Xizmatda Otaning yuragi

Pavlus ular orasida Otamiz oldida qanday yashaganini himoya qiladi: xushomad yoʻq edi, ochkoʻzlikni yashirish yoʻq edi, mavqeini peshlash ham yoʻq edi. U oʻzini avval emizikli onaga, keyin bolalari bilan boʻlgan otaga qiyoslaydi va hech kimga ogʻir yuk boʻlmaslik uchun kechalari mehnat qilganini eslatadi.

2-bob.

Zero, birodarlar, sizlarning oldingizga kelishimiz behuda boʻlmaganini oʻzingiz bilasizlar. Lekin bilganingizdek, biz ilgari Filippida azob chekib, xoʻrlangan boʻlsak-da, qattiq qarshilikka qaramay, Otamizdan jurʼat topib, Uning Xushxabarini sizlarga aytdik. Chunki bizning daʼvatimiz xato yoki nopoklikdan kelib chiqqan emas, hech kimni aldashni ham koʻzlamaymiz. Aksincha, Otamiz bizni Xushxabarni ishonib topshirishga loyiq koʻrgani uchun shunday soʻzlaymiz: odamlarni emas, balki yuragimizni sinaydigan Otamizni mamnun qilish uchun. Bilganingizdek, biz hech qachon xushomad soʻzlari bilan gapirmadik, ochkoʻzlikka niqob qilib ham soʻzlamadik — Otamiz guvohdir. Biz odamlardan maqtov izlamadik — na sizlardan, na boshqalardan — garchi Masihning havoriylari boʻlganimiz uchun oʻz hokimiyatimizni oʻtkaza olsak-da. Aksincha, biz oranglarda muloyim boʻldik — xuddi oʻz bolalarini mehr bilan parvarishlayotgan emizikli onadek. Sizlarni chin dildan sogʻinganimiz uchun, nafaqat Otamizning Xushxabarini, balki jonimizni ham sizlar bilan boʻlishishdan mamnun edik, chunki sizlar bizga juda aziz boʻlib qoldingizlar. Zero, birodarlar, mehnatimiz va zahmatimizni eslaysizlar: sizlardan hech biringizga yuk boʻlmaslik uchun, Otamizning Xushxabarini targʻib qila turib, kechayu kunduz ishladik. Biz sizlarga, imonlilarga, qanchalik muqaddas, solih va benuqson muomala qilganimizga sizlar ham, Otamiz ham guvohsizlar. Bilganingizdek, biz har biringizga xuddi ota oʻz bolalariga qilganidek muomala qildik: sizlarni ruhlantirdik, tasalli berdik va undadik — toki Oʻz Shohligi va ulugʻvorligiga sizlarni chaqirayotgan Otamizga munosib hayot kechirgaysizlar.

Biz ham shuning uchun Otamizga tinmay shukr aytamiz: bizdan eshitgan Otamizning soʻzini qabul qilganingizda, uni odamlarning gapi sifatida emas, balki haqiqatda qanday boʻlsa, shundayligicha — Otamizning soʻzi sifatida qabul qildingizlar; bu soʻz imon keltirgan sizlarda amal qilmoqda. Birodarlar, sizlar Yahudiyadagi, Iso Masihga mansub Otamizning jamoatlaridan oʻrnak oldingizlar, chunki siz ham oʻz xalqingizdan xuddi ular yahudiylardan chekkan azoblarni chekdingizlar, Ular Rabbimiz Iso bilan paygʻambarlarni oʻldirib, bizni quvib chiqardilar; Otamizni norozi qiladilar va barcha odamlarga qarshi turadilar, ular najot topishi uchun gʻayriyahudiylarga soʻz aytishimizga toʻsqinlik qilib, gunohlari kosasini doimo toʻldirib boradilar. Mana, nihoyat gʻazab ularning boshiga tushdi.

Sizlarni yana koʻrishga intizorlik

Birodarlar, biz qisqa muddatga sizlardan judo boʻlib — jismonan, qalban emas — yuzingizni koʻrishni chin dildan, katta ishtiyoq bilan yanada orziqib istadik. Biz oldingizga kelmoqchi edik — men, Pavlus, bir necha bor intildim — lekin shayton bizga toʻsqinlik qildi. Zero, Rabbimiz Iso kelganida, Uning huzurida bizning umidimiz, quvonchimiz yoki faxr tojimiz nima? Axir, bu sizlar emasmisizlar? Ha, sizlar bizning ulugʻvorligimiz va quvonchimizsizlar.