun, boh ti batur, sanajan salaku rasul-rasul Kristus kami bisa bae maksakeun hak kami. Tapi kami kalakuan lemah lembut di tengah-tengah aranjeun, lir indung nu keur nyusuan, nu ngasuh anak-anakna kalawan asih. Nya kitu, ku bawaning kacida nyaaheun ka aranjeun, kami kalawan suka-bungah lain ngan rek mere Injil Rama urang bae ka aranjeun, tapi oge sagemblengna diri kami, sabab aranjeun geus jadi kacida dipikaasih ku kami. Dulur-dulur, aranjeun inget keneh kana cape jeung banting tulang kami: kami digawe beurang peuting, supaya henteu ngabeungbeuratan saurang ge ti aranjeun, bari ngawawarkeun Injil Rama urang ka aranjeun. Aranjeun jeung Rama urang nu jaradi saksi, kumaha sucina, benerna, jeung teu aya cawadeunana lampah kami ka aranjeun nu palercaya. Sakumaha nu kauninga ku aranjeun, kami ngalakukeun ka aranjeun saurang-saurang teh lir hiji bapa ka anak-anakna — ngagedean hate, ngalilipur, jeung ngadorong aranjeun, supaya hirup aranjeun luyu jeung pangpantesna di payuneun Rama urang, anu nyaur aranjeun ka Karajaan jeung kamulyaana-Na.

Kami oge teu eureun-eureun ngahaturkeun nuhun ka Rama urang ku hal ieu: waktu aranjeun narima pangandika Rama urang anu kadenge ti kami, eta ku aranjeun ditarima lain salaku omongan manusa, tapi saperti sanyatana — pangandika Mantenna, anu barangdamel di jero diri aranjeun anu palercaya. Dulur-dulur, aranjeun geus nurutan jamaah-jamaah Rama urang dina Kristus Yesus anu aya di Yudea, sabab aranjeun ngalaman kasangsara anu sarua ti bangsa aranjeun sorangan, cara maranehna ngalaman ti urang Yahudi, anu geus maehan Gusti Yesus jeung nabi-nabi, nu ngusir kami, nu matak teu kamanah ku Rama urang, sarta nu ngalawan ka sakabeh jalma, nu ngahalangan kami ngawawarkeun ka bangsa-bangsa sejen supaya maranehna bisa salamet, nepi ka salilana beuki minuhan taker dosana. Ayeuna bebendu geus tumiba ka maranehna di ahirna.

Kacida Hoyong Patepang Deui

Dulur-dulur, sanajan kami kapisah ti aranjeun sakeudeung — ngan dina raga, lain dina hate — kami beuki hayang pisan nenjo beungeut aranjeun, kalawan kacida sono. Kami hayang datang ka aranjeun — utamana mah sim kuring, Paulus, geus sababaraha kali — tapi Setan ngahalangan. Sabab naon atuh anu jadi harepan, kabungah, atawa makuta kareueus kami di payuneun Gusti urang Yesus dina waktu sumping-Na? Lain aranjeun kitu? Enya, aranjeun teh kamulyaan jeung kabungah kami.