ڇپيل
ڪتاب

پيءُ يروشلم جي گھيري جو نشان ڏيکاري ٿو

حزقي ايل اسان جي پيءُ جو گهيرو گهٽيءَ جي ناٽڪ وانگر ڪري ڏيکاري ٿو: هڪ سِر تي اُڪريل يروشلم، ڀت جي جاءِ تي لوهه جو توو، 390 ڏينهن هڪ پاسي ليٽڻ ۽ چاليهه ٻئي پاسي، ماپيل ماني ۽ ماپيل پاڻي. هو انساني گند تي کاڌو رڌڻ تي اعتراض ڪري ٿو ۽ ان بدران کيس ڳئونءَ جو ڇيڻو ملي ٿو.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 1–13, 15–17

باب 4.

”اي ابنِ آدم، تون هڪ سرڪو کڻي پنهنجي اڳيان رک، ۽ ان تي يروشلم شهر کوٽي ٺاهه. ان جو گھيرو ڪر: ان جي خلاف گھيري جي ڀت اڏ، مورچو ٺاهه، خيما کوڙ، ۽ چوڌاري ڀت ڊاهڻ وارا مينڍا رک. لوهہ جو توو کڻي پنهنجي ۽ شهر جي وچ ۾ لوهي ڀت وانگر رک. ان ڏانهن منهن ڪر؛ اهو گھيري ۾ ايندو، ۽ تون ان جو گھيرو سخت ڪندين. هي اسرائيل جي گھراڻي لاءِ هڪ نشان آهي.

”تون کاٻي پاسي تي ليٽي، اسرائيل جي گھراڻي جو ڏوهه ان تي رک. جيترا ڏينهن ان تي ليٽندين، اوترا ڏينهن سندن ڏوهه کڻندين. ڇاڪاڻ تہ مون سندن ڏوهہ جا ورهيہ ڏينهن جي ڳڻپ مطابق تو لاءِ مقرر ڪيا آهن—٣٩٠ ڏينهن—تنهنڪري تون اسرائيل جي گھراڻي جو ڏوهه کڻندين.

”جڏهن اهي پورا ڪري وٺين، تڏهن وري ساڄي پاسي تي ليٽي يهوداه جي گھراڻي جو ڏوهه چاليھ ڏينهن کڻ؛ مون هر ورهيہ لاءِ تو کي هڪ ڏينهن مقرر ڪيو آهي. يروشلم جي گھيري ڏانهن منهن ڪر، ٻانهن اگھاڙي ڪري ان جي خلاف نبوت ڪر. ڏس، آءٌ تو کي رسين سان ٻَڌندس، جيئن تون هڪ پاسي کان ٻئي پاسي نہ ڦري سگھين، جيستائين پنهنجي گھيري جا ڏينهن پورا نہ ڪرين.

”تون ڪڻڪ، جَوَ، ٻاقلا، دال، ڪانگڻي ۽ ڪرسني کڻي هڪ مٽ ۾ وجھ ۽ انهن مان ماني ٺاهه. جن ڏينهن پاسي تي ليٽندين، انهن ۾ اها کائج—٣٩٠ ڏينهن. پنهنجو کاڌو وزن ڪري ڏس—ڏينهن ۾ اٽڪل ويھ تولا؛ اهو مقرر وقتن تي کائج. ماپيل پاڻي پيئج—ڏينهن ۾ اٽڪل اڌ سير؛ اهو مقرر وقتن تي پيئج. ان کي جَوَ جي ماني وانگر کائج، ۽ ماڻهن جي اکين اڳيان انساني پاخاني تي پچائج.“ پوءِ اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”اهڙيءَ طرح اسرائيل جا ٻار انهن قومن ۾، جتي آءٌ کين ڌڪيندس، پنهنجي ماني ناپاڪ ڪري کائيندا.“

تڏهن مون چيو تہ ”هاءِ، اي حاڪم بابا! مون ڪڏهن پاڻ کي ناپاڪ نہ ڪيو آهي. جوانيءَ کان وٺي هن وقت تائين مون ڪو پاڻهي مري ويل يا جانورن جو ڦاڙيل جانور نہ کاڌو آهي، ۽ ڪو ناپاڪ گوشت منهنجي وات ۾ نہ آيو آهي.“

مون کي چيائين تہ ”ڏس، مون تو کي انساني پاخاني بدران ڳئون جو گوبر ڏنو آهي، جنهن تي تون پنهنجي ماني پچائيندين.“

مون کي چيائين تہ ”اي ابنِ آدم، ڏس، آءٌ يروشلم ۾ ماني جو سهارو ڀڃي رهيو آهيان. اهي ماني وزن ڪري ڳڻتيءَ ۾ کائيندا، ۽ پاڻي ماپي حيرانيءَ ۾ پيئندا، ڇاڪاڻ تہ ماني ۽ پاڻي ٿورا ٿي ويندا. اهي ڊپ مان هڪ ٻئي ڏانهن ڏسندا رهندا ۽ پنهنجي ڏوهه ۾ گھلندا رهندا.“