حزقى‌ايل 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”اے اِبن آدمه، څۀ چې مومې هغه وخوره. دا طومار وخوره، بيا لاړ شه او د اِسرائيلو کورنۍ ته خبرې وکړه.“

²نو ما خپله خوله خلاصه کړه، او هغۀ دا طومار راکړو چې وې خورم.

³هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”اے اِبن آدمه، دا طومار چې زۀ يې درکوم، په هغې خپله ګېډه مړه کړه او خپله خېټه ډکه کړه.“ نو ما هغه وخوړو، او زما په خوله کښې د شاتو په شان خوږ وو.

⁴بيا هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”اے اِبن آدمه، د اِسرائيلو کورنۍ ته لاړ شه او زما خبرې هغوئ ته ووايه.

⁵”ځکه چې تۀ داسې قوم ته نۀ يې لېږلے شوے چې خبرې يې مبهمې او ژبه يې ګرانه ده، بلکې د اِسرائيلو کورنۍ ته، ⁶نۀ داسې ډېرو قومونو ته چې خبرې يې مبهمې او ژبه يې ګرانه وى، چې د هغوئ خبرو ته نۀ شې پوهېدلے. يقيناً کۀ ما تۀ هغوئ ته لېږلے وې، نو هغوئ به ستا خبره اورېدله. ⁷خو د اِسرائيلو کورنۍ به ستا د اورېدو رضامند نۀ وى، ځکه چې هغوئ زما د اورېدو رضامند نۀ دى؛ ځکه چې د اِسرائيلو ټوله کورنۍ سخت سرى او کلک زړى ده. ⁸ګوره، ما ستا مخ د هغوئ د مخونو په شان سخت کړے دے، او ستا تندے د هغوئ د تندو په شان کلک کړے دے. ⁹ما ستا تندے د سختې ګټې په شان جوړ کړے دے، چې د چقماق نه هم کلک دے. د هغوئ نه مۀ يرېږه او د هغوئ د څېرو نه مۀ ډارېږه، ځکه چې هغوئ يوه سرکشه کورنۍ ده.“

¹⁰هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”اے اِبن آدمه، زما ټولې هغه خبرې چې زۀ يې تا ته کوم، په خپل زړۀ کښې يې ونيسه او په خپلو غوږونو يې واوره. ¹¹خپل قوم، يعنې هغو جلاوطنو ته لاړ شه او هغوئ ته خبرې وکړه. هغوئ ته ووايه چې، ’مالِک پلار داسې فرمائى،‘ کۀ هغوئ واورى او کۀ د اورېدو نه اِنکار وکړى.“

¹²بيا د زمونږ پلار روح زۀ پورته کړم، او زما د شا نه مې د يو لوئ ګړزهار آواز واورېدو چې، ”د زمونږ پلار لوئى دې د هغۀ د اوسېدو د ځائ نه مُبارکه وى!“ ¹³د ژوندو مخلوقاتو د وزرونو آواز چې يو له بل سره ولګېدل، او د هغوئ ترڅنګ د څرخونو آواز، د يو لوئ ګړزهار آواز. ¹⁴روح زۀ پورته کړم او بوتلم، او زۀ په تريخوالى کښې لاړم، زما روح زما په دننه کښې سوزېدو، او د زمونږ پلار لاس په ما باندې سخت وو. ¹⁵زۀ د کبار د نهر پر غاړه تل ابيب ته، جلاوطنو ته راغلم، او هلته زۀ د هغوئ په مينځ کښې اوه ورځې حېران کښېناستم.

پلار يو څوکيدار ټاکى

¹⁶د اوو ورځو په پاے کښې، د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،

¹⁷”اے اِبن آدمه، ما تۀ د اِسرائيلو د کورنۍ دپاره څوکيدار مقرر کړے يې. کله چې زما د خولې نه کومه خبره واورې، نو زما د طرف نه هغوئ ته خبردارے ورکړه. ¹⁸کۀ زۀ کوم بدکار ته ووايم چې، ’تۀ به ضرور مرې،‘ او تۀ هغۀ ته خبردارے ورنۀ کړې او د هغۀ د ژوند بچ کولو دپاره هغه بدکار د خپلې بدې لارې نه د اوړېدو خبردارے ورنۀ کړې، نو هغه بدکار به په خپله ګناه مرى، خو زۀ به د هغۀ د وينې حساب ستا نه غواړم.

¹⁹”خو کۀ تۀ هغه بدکار ته خبردارے ورکړې او هغه د خپلې بدۍ يا د خپلې بدې لارې نه وانۀ وړى، نو هغه به په خپله ګناه مرى، خو تۀ به خپل ژوند بچ کړے وى.

²⁰”بيا، کله چې کوم صادق سړے د خپل صداقت نه واوړى او بدى وکړى، او زۀ د هغۀ مخکښې د ټکر خنډ کېږدم، نو هغه به مرى. ځکه چې تا هغۀ ته خبردارے ورنۀ کړو، نو هغه به په خپله ګناه مرى، او د هغۀ صادقانه کارونه به هېر شى، او زۀ به د هغۀ د وينې حساب ستا نه غواړم. ²¹خو کۀ تۀ هغه صادق سړى ته خبردارے ورکړې چې ګناه ونۀ کړى، او هغه ګناه ونۀ کړى، نو هغه به ژوندے پاتې شى، ځکه چې هغۀ خبردارے قبول کړو، او تۀ به خپل ژوند بچ کړے وى.“

²²هلته د زمونږ پلار لاس په ما باندې وو، او هغۀ ما ته وفرمائيل چې، ”پاڅه، ميدان ته بهر لاړ شه، او زۀ به هلته تا سره خبرې وکړم.“

²³نو زۀ پاڅېدم او ميدان ته لاړم، او هلته د زمونږ پلار لوئى ولاړه وه، لکه هغه لوئى چې ما د کبار د نهر پر غاړه ليدلې وه، او زۀ په مخ راوغورزېدم.

²⁴روح په ما کښې داخل شو، او زۀ يې پر خپلو پښو ودرولم، او ما سره يې خبرې وکړې او وې فرمائيل چې، ”لاړ شه، خپل ځان په خپل کور کښې بند کړه. ²⁵او اے اِبن آدمه، هغوئ به په تا پړى وتړى او په هغو به دې وتړى، چې د خلقو په مينځ کښې بهر نۀ شې وتلے.

²⁶زۀ به ستا ژبه ستا د خولې له پاسنۍ تالو سره ونښلوم؛ تۀ به ګونګے شې، او د هغوئ ملامته کول به ونۀ کولے شې، ځکه چې هغوئ يوه سرکشه کورنۍ ده. ²⁷خو کله چې زۀ تا سره خبرې وکړم، نو زۀ به ستا خوله خلاصه کړم، او تۀ به هغوئ ته ووايې چې، ’مالِک پلار داسې فرمائى.‘ څوک چې اورېدل غواړى، هغه دې واورى؛ او څوک چې اِنکار کوى، هغه دې اِنکار وکړى — ځکه چې هغوئ يوه سرکشه کورنۍ ده.“