اول تسالونیکیان 2

2 ¹زیرا ای برادران و خواهران، خودتان می‌دانید که آمدنِ ما نزد شما بی‌ثمر نبود. ²بلکه هرچند پیش از آن در فیلیپی رنج کشیده و بدرفتاری دیده بودیم، چنانکه می‌دانید، در پدر ما دلیری یافتیم تا با وجودِ مخالفتِ سخت، بشارتِ او را به شما اعلام کنیم. ³زیرا دعوتِ ما از خطا یا ناپاکی برنمی‌خیزد و در پیِ فریبِ کسی نیستیم. ⁴بلکه چون پدر ما ما را پسندید و انجیل را به ما سپرد، بدین‌گونه سخن می‌گوییم؛ نه برای خشنودیِ مردمان، بلکه برای خشنودیِ پدر ما که دل‌های ما را می‌آزماید. ⁵چنانکه می‌دانید، هرگز با سخنانِ چاپلوسانه سخن نگفتیم و نه پوششی برای طمع ساختیم؛ پدر ما شاهد است. ⁶از مردمان جویای ستایش نبودیم، نه از شما و نه از دیگران، هرچند همچون رسولانِ مسیح می‌توانستیم بارِ اقتدارِ خود را بر شما بگذاریم. ⁷اما در میانِ شما ملایم بودیم، همچون مادری شیرده که فرزندانِ خود را با مهربانی می‌پرورد. ⁸پس، از شدتِ اشتیاق به شما، شادمان بودیم که نه‌تنها بشارتِ پدر ما، بلکه جانِ خود را نیز با شما در میان نهیم، زیرا برای ما بس عزیز شده بودید. ⁹زیرا ای برادران و خواهران، رنج و مشقتِ ما را به یاد دارید: شب و روز کار می‌کردیم تا باری بر دوشِ هیچ‌یک از شما ننهیم، در همان حال که بشارتِ پدر ما را به شما اعلام می‌کردیم. ¹⁰شما و پدر ما شاهدید که در برابرِ شما ایمانداران چه مقدس و عادل و بی‌عیب رفتار کردیم. ¹¹چنانکه می‌دانید، با هر یک از شما چنان رفتار کردیم که پدری با فرزندانش؛ شما را دلگرم و تسلی داده و ترغیب می‌کردیم، ¹²تا زندگی‌ای شایستهٔ پدر ما داشته باشید، همان که شما را به پادشاهی و جلالِ خود فرا می‌خواند.

¹³و ما نیز پیوسته پدر ما را برای این سپاس می‌گوییم: آنگاه که کلامِ پدر ما را که از ما شنیدید دریافت کردید، آن را نه همچون پیامی انسانی، بلکه چنانکه به‌راستی هست پذیرفتید، یعنی کلامِ او که در شما که ایمان دارید عمل می‌کند. ¹⁴زیرا ای برادران و خواهران، شما از کلیساهای پدر ما در مسیح عیسی که در یهودیه‌اند پیروی کردید، چراکه شما نیز از هم‌وطنانِ خود همان رنج‌هایی را کشیدید که آنان از یهودیان، ¹⁵همانان که خداوند عیسی و انبیا را کشتند و ما را بیرون راندند؛ آنان پدر ما را ناخشنود می‌سازند و با همگان مخالفت می‌ورزند، ¹⁶و ما را از سخن‌گفتن با غیریهودیان بازمی‌دارند تا نجات نیابند، و بدین‌سان همواره پیمانهٔ گناهانِ خود را لبریز می‌کنند. اما سرانجام غضب بر آنان فرود آمده است.

اشتیاق به دیدار دوبارهٔ شما

¹⁷اما ای برادران و خواهران، ما که برای زمانی کوتاه از شما جدا افتاده بودیم، به‌ظاهر و نه به دل، با اشتیاقی فراوان بیش از پیش مشتاقِ دیدنِ رویِ شما بودیم. ¹⁸می‌خواستیم نزد شما بیاییم، و من، پولس، بارها چنین خواستم، اما شیطان ما را بازداشت. ¹⁹زیرا امید یا شادی یا تاجِ افتخارِ ما در حضورِ خداوندمان عیسی به‌هنگامِ آمدنش چیست؟ آیا این خودِ شما نیستید؟ ²⁰آری، شما جلال و شادیِ ما هستید.