اول تسالونیکیان 3

3 ¹پس چون دیگر تاب تحمل نداشتیم، بر آن شدیم که خود به‌تنهایی در آتن بمانیم، ²و تیموتائوس را فرستادیم، برادر ما و همکار پدر ما در بشارت مسیح، تا شما را در ایمانتان استوار و دلگرم سازد، ³تا هیچ‌یک از شما در این سختی‌ها متزلزل نشوید؛ خودتان می‌دانید که برای همین مقرر شده‌ایم. ⁴زیرا هنگامی که نزد شما بودیم، پیشاپیش به شما گفتیم که رنج و سختی خواهیم کشید؛ و چنان‌که می‌دانید، همان‌گونه نیز شد. ⁵پس چون دیگر تاب انتظار نداشتم، فرستادم تا از ایمان شما آگاه شوم، از بیم آنکه مبادا آن وسوسه‌گر شما را وسوسه کرده و زحمت ما بر باد رفته باشد.

⁶اما اکنون تیموتائوس از نزد شما به ما رسیده و خبر خوشِ ایمان و محبت شما را آورده است؛ اینکه شما همواره ما را به نیکی یاد می‌کنید و مشتاق دیدار ما هستید، همان‌گونه که ما مشتاق دیدار شماییم. ⁷پس ای برادران و خواهران، در همهٔ تنگی و سختی خود، ایمان شما ما را تسلی داد، ⁸زیرا اکنون زنده‌ایم، اگر شما در خداوند استوار بمانید. ⁹چه شکرگزاری‌ای می‌توانیم به پدر ما به‌خاطر شما تقدیم کنیم، برای همهٔ آن شادی‌ای که به‌سبب شما در حضور پدر ما شادمانیم؟ ¹⁰شب و روز با تمام دل دعا می‌کنیم تا شما را روبه‌رو ببینیم و آنچه را که هنوز در ایمان شما کم است، کامل گردانیم.

¹¹اکنون خودِ پدر ما، و خداوند ما عیسی، راه ما را به‌سوی شما هموار سازد. ¹²و خداوند شما را در محبت به یکدیگر و به همگان افزون و لبریز گرداند، چنان‌که ما نسبت به شما چنین‌ایم، ¹³تا دل‌های شما را استوار سازد، بی‌عیب در قدّوسیت در حضور پدر ما، آنگاه که خداوند ما عیسی با همهٔ مقدّسانش می‌آید. ^a a v13 «مقدّسان او» ممکن است به فرشتگان، به ایماندارانی که پیشتر درگذشته‌اند، یا به هر دو اشاره داشته باشد.