حزقيل 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹چيائينس تہ ”اي ابنِ آدم، پنهنجن پيرن تي اُٿي بيهه، تہ آءٌ توسان ڳالهايان.“ ^a a v1 هتي ”ابنِ آدم“ جو مطلب رڳو ”فاني انسان“ آهي. اهو حزقيل کي جيئري خدا جي اڳيان بيٺل ڪمزور انسان طور ظاهر ڪري ٿو، ۽ اهو شاهي لقب ناهي جيڪو يسوع پوءِ پاڻ ڏانهن منسوب ڪري ٿو.

²جڏهن اسان جو پيءُ مون سان ڳالهائي رهيو هو، تڏهن اسان جي پيءُ جو روح مون ۾ داخل ٿيو ۽ مون کي پيرن تي بيهاريائين، پوءِ مون کيس پاڻ سان ڳالهائيندي ٻڌو.

³چيائينس تہ ”اي ابنِ آدم، آءٌ توکي اسرائيل جي ماڻهن ڏانهن موڪليان ٿو، انهن باغي قومن ڏانهن جن مون خلاف بغاوت ڪئي آهي. اهي ۽ سندن ابا ڏاڏا اڄ تائين مون خلاف گناهه ڪندا آيا آهن. ⁴اهي سخت منهن وارا ۽ سخت دل وارا آهن. آءٌ توکي هنن ڏانهن موڪليان ٿو، ۽ تون کين چوندين تہ ’مالڪ پيءُ هيئن ٿو فرمائي.‘ ⁵اهي ٻڌن يا نہ ٻڌن، ڇاڪاڻ تہ اهي باغي گهراڻو آهن، تڏهن بہ کين خبر پوندي تہ سندن وچ ۾ هڪ نبي رهيو آهي. ⁶پر تون، اي ابنِ آدم، نہ هنن کان ڊڄ نہ سندن ڳالهين کان، جيتوڻيڪ تو سان گڏ ڪنڊيدار ٻوٽا ۽ ڪنڊا آهن ۽ تون وڇن وچ ۾ رهين ٿو. سندن ڳالهين کان نہ ڊڄ ۽ سندن منهن ڏسي هراسان نہ ٿيءُ، ڇاڪاڻ تہ اهي باغي گهراڻو آهن. ⁷تون منهنجون ڳالهيون کين ٻڌائيندين، چاهي اهي ٻڌن يا نہ ٻڌن، ڇاڪاڻ تہ اهي باغي آهن. ⁸پر تون، اي ابنِ آدم، جيڪو آءٌ توکي چوان ٿو سو ٻڌ. انهيءَ باغي گهراڻي وانگر باغي نہ ٿيءُ. پنهنجو وات کول ۽ جيڪو آءٌ توکي ڏيان ٿو سو کاءُ.“

⁹مون نظر ڪئي تہ هڪ هٿ مون ڏانهن وڌيل هو، ۽ ان ۾ ڪتاب جو هڪ طومار هو. ¹⁰ان کي منهنجي اڳيان کوليائين، ۽ اڳيان ۽ پويان نوحا، ماتم ۽ واويلا لکيل هئا.