پيءُ يروشلم جي گھيري جو نشان ڏيکاري ٿو
حزقي ايل اسان جي پيءُ جو گهيرو گهٽيءَ جي ناٽڪ وانگر ڪري ڏيکاري ٿو: هڪ سِر تي اُڪريل يروشلم، ڀت جي جاءِ تي لوهه جو توو، 390 ڏينهن هڪ پاسي ليٽڻ ۽ چاليهه ٻئي پاسي، ماپيل ماني ۽ ماپيل پاڻي. هو انساني گند تي کاڌو رڌڻ تي اعتراض ڪري ٿو ۽ ان بدران کيس ڳئونءَ جو ڇيڻو ملي ٿو.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 1–13, 15–17
4 1”اي ابنِ آدم، تون هڪ سرڪو کڻي پنهنجي اڳيان رک، ۽ ان تي يروشلم شهر کوٽي ٺاهه. 2ان جو گھيرو ڪر: ان جي خلاف گھيري جي ڀت اڏ، مورچو ٺاهه، خيما کوڙ، ۽ چوڌاري ڀت ڊاهڻ وارا مينڍا رک. 3لوهہ جو توو کڻي پنهنجي ۽ شهر جي وچ ۾ لوهي ڀت وانگر رک. ان ڏانهن منهن ڪر؛ اهو گھيري ۾ ايندو، ۽ تون ان جو گھيرو سخت ڪندين. هي اسرائيل جي گھراڻي لاءِ هڪ نشان آهي.
4”تون کاٻي پاسي تي ليٽي، اسرائيل جي گھراڻي جو ڏوهه ان تي رک. جيترا ڏينهن ان تي ليٽندين، اوترا ڏينهن سندن ڏوهه کڻندين. 5ڇاڪاڻ تہ مون سندن ڏوهہ جا ورهيہ ڏينهن جي ڳڻپ مطابق تو لاءِ مقرر ڪيا آهن—٣٩٠ ڏينهن—تنهنڪري تون اسرائيل جي گھراڻي جو ڏوهه کڻندين.
6”جڏهن اهي پورا ڪري وٺين، تڏهن وري ساڄي پاسي تي ليٽي يهوداه جي گھراڻي جو ڏوهه چاليھ ڏينهن کڻ؛ مون هر ورهيہ لاءِ تو کي هڪ ڏينهن مقرر ڪيو آهي. 7يروشلم جي گھيري ڏانهن منهن ڪر، ٻانهن اگھاڙي ڪري ان جي خلاف نبوت ڪر. 8ڏس، آءٌ تو کي رسين سان ٻَڌندس، جيئن تون هڪ پاسي کان ٻئي پاسي نہ ڦري سگھين، جيستائين پنهنجي گھيري جا ڏينهن پورا نہ ڪرين.
9”تون ڪڻڪ، جَوَ، ٻاقلا، دال، ڪانگڻي ۽ ڪرسني کڻي هڪ مٽ ۾ وجھ ۽ انهن مان ماني ٺاهه. جن ڏينهن پاسي تي ليٽندين، انهن ۾ اها کائج—٣٩٠ ڏينهن. 10پنهنجو کاڌو وزن ڪري ڏس—ڏينهن ۾ اٽڪل ويھ تولا؛ اهو مقرر وقتن تي کائج. 11ماپيل پاڻي پيئج—ڏينهن ۾ اٽڪل اڌ سير؛ اهو مقرر وقتن تي پيئج. 12ان کي جَوَ جي ماني وانگر کائج، ۽ ماڻهن جي اکين اڳيان انساني پاخاني تي پچائج.“ 13پوءِ اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”اهڙيءَ طرح اسرائيل جا ٻار انهن قومن ۾، جتي آءٌ کين ڌڪيندس، پنهنجي ماني ناپاڪ ڪري کائيندا.“
14تڏهن مون چيو تہ ”هاءِ، اي حاڪم بابا! مون ڪڏهن پاڻ کي ناپاڪ نہ ڪيو آهي. جوانيءَ کان وٺي هن وقت تائين مون ڪو پاڻهي مري ويل يا جانورن جو ڦاڙيل جانور نہ کاڌو آهي، ۽ ڪو ناپاڪ گوشت منهنجي وات ۾ نہ آيو آهي.“
15مون کي چيائين تہ ”ڏس، مون تو کي انساني پاخاني بدران ڳئون جو گوبر ڏنو آهي، جنهن تي تون پنهنجي ماني پچائيندين.“
16مون کي چيائين تہ ”اي ابنِ آدم، ڏس، آءٌ يروشلم ۾ ماني جو سهارو ڀڃي رهيو آهيان. اهي ماني وزن ڪري ڳڻتيءَ ۾ کائيندا، ۽ پاڻي ماپي حيرانيءَ ۾ پيئندا، 17ڇاڪاڻ تہ ماني ۽ پاڻي ٿورا ٿي ويندا. اهي ڊپ مان هڪ ٻئي ڏانهن ڏسندا رهندا ۽ پنهنجي ڏوهه ۾ گھلندا رهندا.“