پلار خپل نبى لېږى
زموږ پلار حزقیال پر پښو دروي او ګماري یې، داسې خلکو ته لېږل کېږي چې باغي، سرکښه مخي او د انکار کوونکي بلل شوي. ورته ویل کېږي چې په هر حال خبرې وکړي او له هغوی ونه ډارېږي، بیا یو طومار ورکول کېږي چې پر دواړو خواوو یې ویر، ماتم او افسوس لیکل شوي.
2 1هغۀ ما ته وفرمائيل، ”اے اِبن آدمه، په خپلو پښو ودرېږه، زۀ به تا سره خبرې وکړم.“ a a v1 دلته ”اِبن آدم“ يوازې د ”فانى انسان“ مطلب لرى — دا اِزکيل د ژوندى خُدائ پاک په مخکښې يو کمزورے انسان په توګه ښائى، او هغه شاهى لقب نۀ دے چې عيسىٰ وروستو خپل ځان ته منسوب کوى.
2کله چې زمونږ پلار خبرې کولې نو د زمونږ پلار روح په ما کښې ننوتو، ما يې په خپلو پښو ودرولم، او ما هغه واورېدو چې ما سره يې خبرې کولې.
3هغۀ ما ته وفرمائيل، ”اے اِبن آدمه، زۀ تا د اِسرائيل خلقو ته لېږم، سرکښو قومونو ته چې زما خلاف يې سرکښى کړې ده. هغوئ او د هغوئ پلارانو تر نن ورځې پورې زما خلاف ګناه کړې ده. 4هغوئ ضدى مخونه او سخت زړونه لرى. زۀ تا هغوئ ته لېږم، او تۀ به ورته ووايې، ’مالِک پلار داسې فرمائى.‘ 5کۀ هغوئ واورى او کۀ اِنکار وکړى — ځکه چې هغوئ يو سرکښ کور دے — نو هغوئ به پوهه شى چې په هغوئ کښې يو نبى شته وو. 6او اے اِبن آدمه، تۀ د هغوئ او د هغوئ د خبرو نه مۀ يرېږه، اګر چې اغزن بوټى او اغزى تا سره دى او تۀ د لړمانو په مينځ کښې اوسېږې. د هغوئ د خبرو نه مۀ يرېږه او د هغوئ د مخونو نه مۀ وارخطا کېږه، ځکه چې هغوئ يو سرکښ کور دے. 7تۀ به زما خبرې هغوئ ته وايې، کۀ هغوئ واورى او کۀ اِنکار وکړى، ځکه چې هغوئ سرکښ دى. 8خو اے اِبن آدمه، تۀ هغه څۀ واوره چې زۀ يې تا ته وايم. د هغه سرکښ کور په شان سرکښى مۀ کوه. خپله خوله خلاصه کړه او هغه څۀ وخوره چې زۀ يې تا له درکوم.“
9ما وکتل، نو يو لاس ما ته راوتلے وو، او په هغه کښې د يو کتاب طومار وو. 10هغۀ هغه زما په مخکښې خور کړو؛ د مخې او د شا په اړخ ژړا، ماتم او افسوس ليکلى وُو.
