حزقيل 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹مون کي فرمايائين تہ ”اي ابنِ آدم، جيڪو تو کي ملي سو کاءُ. هي ورقو کاءُ، پوءِ وڃي اسرائيل جي گهراڻي سان ڳالهاءِ.“

²مون پنهنجو وات کوليو، تڏهن هن مون کي هي ورقو کائڻ لاءِ ڏنو.

³مون کي فرمايائين تہ ”اي ابنِ آدم، هي ورقو جيڪو آءٌ تو کي ڏيان ٿو، انهيءَ سان پنهنجو پيٽ ڀر ۽ پنهنجا آنڊا ڍاءِ.“ مون اهو کاڌو، تہ منهنجي وات ۾ ماکيءَ جيان مٺو هو.

⁴پوءِ مون کي فرمايائين تہ ”اي ابنِ آدم، اسرائيل جي گهراڻي ڏانهن وڃ ۽ کين منهنجا ڪلام ٻڌاءِ.

⁵”ڇاڪاڻ تہ تو کي اهڙي قوم ڏانهن نہ موڪليو ويو آهي جنهن جي ڳالهه اوجها ۽ ٻولي ڏکي آهي، پر اسرائيل جي گهراڻي ڏانهن، ⁶ڪيترين ئي اهڙين قومن ڏانهن نہ، جن جي ڳالهه اوجها ۽ ٻولي سخت آهي، ۽ جن جا لفظ تون سمجهي نٿو سگهين. جيڪڏهن آءٌ تو کي انهن ڏانهن موڪليان ها، تہ بيشڪ اهي تنهنجي ٻڌن ها. ⁷پر اسرائيل جو گهراڻو تنهنجي ٻڌڻ لاءِ راضي نہ ٿيندو، ڇاڪاڻ تہ اهي منهنجي ٻڌڻ لاءِ راضي نہ آهن؛ ڇو تہ سڄو اسرائيل جو گهراڻو سخت پيشانيءَ ۽ سخت دل وارو آهي. ⁸ڏس، مون تنهنجو منهن انهن جي منهن جيترو سخت ڪيو آهي، ۽ تنهنجي پيشاني انهن جي پيشانيءَ جيتري سخت. ⁹مون تنهنجي پيشاني الماس جهڙي، چقمق کان بہ سخت ڪئي آهي. کانئن نہ ڊڄ ۽ سندن نظرن کان نہ ڏڪ، ڇاڪاڻ تہ اهي باغي گهراڻو آهن.“

¹⁰مون کي فرمايائين تہ ”اي ابنِ آدم، منهنجا سڀ ڪلام جيڪي آءٌ تو کي چوان ٿو، پنهنجي دل ۾ وٺ ۽ پنهنجن ڪنن سان ٻڌ. ¹¹جلاوطنن وٽ، پنهنجي قوم جي ماڻهن وٽ وڃ ۽ کين چؤ. اهي ٻڌن يا ٻڌڻ کان انڪار ڪن، تون کين چئجانءِ تہ ’حاڪم پيءُ هيئن ٿو فرمائي‘.“

¹²پوءِ اسان جي پيءُ جي روح مون کي مٿي کنيو، ۽ مون پنهنجي پٺيان وڏي گجگوڙ جهڙو آواز ٻڌو تہ ”اسان جي پيءُ جو جلوو سندس رهائشي جاءِ کان مبارڪ هجي!“ ¹³اهو جاندار مخلوقات جي پرن جو هڪ ٻئي سان ڇهڻ جو آواز هو، ۽ سندن ڀرسان ڦيڻن جو آواز، وڏي گجگوڙ جو آواز. ¹⁴روح مون کي مٿي کڻي هليو ويو، ۽ آءٌ ڪڙائيءَ ۾ هليس، منهنجو روح منهنجي اندر ۾ ٻرندو هو ۽ اسان جي پيءُ جو هٿ مون تي مضبوط هو. ¹⁵ڪبار نهر وٽ تل ابيب ۾ جلاوطنن ڏانهن آيس، ۽ اتي انهن جي وچ ۾ ستن ڏينهن تائين حيران ٿي ويٺس.

پيءُ نگهبان مقرر ڪري ٿو

¹⁶ستن ڏينهن جي پڄاڻيءَ تي اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ

¹⁷”اي ابنِ آدم، مون تو کي اسرائيل جي گهراڻي لاءِ نگهبان مقرر ڪيو آهي. جڏهن تون منهنجي وات مان ڪو ڪلام ٻڌين، تڏهن منهنجي طرفان کين خبردار ڪجانءِ. ¹⁸جڏهن آءٌ بدڪار کي چوان تہ ’تون ضرور مرندين‘، ۽ تون کيس خبردار نہ ڪرين يا بدڪار کي سندس بڇڙي واٽ کان بچائڻ ۽ سندس جان بچائڻ لاءِ ڳالهائي خبردار نہ ڪرين، تہ اهو بدڪار پنهنجي گناه سببان مرندو، پر سندس رت جو حساب آءٌ تو کان وٺندس.

¹⁹”پر جيڪڏهن تون بدڪار کي خبردار ڪرين ۽ هو پنهنجي بڇڙائيءَ کان يا پنهنجي بڇڙي واٽ کان نہ موٽي، تہ هو پنهنجي گناه سببان مرندو، پر تو پنهنجي جان بچائي ورتي هوندي.

²⁰”وري، جڏهن ڪو سچار ماڻهو پنهنجي سچائيءَ کان موٽي بڇڙائي ڪري، ۽ آءٌ سندس اڳيان ٺوڪر رکان، تہ هو مرندو. ڇاڪاڻ تہ تو کيس خبردار نہ ڪيو، تنهنڪري هو پنهنجي گناه سببان مرندو، ۽ سندس سچا ڪم وسري ويندا، پر سندس رت جو حساب آءٌ تو کان وٺندس. ²¹پر جيڪڏهن تون سچار ماڻهوءَ کي گناه نہ ڪرڻ لاءِ خبردار ڪرين، ۽ هو گناه نہ ڪري، تہ هو خبرداريءَ تي ڌيان ڏيڻ سبب جيئرو رهندو، ۽ تو پنهنجي جان بچائي ورتي هوندي.“

²²اتي اسان جي پيءُ جو هٿ مون تي هو، ۽ مون کي فرمايائين تہ ”اُٿ، ماٿريءَ ڏانهن نڪري وڃ، ۽ اتي آءٌ تو سان ڳالهائيندس.“

²³سو آءٌ اُٿي ماٿريءَ ڏانهن ويس، ۽ اتي اسان جي پيءُ جو جلوو بيٺو هو، جهڙو جلوو مون ڪبار نهر وٽ ڏٺو هو، ۽ آءٌ منهن ڀر ڪري پيس.

²⁴روح مون ۾ داخل ٿيو، مون کي پيرن تي بيهاريائين، مون سان ڳالهايائين ۽ فرمايائين تہ ”وڃ، پاڻ کي پنهنجي گهر ۾ بند ڪر. ²⁵اي ابنِ آدم، تو تي رسا وجهندا ۽ انهن سان تو کي ٻڌندا، جيئن تون ماڻهن جي وچ ۾ ٻاهر نہ نڪري سگهين.

²⁶آءٌ تنهنجي زبان تنهنجي تالوءَ سان چنبڙائي ڇڏيندس؛ تون گونگو ٿي ويندين ۽ کين ملامت نہ ڪري سگهندين، ڇاڪاڻ تہ اهي باغي گهراڻو آهن. ²⁷پر جڏهن آءٌ تو سان ڳالهائيندس، تڏهن تنهنجو وات کوليندس، ۽ تون کين چوندين تہ ’حاڪم پيءُ هيئن ٿو فرمائي‘. جيڪو ٻڌڻ چاهي سو ٻڌي، ۽ جيڪو انڪار ڪري سو انڪار ڪري، ڇاڪاڻ تہ اهي باغي گهراڻو آهن.“