حزقیال 3

3 ¹او به من گفت: «ای پسرِ انسان، آنچه را می‌یابی بخور. این طومار را بخور، سپس برو و با خاندان اسرائیل سخن بگو.»

²پس دهان خود را گشودم، و او این طومار را به من خورانید.

³و به من گفت: «ای پسرِ انسان، شکم خود را از این طوماری که به تو می‌دهم سیر کن و درون خویش را از آن پُر ساز.» پس آن را خوردم، و در دهانم چون عسل شیرین بود.

⁴آنگاه به من گفت: «ای پسرِ انسان، نزد خاندان اسرائیل برو و کلام مرا به ایشان بگو.

⁵«زیرا تو نزد قومی گنگ‌زبان و دشوارسخن فرستاده نشده‌ای، بلکه نزد خاندان اسرائیل، ⁶نه نزد قوم‌های بسیارِ گنگ‌زبان و سخت‌سخن که سخنانشان را در نمی‌یابی. به‌یقین، اگر تو را نزد ایشان می‌فرستادم، به تو گوش می‌دادند. ⁷اما خاندان اسرائیل نخواهند خواست به تو گوش دهند، زیرا نمی‌خواهند به من گوش دهند؛ چراکه تمامی خاندان اسرائیل سرسخت و دل‌سنگ‌اند. ⁸بنگر، من روی تو را همچون روی ایشان سخت گردانیده‌ام، و پیشانی تو را همچون پیشانی ایشان. ⁹پیشانی تو را همچون سنگِ خارا ساخته‌ام، سخت‌تر از سنگِ چخماق. از ایشان مترس و از چهره‌هایشان هراسان مباش، زیرا خاندانی سرکش‌اند.»

¹⁰و به من گفت: «ای پسرِ انسان، تمامی کلام مرا که به تو می‌گویم در دل خود جای ده و با گوش‌های خویش بشنو. ¹¹نزد تبعیدیان، قوم خودت، برو و با ایشان سخن بگو. به ایشان بگو: ‹پدرِ متعال چنین می‌فرماید›، خواه بشنوند و خواه سر باز زنند.»

¹²آنگاه روح پدر ما مرا برافراشت، و از پشت سرم صدای غرشی عظیم شنیدم: «متبارک باد جلال پدر ما از جایگاه سکونتش!» ¹³صدای بال‌های آن موجودات زنده که به یکدیگر ساییده می‌شد، و صدای چرخ‌هایی که در کنارشان بود، صدای غرشی عظیم بود. ¹⁴روح مرا برافراشت و با خود برد، و من با تلخی رفتم، و روحم در درونم می‌سوخت، و دست پدر ما بر من نیرومند بود. ¹⁵پس نزد تبعیدیان در تَل‌اَبیب، در کنار نهر خابور آمدم، و در آنجا میان ایشان نشستم، و هفت روز حیران و مبهوت ماندم.

پدر، دیده‌بانی می‌گمارد

¹⁶و در پایان هفت روز، کلام پدر ما بر من نازل شد:

¹⁷«ای پسرِ انسان، من تو را برای خاندان اسرائیل دیده‌بان ساخته‌ام. پس هرگاه کلامی از دهان من بشنوی، ایشان را از جانب من هشدار ده. ¹⁸اگر به شخص شریر بگویم: ‹البته خواهی مرد›، و تو او را هشدار ندهی و سخن نگویی تا آن شریر را از راه شریرانه‌اش برحذر داری و جانش را برهانی، آن مرد شریر در گناه خود خواهد مرد، اما خون او را از دست تو بازخواست خواهم کرد.

¹⁹«اما اگر آن شریر را هشدار دهی و او از شرارت خود و از راه شریرانه‌اش بازنگردد، او در گناه خود خواهد مرد، اما تو جان خود را رهانیده‌ای.

²⁰«باز، هرگاه شخصی عادل از عدالت خود بازگردد و مرتکب خطا شود، و من سنگِ لغزش پیش پای او بگذارم، او خواهد مرد. چون تو او را هشدار نداده‌ای، در گناه خود خواهد مرد، و کارهای عادلانه‌اش به یاد نخواهد آمد، و خون او را از دست تو بازخواست خواهم کرد. ²¹اما اگر شخص عادل را هشدار دهی که گناه نکند، و او گناه نکند، البته زنده خواهد ماند، زیرا هشدار را پذیرفت، و تو نیز جان خود را رهانیده‌ای.»

²²دست پدر ما در آنجا بر من بود، و او به من گفت: «برخیز، به‌سوی دشت بیرون رو، و در آنجا با تو سخن خواهم گفت.»

²³پس برخاستم و به دشت رفتم، و اینک جلال پدر ما در آنجا ایستاده بود، همچون آن جلالی که در کنار نهر خابور دیده بودم، و من به روی درافتادم.

²⁴آنگاه روح در من درآمد و مرا بر پاهایم برپا داشت، و با من سخن گفت و فرمود: «برو و خود را در خانه‌ات محبوس کن. ²⁵و تو، ای پسرِ انسان، اینک بر تو ریسمان‌ها خواهند نهاد و تو را با آنها خواهند بست، چنانکه نتوانی در میان مردم بیرون روی.

²⁶و زبانت را به کامت خواهم چسبانید، تا گنگ شوی و نتوانی ایشان را توبیخ کنی، زیرا خاندانی سرکش‌اند. ²⁷اما چون با تو سخن گویم، دهانت را خواهم گشود، و به ایشان خواهی گفت: ‹پدرِ متعال چنین می‌فرماید.› آن‌که می‌خواهد بشنود، بگذار بشنود؛ و آن‌که سر باز می‌زند، بگذار سر باز زند — زیرا خاندانی سرکش‌اند.»