حزقیال 4

4 ¹«تو، ای پسرِ انسان، خشتی برگیر و آن را پیش روی خود بگذار و شهری را بر آن نقش کن—اورشلیم را. ²آن را محاصره کن: در برابرش دیوارِ محاصره بساز، در مقابلش سنگری برپا کن، اردوگاه‌ها بر ضدش برپا دار و قوچ‌های جنگی را گرداگردش قرار ده. ³تابه‌ای آهنین برگیر و آن را همچون دیواری آهنین میان خود و شهر بگذار. رویت را به‌سوی آن بگردان؛ در محاصره خواهد بود و تو محاصره را بر آن سخت خواهی کرد. این نشانه‌ای است برای خاندان اسرائیل.

⁴«تو، بر پهلوی چپ خود بخواب و گناهِ خاندان اسرائیل را بر آن بگذار. آن‌قدر روزها که بر آن بخوابی، گناهشان را بر خود خواهی گرفت. ⁵زیرا من سال‌های گناهشان را به شمارِ روزها برای تو مقرر کرده‌ام—سیصد و نود روز—تا گناهِ خاندان اسرائیل را بر خود بگیری.

⁶«چون این روزها را به پایان رساندی، بار دیگر بر پهلوی راست خود بخواب و گناهِ خاندان یهودا را چهل روز بر خود بگیر؛ برای هر سال یک روز برای تو مقرر کرده‌ام. ⁷روی خود را به‌سوی محاصرهٔ اورشلیم بگردان، با بازوی برهنه، و بر ضد آن نبوّت کن. ⁸بنگر، تو را با ریسمان‌ها می‌بندم تا نتوانی از این پهلو به آن پهلو بگردی، تا روزهای محاصره‌ات را به پایان برسانی.

⁹«گندم و جو و لوبیا و عدس و ارزن و سُلت برگیر؛ آنها را در یک ظرف بگذار و از آنها برای خود نان بساز. در آن روزها که بر پهلوی خود می‌خوابی آن را بخور—سیصد و نود روز. ¹⁰خوراکی را که می‌خوری به وزن بردار—روزی حدود هشت اونس؛ آن را در وقت‌های معیّن بخور. ¹¹آب را به اندازه بنوش—روزی حدود یک پیمانه؛ آن را در وقت‌های معیّن بنوش. ¹²آن را همچون قرص‌های نانِ جو بخور، و در برابر چشمان همه آن را بر مدفوعِ انسان بپز.» ¹³و پدر ما فرمود: «به همین‌سان فرزندان اسرائیل نانِ خود را ناپاک خواهند خورد، در میان قوم‌هایی که ایشان را به‌سوی آنها می‌رانم.»

¹⁴آنگاه گفتم: «آه، ای پدرِ حاکمِ مطلق! من هرگز خود را ناپاک نساخته‌ام. از جوانی‌ام تا کنون چیزی را که خود مرده یا دریدهٔ حیوانات باشد نخورده‌ام، و هیچ گوشتِ ناپاکی به دهانم داخل نشده است.»

¹⁵به من گفت: «بنگر، به تو اجازه می‌دهم که به‌جای مدفوعِ انسان از سرگینِ گاو استفاده کنی و نانت را بر آن بپزی.»

¹⁶به من گفت: «ای پسرِ انسان، بنگر، من عصای نان را در اورشلیم می‌شکنم. ایشان نان را به وزن و با نگرانی خواهند خورد، و آب را به اندازه و با پریشانی خواهند نوشید، ¹⁷زیرا نان و آب کمیاب خواهد شد. آنان با وحشت به یکدیگر خیره خواهند شد و در گناهِ خود تحلیل خواهند رفت.»