Panggalihe Rama kita ing Peladosan

Paulus mbelani tumindake ana ing antarane wong-wong mau ana ing ngarsane Rama kita, tanpa ngalem gorohan, tanpa nutupi srakah lan tanpa ngegungake panguwasane. Dheweke mbandhingake awake dhewe dhisik karo ibu kang lagi nyusoni, banjur karo bapa marang anak-anake, lan ngelingake yen dheweke nyambut gawe nganti wengi supaya ora ngabot-aboti sapa wae.

Pasal 2.

Awit kowe kabeh dhewe wis padha ngerti, para sadulur, yen anggonku padha nekani kowe iku ora tanpa guna. Nanging, sanadyan aku kabeh wis padha nandhang sangsara lan dianiaya ana ing kutha Filipi, kaya kang padha kokngerteni, aku kabeh padha oleh kakendelan ana ing Rama kita kanggo ngabarake Injile marang kowe, sanadyan ana tantangan kang ngedap-edapi. Awit pitutur kang Dakaturake iku ora metu saka kaluputan utawa rereged, lan aku kabeh uga ora arep ngapusi sapa-sapa. Nanging, sarehne Rama kita wis nganggep aku kabeh pantes dipercaya ngemban Injil, mulane aku padha ngucap mangkono—ora kanggo nyenengake atine manungsa, nanging nyenengake Rama kita, kang ndadar atiku kabeh. Aku kabeh ora tau ngucapake tembung pangonggrong, kaya kang padha kokngerteni, lan ora kanggo nutupi kamurkan—Rama kita kang dadi seksi. Aku kabeh ora padha golek pangalembana saka manungsa—ora saka kowe, ora saka wong liya—sanadyan minangka para rasule Sang Kristus aku kabeh bisa wae meksakake pangwasaku. Nanging aku kabeh padha tumindak sareh ana ing tengahmu, kaya ibu kang nyusoni ngopeni anak-anake kanthi katresnan. Mulane, marga saka banget anggonku padha kangen marang kowe, aku kabeh padha bungah ngedum marang kowe ora mung Injile Rama kita, nanging uga uripku dhewe, awit kowe wis dadi kang kinasih tumrap aku kabeh. Awit kowe isih padha eling, para sadulur, marang rekasa lan jerih payahku: aku padha nyambut gawe rina wengi, supaya ora mbuwot sapa wae ing antaramu, nalika martakake Injile Rama kita marang kowe. Kowe lan Rama kita kang padha dadi seksi, sepira anggonku padha tumindak suci, bener, lan tanpa cacad marang kowe kang padha pracaya. Kaya kang padha kokngerteni, aku kabeh padha nganggep siji-sijine kowe kaya bapak marang anak-anake—nguwatake, nglipur, lan ngatag-atag kowe, supaya kowe padha nglakoni urip kang murwat karo Rama kita, kang nimbali kowe lumebu ing Kraton lan kamulyane.

Aku kabeh uga tansah padha ngaturake panuwun marang Rama kita bab iki: nalika kowe padha nampani pangandikane Rama kita kang kokrungu saka aku kabeh, kowe padha nampani iku ora kaya pawartane manungsa, nanging kaya kang sanyatane—yaiku pangandikane, kang makarya ana ing kowe kang padha pracaya. Para sadulur, kowe padha niru pasamuwan-pasamuwane Rama kita ing Sang Kristus Yesus kang ana ing tanah Yudea, awit kowe padha nandhang kasangsaran kang padha saka bangsamu dhewe, kaya dene pasamuwan mau nandhang saka wong Yahudi, yaiku kang padha nyedani Gusti Yesus lan para nabi, nundhung aku kabeh, ora ndadekake renaning panggalihe Rama kita, lan nglawan marang wong kabeh, kang ngalang-alangi aku kabeh ngandhani wong-wong kapir supaya padha bisa kapitulungan rahayu, satemah tansah ngebaki takeraning dosane. Saiki bebendu wis tumempuh marang wong-wong mau ing wekasane.

Kapengin Ketemu Kowe Maneh

Para sadulur, sawise kapisah saka kowe sawatara mangsa—mung ing lair, ora ing ati—aku kabeh malah saya kapengin banget ndeleng praupanmu, kanthi kangen kang gedhe. Aku kabeh padha kepengin nekani kowe—aku, Paulus, bola-bali—nanging Iblis kang ngalang-alangi aku kabeh. Awit apa kang dadi pangarep-arep, kabungahan, utawa makuthaning pamegahku ana ing ngarsane Gusti Yesus besuk rawuhe? Apa dudu kowe? Iya, kowe iku kamulyan lan kabungahanku.